Μεθοδολογία: Εμπορική αλληλογραφία σε 6 γλώσσες

00-ergasia-%ce%b5%cf%81%ce%b3%ce%b1%cf%83%ce%b9%ce%b1-01023-696x364

http://ageliesergasias.gr/grammateas-zitite-apo-isagogiki-eboriki-eteria-stin-athina/

Στις εξετάσεις ξένων γλωσσών (κυρίως στα επίπεδα B2 & C2), συνήθως ζητείται η γνώση εμπορικής αλληλογραφίας. Εκτός αυτού, η επικοινωνία ανάμεσα σε εταιρείες αποτελεί χρήσιμο στοιχείο κάθε βιογραφικού, αφού η επαγγελματική μας καθημερινότητα βασίζεται σε αυτό το γνωστικό πεδίο. Στον ακόλουθο σύνδεσμο, θα βρείτε τύπους επιστολών & mail στα ισπανικά, πορτογαλικά, γερμανικά, αγγλικά & σε άλλες γλώσσες:

http://filipecoelho.weebly.com/uploads/3/3/7/6/3376080/modelos_de_cartas_comerciais.pdf

Για περισσότερη συζήτηση γύρω από τις γλώσσες & τους πολιτισμούς τους, επικοινωνήστε: Ηλίας Ταμπουράκης,  ιδιαίτερα μαθήματα στον χώρο σας, κιν. 6951614346

Advertisements

Απορίες στα Αγγλικά ? Υποθετικός λόγος

what-if-300x200

http://www.myenglishteacher.eu/blog/conditionals-with-if-and-when/

Σε ορισμένες γλώσσες υπάρχουν πολλές μορφές έκφρασης της υπόθεσης. Στα αγγλικά, όμως, έχουμε 3 υποθετικούς λόγους, έναν μηδενικό κι έναν μεικτό, οι οποίοι συντάσσονται με διαφορετικούς τρόπους ανάμεσα στη γλώσσα της Βρετανίας & της Αμερικής, κι εκφράζουν ποικίλα επίπεδα χρόνου & πραγματοποίησης.

zero-conditional-conditional-sentences-and-if-clauses-esl-video-for-english-grammar

http://oomongzu.com/upper-intermediate/zero-conditionals/

Ο μηδενικός τύπος εκφράζει μία γενική αλήθεια και συντάσσεται με Απλό Ενεστώτα (Simple Present) και στα 2 σκέλη του: 

If clause Main clause
If + simple present simple present
If this thing happens that thing happens.
If you heat ice it melts.

first-conditional-conditional-sentences-and-if-clauses-esl-video-for-english-grammar

http://oomongzu.com/tag/first-conditional/

Ο πρώτος υποθετικός λόγος εκφράζει ένα -πιθανώς- πραγματοποιήσιμο γεγονός στο παρόν ή στο μέλλον, και συντάσσεται με Απλό Ενεστώτα (Simple Present) στην υπόθεση & Απλό Μέλλοντα (Simple Future) στην απόδοση:

If clause Main clause
If + simple present simple future
If this thing happens that thing will happen.
If you don’t hurry you will miss the train.

second-conditional-conditional-sentences-and-if-clauses-esl-video-for-english-grammar

http://oomongzu.com/intermediate/second-conditionals/

Στον δεύτερο τύπο, ο οποίος αναφέρεται στο παρόν ή σε οποιαδήποτε στιγμή, το πρώτο σκέλος (Απλός Αόριστος – Simple Past) εκφράζει μία υποθετική συνθήκη, ενώ το δεύτερο (Ευκτική – Present Conditional), ένα λιγότερο πιθανό αποτέλεσμα: 

If clause Main clause
If + simple past present conditional or present continuous conditional
If this thing happened that thing would happen. (but I’m not sure this thing will happen) OR
that thing would be happening.
If you went to bed earlier you would not be so tired.

third-conditional-conditional-sentences-and-if-clauses-esl-video-for-english-grammar

http://oomongzu.com/intermediate/third-conditionals/

Το τρίτο είδος υποθετικού λόγου αναφέρεται στο παρελθόν (Υπερσυντέλικος – Past Perfect + Perfect Conditional) και οι συνθήκες δεν ανήκουν στην πραγματικότητα. Επομένως, σημαίνει ότι εάν ένα συγκεκριμένο γεγονός είχε συμβεί στο παρελθόν, η σημερινή πραγματικότητα θα ήταν διαφορετική.

If clause Main clause
If + past perfect perfect conditional or perfect continuous conditional
If this thing had happened that thing would have happened. (but neither of those things really happened) OR
that thing would have been happening.
If you had studied harder you would have passed the exam.

0ab092504137307c0fd5874b13825ed6

https://gr.pinterest.com/pin/366973069616207097/

Τέλος, ο μεικτός τύπος εκφράζει μία υπόθεση στο παρελθόν (με Υπερσυντέλικο ή Αόριστο – Past Perfect / Simple Past), της οποίας η απόδοση αναφέρεται στο παρόν (με Present Conditional or Perfect Conditional) και είναι αδύνατον, πλέον, να πραγματοποιηθεί:

If clause Main clause
If + past perfect or simple past present conditional or perfect conditional
If this thing had happened that thing would happen. (but this thing didn’t happen so that thing isn’t happening)
If I had worked harder at school I would have a better job now.

conditional-clauses_small-01-650x230

http://www.grammar.net/tag/conditional-clause

Τέλος, η λέξη if -που απαγορεύεται να συνταχθεί με Απλό Μέλλοντα ή Ευκτική [Simple Future ή Present Conditional], παρά μόνο σε πλάγια ερωτηματική μορφή- μπορεί να αντικατασταθεί με τα unless, when κλπ (για πραγματοποιήσιμα περιστατικά), ανάλογα με τη σύνταξη, ενώ στα αγγλικά ΗΠΑ, αντικαθίσταται από το should ή απλά αφαιρείται και ξεκινά η υπόθεση με το ρήμα have: 

I don’t know if she will ever return.
Unless I phone you, you can assume the train’s on time.
Should you wish to cancel your order,  please contact our customer service.
Had I known you were waiting outside,  I would have invited you to come in.

Για περισσότερη συζήτηση γύρω από την αγγλική γλώσσα & τους πολιτισμούς της, επικοινωνήστε: Ηλίας Ταμπουράκης,  ιδιαίτερα μαθήματα στον χώρο σας, κιν. 6951614346

Απορίες στη Γλώσσα ? Αγγλική & Γερμανική προφορά!

maxresdefault

https://www.youtube.com/watch?v=T_lwKakK9fM

Όπως έχουμε αναφέρει και σε παλαιότερες δημοσιεύσεις μας, η αγγλική γλώσσα έχει κοινές ρίζες με τη γερμανική. Ας δούμε, στη συνέχεια, κάποιες σημειώσεις πάνω στη ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΠΡΟΦΟΡΑ αυτών των δύο γλωσσών, των οποίων οι ρίζες ανάγονται στη γοτθική του Μεσαίωνα:

ΑΓΓΛΙΚΑ (ΣΥΓΧΡΟΝΑ)

Η (Νορμανδικής προέλευσης) άηχη κατάληξη σε -e κάνει το φωνήεν που προηγείται να προφέρεται σύμφωνα με το αλφαβητικό του όνομα: bite (πρφ.: μπάιτ), bit (πρφρ.: μπιτ) [όχι όταν παρεμβάλλεται διπλό σύμφωνο: write-written].

Όταν μία λέξη έχει 2 φωνήεντα μαζί, το πρώτο προφέρεται με το αλφαβητικό του όνομα: pain.

Όταν μία λέξη λήγει σε σύμφωνο κι έχει μόνο 1 φωνήεν, τότε αυτό είναι βραχύ: bed, ενώ όταν λήγει σε (άηχο) -e, τότε το προηγούμενο φωνήεν είναι μακρό: gene.

c+e, i, y = Σ: certainly, c+a, o, u, l, r, t = K: cause, climate.

g+e, i, y = TZ (dʒ): gem, g+a, o, u = ΓΓ: gate.

-gh- = άηχο: bought (μεσαιωνικό κατάλοιπο, που προφερόταν: Γ ή Χ). Ας παραβάλλουμε, εδώ, μία άλλη ινδοευρωπαϊκή γλώσσα, την περσική του Ιράν, στην οποία η έννοια “κόρη” (دختر), προφέρεται: “ντάχταρ”, ένας ήχος παρόμοιος με το αγγλικό: “daughter” και το γερμανικό: “Tochter”.

Όταν τα s & sh, όπως και τα μακρά & βραχέα δεν προφέρονται σωστά, η κατανόηση δεν είναι εφικτή: sea, she. Ένα λογοπαίγνιο που βοηθά σε αυτήν την εξάσκηση, είναι το εξής: 

“She sells seashells by the seashore. The shells she sells are surely seashells. So if she sells shells on the seashore, I’m sure she sells seashore shells!”

Καταλήσεις: -tion = ʃ, -ture = tʃ

Γενικά, η γλώσσα προφέρεται στην 1η συλλαβή των λέξεών της, εκτός από τις σύνθετες με προσφύματα: ba’sic, untie’.

abc

http://www.asthmaexperte.de/deutsch/asthma-von-a-z.html

ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ (ΣΥΓΧΡΟΝΑ)

ei = άϊ: eins

eu = όϊ: euro

ie = ίε / ίι: Familie / wieder

äu = όϊ: äußern (όϊσερν)

ech = εχ (όπως στη λέξη: “έχει”): echt

eh = έε: sehen (ζέεν) ΟΧΙ: ζέχεν!

ich = ιχ (όπως στη λέξη: “είχε”): ich

ach = αχ: acht

och = οχ: Hoch

uch = ουχ: Buch

-ig = ιχ (όπως στη λέξη: “είχε”): billig

Το o προφέρεται κλειστό: oder

qu = κβ: Quantität

r = γ: rund

s στην αρχή, με ακόλουθο φωνήεν = Z: sondern

s+p, t = ʃ: spielen (ʃπίιλν)

sch = ʃ: Schule

ß = σ: heißen

v = φ: Vater

Το y δεν αντιστοιχεί σε ελληνικό φθόγγο.

z = τς: zehn

ä = αι: ändern

Τα: ö & ü δεν υπάρχουν στην ελληνική γλώσσα.

Η κατάληξη -en κρατάει το -e άηχο: schreiben = ʃγάιμπν.

Τα τελικά -b, -d, -g προφέρονται ως: -p, -t, k: Bad, αλλά: Stadt.

Με αυτήν την ευκαιρία, ας θυμίσουμε ότι στα γερμανικά, τα ουσιαστικά γράφονται ΠΑΝΤΑ με κεφαλαίο αρχικό: der Vater. Κατάλοιπο αυτού είναι είναι η προσωπική αντωνυμία στα αγγλικά: I

Για περισσότερη συζήτηση γύρω από θέματα πολιτισμού & για ιδιαίτερα μαθήματα γερμανικών & αγγλικών στον χώρο σας, επικοινωνήστε:  Ηλίας Ταμπουράκης, κιν. 6951614346

Αρχαιοαστρονομία!

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΙ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟΥΣ

tumblr_inline_nicxilleTy1r6trqp

https://www.tumblr.com/search/blue%20star%20kachina

Πανάρχαιες και ιερές Πόλεις-Κράτη, προσανατολισμένες στ΄ άστρα, εκφράζουν με την πρωτοποριακή τους τέχνη τους θρησκευτικούς μύθους και την πολιτική ιστορία  τους. Είναι οι μυστηριώδεις θεματοφύλακες της πολιτισμικής ιδιοσυγκρασίας των ιθαγενών της Αμερικανικής Ηπείρου.  Είναι απαραίτητο να αναφερθεί ότι κατά τις διάφορες εποχές που θεμελιώθηκαν οι ιθαγενείς μητροπόλεις της Λατινικής Αμερικής, τα άστρα καταλάμβαναν διαφορετικές θέσεις στον ουράνιο θόλο. Έτσι, μία πιθανή μέθοδος χρονολόγησης των μνημείων είναι η μελέτη της σημερινής  γωνίας απόκλισής τους από την αντίστοιχη θέση του θεϊκά συσχετισμένου μ΄ αυτά άστρου κατά την εποχή της κατασκευής του.

ΒΟΛΙΒΙΑ

sunken_tiwanaku

http://www.jqjacobs.net/andes/tiwanaku.html

Οι amauta -σοφοί του πολιτισμού Chiripa- επέλεξαν τον τόπο ίδρυσης του Tiwanaku στα υψίπεδα των βολιβιανών Άνδεων, προς τον “Σταυρό του Νότου”.
    Στην Qh´alasasaya -το Ναό της Όρθιας Πέτρας, (200 π.Κ.Π.-600 Κ.Π.), αφιερωμένο στο θεό Ήλιο Willka Int´i, και στις δύο ισημερίες, δηλαδή τη φθινοπωρινή -που εδώ αρχίζει την 21η Μαρτίου, και την εαρινή -21η Σεπτεμβρίου, ο ήλιος ανατέλλει ακριβώς από το κέντρο της κύριας πύλης, που ορίζεται από ένα μονολιθικό ειδώλιο. Κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο (21 Ιουνίου), ο ήλιος ανατέλλει από τη βορειοανατολική γωνία των τειχών, ενώ κατά το θερινό (21 Δεκεμβρίου) ανατέλλει από τη νοτιοανατολική γωνία, φωτίζοντας πάντα το μονόλιθο που προανέφερα. Οι ιερείς-αστρονόμοι του Tiwanaku, πρόγονοι της αυτοκρατορίας των Ίνκας, είχαν υπολογίσει το έτος σε 365,24 ημέρες.

ΗΠΑ

sundagger2_zpseaafcbf2

http://www.richholtzin.com/2014/04/chaco-canyon.html

Στο φαράγγι Chaco, στο Νέο Μεξικό (ΗΠΑ), ο πολιτισμός Pueblo-Anasazi -κοιτίδα των μετέπειτα “Γιουτο-Αζτέκων” του κέντρο-μεξικανικού Anahuac- κατασκεύασε -γύρω στο έτος 800 Κ.Π., “kiwa με sipapu”, δηλαδή ημικυκλικούς ναούς με υπόγειες μυστικιστικές αίθουσες, που συμβόλιζαν την ανθρώπινη ένωση με τον κόσμο των πνευμάτων.
    Στο “ηλιακό ξίφος”, έναν βράχο ύψους 443 ποδών, διανοιγμένο με κάθετες τομές, οι ακτίνες του μεσημβρινού ήλιου -της πανπολιτισμικής αυτής θεότητας- φιλτράρονται μέσα από τις σχισμές, και φωτίζουν τις δύο πλευρές (αρ.-δεξ.) ενός σπειροειδούς μοτίβου, που είναι χαραγμένο στο πίσω τοίχωμα του τεχνητού αυτού σπηλαίου, δείχνοντας έτσι, την πρώτη ημέρα του χειμερινού ηλιοστασίου. Οι ακτίνες ενώνονται σιγά-σιγά, έως ότου αγγίξουν την δεξιά πλευρά του σπιράλ, ενώ συγχρόνως, μία άλλη, μικρότερη ακτίνα εμφανίζεται σ΄ένα δευτερεύον γεωμετρικό σχήμα στα αριστερά. Αυτή είναι η ένδειξη της φθινοπωρινής, αλλά και της εαρινής ισημερίας, αντίστοιχα. Η τελική θέση του “ηλιακού βέλους” στο γεωμετρικό κέντρο του σπιράλ, σημειώνει το θερινό ηλιοστάσιο.

ΠΑΡΑΓΟΥΑΗ

14jun2012---homem-de-etnia-indigena-sai-de-oca-para-participar-da-cerimonia-oficial-de-abertura-dos-jogos-verdes-na-aldeia-kari-oca-durante-a-rio20-1339721415003_956x500

http://noticias.uol.com.br/meio-ambiente/album/2012/06/14/jogos-verdes-indigenas-movimentam-a-aldeia

Οι οικισμοί teko´a του πολιτισμού Tupí Guaraní στο Chaco της Παραγουάης -που κατάγεται ιστορικά από τους Mb´y-a του Αμαζονίου- αποτελούνται από 4-8 κυκλικές αχυρένιες καλύβες, τοποθετημένες επίσης κυκλικά, γιατί σύμφωνα με τη νοοτροπία των ιθαγενών, το σύμπαν είναι σφαιρικό. Η κοιλιά της εγκύου γυναίκας, τα αυγά των πουλιών, και γενικά, οτιδήποτε παράγει ζωή, έχει το σχήμα της υδρογείου, η οποία είναι το φυσικό περιβάλλον που γεννά τη ζωή. 
    Στο κέντρο των χωριών Γουαρανί, όπως το Mb´oreré, βρίσκεται το Ιερό opy -μία καλύβα  μεγαλύτερου μεγέθους, και ημικυκλική, με την είσοδό της στα δυτικά, κι ένα μικρό παράθυρο προς την κατεύθυνση που ανατέλλει ο ήλιος, όπου ο θρησκευτικός ηγέτης Karaí, κρατώντας το ιερό σκήπτρο ywyrá-i, διακοσμημένο με φτερά τροπικών πουλιών, διηγείται -μέχρι και σήμερα- στη μελωδικά ένρινη γλώσσα ñe´engatú, που σημαίνει: “όμορφη γλώσσα, λαμπερή”, τους θρησκευτικούς μύθους της φυλής, γνωστούς ως: όμορφα λόγια ñe´e porã tenondé.

ΜΕΞΙΚΟ

monte-alban

https://arqueoastronomia.wordpress.com/monte-alban-piramides/

Η καθημερινή παρατήρηση των άστρων έδωσε στην κοινωνία των Σαποτέκων, στο Monte Albán της Oaxaca (100 π.Κ.Π.-1.500 Κ.Π.), την αναγκαία γνώση για τις εναλλαγές των εποχών, τις περιόδους συγκομιδής των θεραπευτικών βοτάνων, όπως και για την πρόγνωση των κύκλων για τις αρχιτεκτονικές κατασκευές προσανατολισμένες στα 4 σημεία του ορίζοντα.

Η ιερατική τάξη, που αποτελούσε μία μικρή ομάδα της κοινωνίας, εκπαιδευμένοι με μεγάλη πειθαρχία στο θρησκευτικό κλίμα από την παιδική τους ηλικία, τελούσαν επίσης αστρονομικές παρατηρήσεις. Οι γνώσεις τους αυτές, αποτελούσαν τη σημαντικότερη υποστήριξη της κρατικής εξουσίας.
    Στην Κεντρική Πλατεία, δύο κτίρια λειτουργούσαν ως αστεροσκοπεία. Ήταν συσχετισμένα με άλλους χώρους της Κοιλάδας της Oaxaca, όπως το “Caballito blanco – Λευκό αλογάκι” στη Yagul. Ήταν, επιπλέον, οπτικά συνδεδεμένα με διάφορα σημεία της φύσης, όπως λόφους, βράχους και φαράγγια, ή και με τεχνητά σημάδια, π.χ. στήλες ή πέτρες με εγχάρακτα μοτίβα.

ΠΕΡΟΥ

Inti_Watana

http://peru-spezialisten.com/wozu-diente-machu-picchu/

Στην αυτοκρατορία των Ίνκας, που ονομαζόταν Tawantinsuyu, δηλ. “τα 4 σημεία του ορίζοντα”, (1438-1532 Κ.Π.), υπήρχε μία δοξασία, σύμφωνα με την οποία, ο Γαλαξίας μας, που λεγόταν Qhoyllurñan, δηλαδή “μονοπάτι των αστερισμών”, έρεε από τον ουράνιο θόλο Hanaqpacha, και εισχωρούσε στον κάτω κόσμο. Επιστρέφοντας προς τα ΄πάνω, άφηνε στο πέρασμά του σημάδια από σκούρα, γόνιμη λάσπη στον ουρανό, σε σχήματα φιδιών amaru, βατράχων, πουλιών suri, λιάμας (προβατοκαμήλων των Άνδεων) και αλεπούδων. Ο ήλιος εμφανιζόταν ως ο θεός Inti, ενώ το φεγγάρι, ως η θεά Qh´illa.
    Η κυκλώπεια αρχιτεκτονική της θεαματικής πόλης Machu Picchu, παρουσιάζει -μεταξύ άλλων- έναν ναό με ημικυκλική κάτοψη, που είναι γνωστός ως το “Προπύργιο”. Στον ανατολικό του τοίχο, έχει ένα άνοιγμα, που οδηγεί τις ακτίνες του πρωινού ήλιου -που ανατέλλει πάνω απ΄  την κορυφή San Gabriel την 21η Ιουνίου, όταν ξεκινά το χειμερινό ηλιοστάσιο στο νότιο ημισφαίριο, παράλληλα προς το χαραγμένο χείλος της ιερής πέτρας Int´i Watana, που σημαίνει “δεσμά του ήλιου”.

ΜΕΞΙΚΟ

teotihuacan

http://www.worldatlas.com/articles/teotihuacan-unique-places-of-mexico.html

Μία από τις σπουδαιότερες πόλεις-κράτη της αμερικανικής αρχαιότητας ήταν η  Teotihuacán (=ιερός/θεϊκός τόπος), στην κοιλάδα του Anahuac (=κοντά στο νερό), στο κεντρικό Μεξικό, η οποία ιδρύθηκε τον 1ο αι. Κ.Π. Η πολεοδομία της βασίζεται σε γεωγραφικές συντεταγμένες με ουράνιες προεκτάσεις της πρωτοϊστορικής της περιόδου. Η πυραμίδα του Ηλίου, η 2η μεγαλύτερη στον κόσμο (με πρώτη κατά σειράν εκείνη στη Cholula, Μεξικό), έχει ως φόντο στα δυτικά, το λόφο Colorado, έναν εξέχοντα φυσικό χώρο παρατήρησης του αστερισμού των Πλειάδων. Από αυτό το σημείο, οι αρχαίοι αρχιτέκτονες είχαν χαράξει μία κάθετη οδό προς τα βορειοανατολικά, όπου βρίσκεται ο λόφος Gordo, με τη σημαντικότερη φυσική πηγή ύδρευσης της πόλης και ολόκληρης της κοιλάδας. Πάνω σ΄ αυτήν τη νοητή γραμμή βασίστηκε η κύρια οδός της Teotihuacán, γνωστή σήμερα ως “Οδός των Νεκρών”.

ΜΕΞΙΚΟ

Chichen-Itza-4

https://www.google.gr/search?q=chichen+itza

Οι Τολτέκοι, λαός με μεσολαβητικό ρόλο ανάμεσα στους Μάγιας και στους Αζτέκους, ήταν οι κατασκευαστές της πυραμίδας- ημερολογίου του θεού Kukulkan, δηλαδή του αντίστοιχου “Φτερωτού Φιδιού Quetzalcóatl των Αζτέκων, τον 10ο αι. Κ.Π., στην Chichén Itzá του Yucatán. Κατά τη δύση του ηλίου, τις ημερομηνίες που δηλώνουν την αρχή των δύο ισημεριών αντίστοιχα, η σκιά του σώματος του φιδίσιου θεού κινείται στα πλάγια της κύριας σκάλας.   
    Ο κύκλος του μεσοαμερικανικού ημερολογίου αποτελείται από 2 νοητά “γρανάζια”.  Το ένα καλύπτει 260 ημέρες και αντιπροσωπεύει τη σύνδεση μίας διαδοχής αριθμών από το 1 έως το 13 με 20 ονόματα ημερών. Διαπλεκόμενο με τον κύκλο αυτόν ήταν και ένα “κοίλο” έτος 365 ημερών, διαιρεμένων σε 18 μήνες των 20 ημερών. Οι ημερομηνίες συνέπιπταν μεταξύ των δύο κυκλικών ημερολογίων κάθε 18.980 ημέρες, δηλαδή, 52 “κοίλα” έτη. Τότε κατασκευαζόταν ένα ακόμη επίπεδο σε ορισμένες πυραμίδες, γεγονός που σημαίνει ότι η συγκεκριμένη του Kukulkan διήρκεσε 52χ9=468 χρόνια για να αποπερατωθεί!

ΜΕΞΙΚΟ

palenque-mexico-chiapas-500x375

https://www.google.gr/search?q=palenque+chiapas+mexico&source

Διάφορα μνημεία της μεσοαμερικανικής, της ενδιάμεσης ή ακόμη και της περιθωριακής αρχαιολογικής ζώνης έχουν χτιστεί προσανατολισμένα σε αστερισμούς, προσωποποιημένους σε υπερφυσικά όντα ή τερατόμορφες θεότητες, και συνεισέφεραν στον υπολογισμό των κύκλων της ζωής των ανθρώπων, των ζώων και των φυτών, σύμφωνα με τις κυκλικές κινήσεις του σύμπαντος.
    Στο Palenque (Chiapas), ο πύργος του ανακτορικού αστεροσκοπείου, που κατασκευάστηκε από τον κλασικό κεντρικό πολιτισμό των Μάγιας, τον 7ο αι. Κ.Π., παρουσιάζει αρχιτεκτονικά στοιχεία της μακρινής ασιατικής καταγωγής των ιθαγενών.
    Στο “Tajín” (=Κεραυνός θεοποιημένος), ο κλασικός πολιτισμός της Veracruz, (7οσ-9ος αι. Κ.Π.), έχει διατηρήσει τα στοιχεία της ιθαγενούς αστρονομίας των γειτονικών λαών, μέσω ενός τελετουργικού, σύμφωνα με το οποίο, 4 ινδιάνοι δεμένοι από τα πόδια στην κορυφή ενός ψηλού κορμού δέντρου πέφτουν ρυθμικά στο έδαφος παίζοντας μουσική, και πραγματοποιώντας 52 περιστροφές, που συμβολίζουν το προαναφερθέν ημερολόγιο.

Δείτε το ίδιο κείμενο του Ηλία Ταμπουράκη στην ισπανική γλώσσα:

http://iliastampourakis.weebly.com/arqueoastronomiacutea.html

Για περισσότερη συζήτηση γύρω από θέματα πολιτισμού & για ιδιαίτερα μαθήματα ισπανικών & αγγλικών στον χώρο σας, επικοινωνήστε μαζί μας:  Ηλίας Ταμπουράκης & Maricela Jiménez, κιν. 6951614346 & 6939777085

Λατινική Αμερική: Ανεξαρτησία, σύγχρονη ζωή & λαϊκή παράδοση.

ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ: ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ, ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΖΩΗ

ΚΑΙ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ!

Ο 19ος αι. αποτελεί τον συνδετικό κρίκο, ο οποίος φέρνει σε σύγκλιση την Ελλάδα με τη Λατινική Αμερική: ήταν τότε που –με τις γαλλικές επιρροές εκείνης της εποχής- απελευθερωθήκαμε από αυτοκρατορίες (των Οθωμανών από την μία πλευρά και των Ισπανών από την άλλη), οι οποίοι είχαν καταστρέψει τους χιλιετείς πολιτισμούς μας, αλλά που –συγχρόνως- μας έχουν κληροδοτήσει με κουλτούρες πολύχρωμες και πολύγλωσσες, οι οποίες εκφράζουν τη νοοτροπία ενός υβριδισμού που προβάλλει ενδιαφέροντα στοιχεία, αλλά στις φλέβες του ρέει πόνος…

america-latina-colonizacion-e-independencia

http://redistribucionderiqueza.com/wp-content/uploads/2015/11/AM%C3%89RICA

¡AMÉRICA LATINA: INDEPENDENCIA, VIDA MODERNA Y FOLCLORE!

El siglo XIX es el vínculo que pone a Grecia en contacto histórico con las Américas: Fue entonces que -tras influencias francesas- nos liberamos de imperios (otomanos por acá y españoles por allá), los cuales habían dañado nuestras civilizaciones milenarias, pero que -a la vez- nos han legado con culturas multicolores y multilingües, las cuales expresan mentalidades de un hibridismo que proyecta varios elementos interesantes, y que –al mismo tiempo- corre en sus venas el dolor…

En nuestra era, la Unesco protege este Patrimonio Inmaterial de la Humanidad:

Σήμερα, πλέον, η ΟΥΝΕΣΚΟ προστατεύει αυτήν την Άυλη Πολιτιστική Κληρονομιά της Ανθρωπότητας:

13-01-17america_latina_aprovada_finalrd

http://www.planetaglobal.com.br/conteudo/edu

MΕΞΙΚΟ

Η γαστρονομία του Μιτσοακάν, μία ποικιλία προϊόντων και μεθόδων των Ιθαγενών και των Ισπανών, είναι το ιερό «πρόσφορο», με το οποίο αυτοί οι λαοί γιορτάζουν τη «νύχτα των αγαπημένων τους νεκρών», στα στολισμένα νεκροταφεία με κίτρινα χρυσάνθεμα, κεριά και χαρτοκοπτική, όπου ερμηνεύουν «πιρέκουα» την παραδοσιακή μουσική της φυλής Ουιτσόλ.

02794-big

http://www.unesco.org/culture/ich/en/RL/traditional-mexican-cuisine-ancestral

MÉXICO

La gastronomía de Michoacán, una mezcla entre los productos y las técnicas de los indígenas y los españoles, es la que se ofrece cuando los locales visitan de noche a sus “muertitos” en los cementerios iluminados con flores cempasúchitl amarillas, velas y papel picado, y tocan la pirekua -música tradicional de los huicholes.

dia-de-muertos-en-michoacan

http://www.semanariolosperiodistas.mx/michoacan/salud/realiza-ssm-operativo

Μéxico σημαίνει κάκτος ixtle από την έρημο της Oaxaca, που λαμπυρίζει μέσ’ τον ζεστό αέρα, και σοκολάτα αρωματισμένη με tlilxóchitl, στιλπνό λουλούδι της βανίλιας και πιπεριές jalapeños φλογερές που ξυπνούν έρωτες.  Σημαίνει μουσική της Paquita από τις λαϊκές γειτονιές και αφροδισιακό ποτό Damiana στην Πλατεία Garibaldi. Και είναι μπλε νερά που σκορπούν γαλανές πευκοβελόνες και φτερά χρυσοπράσινα από παραδείσια πτηνά quetzal και χρυσά κοσμήματα κάτω απ’ τ’ άστρα της piñata -του χάρτινου στολιδιού των γενεθλίων. Κι είν’ επίσης Μεξικό ο Quetzalcóatl, το θεϊκό φτερωτό φίδι.  Κομμάτια το άγαλμά του από jade. Ινδιάνοι huichol και ηφαίστεια.  Μαγεία: λευκή για τη θεραπεία και μαύρη για τον θάνατο, κόκκινη για τον έρωτα και κίτρινη για τη συγκομιδή του καλαμποκιού.  Όλ’ αυτά είναι το Μεξικό.  Μεξικό σημαίνει πλωτοί κήποι και πυραμίδες στο δρόμο του Ήλιου και της Σελήνης που σταλάζει αραιή βροχή από αίμα θυσιών. Και είναι το Μεξικό γιορτή.  Μια γιορτή των αγαπημένων νεκρών. Βιολιά, ποτό, κεριά και κίτρινα λουλούδια cempasúchil πάνω στους τάφους: αλληλοφωτίζονται στην άγρυπνη νύχτα.  Παναγιές με πρόσωπα ‘λιοκαμένα, χάρτινες γιρλάντες και κούκλες μαγικές, Friditas, πήλινα λουλούδια -σαν ζυμάρι- απ’ το Coyotepec και φίλοι χωρικοί.  “Μπαρόκ της ζάχαρης” στο βάθος του σκοτεινού Καθεδρικού. Ακρίδες στη σάλτσα, ινδιάνικα πανηγύρια, ο Rulfo,  ο Siqueiros, ο Juárez.  Χωριατοπούλες με κινέζικες καταβολές και γαλοπούλες με sauce chocolat χωριάτικη.  Καλοκαίρια.  Γωνιές με στοχαστικά sombreros κάνουν κατοικία τους τη δροσιά και τα καλαμποκοχώραφα στον ορίζοντα. Machetes και trapiches: μαχαίρια και πατητήρια του ζαχαροκάλαμου σκουριασμένα και κουνούπια που τριγυρνούν βουίζοντας στα πήλινα τηγάνια comal με τις καλαμποκόπιτες tortillas.  Αυτά και άλλα πολλά σημαίνουν Μεξικό.

bolivia-10

México significa cactο ixtle del desierto de Oaxaca, que brilla en el aire caliente, y chocolate con sabor a tlilxochitl, la flor de la vainilla y ardientes chiles jalapeños que despiertan el amor! México es la música de  Paquita la del Barrio, y Damiana -la bebida afrodisíaca en la Plaza Garibaldi. Y aguas azules que dispersan agujas de pino y plumas radiantes de quetzal –el ave paradisíaca- y joyas de oro bajo las estrellas de las piñatas cumpleañeras.Y México es también Quetzalcóatl, la divina serpiente emplumada. Despedazada su estatua de jade. Indios huicholes y volcanes. Magia: blanca para la curación y negra para la muerte, roja para el amor y amarilla para la cosecha de maíz. Todo esto es México. México significa chinampas y pirámides del Sol y de la Luna que gotean lluvia escasa de sangre de los sacrificios. Y es México fiesta! Una celebración de los muertitos queridos; Violines, bebidas, velas y flores cempasúchil amarillas en las tumbas: se alumbran entre si de noche. Vírgenes bronceadas, papel picado y muñecas mágicas, Friditas, flores de arcilla de Coyotepec y coates amistosos. “Barroco de azúcar” en la profundidad de la catedral oscura. Chapulines en el mole de chocolate, guelaguetzas indias, Rulfo, Siqueiros, Juárez. Chinas poblanas y mole poblano. Veranos. Esquinas con sombreros pensativos que hacen de la frescura y de las milpas en el horizonte su casa. Machetes y trapiches herrumbrados y mosquitos que vuelan zumbando por encima del comal con las tortillas negras y blancas. ¡Eso y mucho más es México!

toni_frissell_-_frida_kahlo_seated_next_to_an_agave

http://www.pri.org/stories/2016-01-27/new-showcase-frida-kahlos-breakthrough-work

ΓΟΥΑΤΕΜΑΛΑ

Η τελετή Ναν Πα’τς των Μάγιας στο Σαν Πέδρο Σακατεπέκες, είναι ένας τρόπος λατρείας της Φύσης και του ιερού πνεύματος του καλαμποκιού, που φέρνει σε επαφή την ψυχή του Ανθρώπου με τη Συμπαντική Ψυχή. Εκεί, οι «Δημογέροντες» και οι «Νονές», με ενδυμασίες που συμβολίζουν το καλαμπόκι, ψέλνουν τις παρακλήσεις τους, για την διατήρηση της φυλετικής τους ταυτότητας.

03672-big

http://www.unesco.org/culture/ich/en/USL/nan-pach-ceremony-00863

GUATEMALA

La ceremonia Nan Pa´ch de los mayas en San Pedro Sacatepéquez, es una veneración de la naturaleza y del espíritu del maíz, que pone el alma humana en contacto con el Universo. Ahí, los “parlamenteros” y las “madrinas”, en trajes tradicionales con símbolos del maíz, pronuncian sus plegarias para el refuerzo de la identidad comunitaria.

03668-big-229x300

http://www.unesco.org/culture/ich/en/USL/nan-pach-ceremony-00863

“Με το σημείο, με το σημείο του φωτός, με το σημείο του αγίου φωτός της Γουατεμάλας, αρχίζω αυτό το συμπόσιο, με όλα τα ζώδια στα ακροδάχτυλά μου.
    Είμαι ο λιγότερο Ισπανός κι ο περισσότερο Ισπανός. Ο λιγότερο Ισπανός λόγω του ινδιάνικου αίματός μου, κι ο περισσότερο Ισπανός λόγω της γλώσσας μου. Ο λιγότερο Ισπανός λόγω των χαμηλών τόνων του χαρακτήρα μου, κι ο περισσότερο Ισπανός λόγω του κιχωτικού μου τυχοδιωκτισμού.
    Η γη μου ονειρεύεται τ’ άστρα, αλλά ξυπνά στ’ αρχέγονα βουνά, στους γυμνούς λόφους του Ιλόμ, όπου ο φρουρός της ιδιοσυγκρασίας μου τραγουδά με κλάμα που πηγάζει απ’  τα φαράγκια και πετά σαν αητός. Εκεί όπου πλημμυρίζουν τα μυρμήγκια και βογκούν τα περιστέρια. Εκεί όπου κοιμάται στην ψάθα του αγκαλιά με τη σκιά του και με τη γυναίκα του αυτός που θά ‘πρεπε να κομματιάσει τα βλέφαρα αυτών που τσεκουρώνουν τα δάση, αυτός που θά ‘πρεπε να καψαλίσει τα βλέφαρα αυτών που καίνε το δάσος, και να παγώσει το σώμα όσων κόβουν το δρόμο του νερού των ποταμών, που κυλώντας αποκοιμιέται και δε βλέπει τίποτα, αλλά αφού εγκλωβιστεί στα πηγάδια ανοίγει τα μάτια και κοιτάζει τα πάντα με βαθιά ματιά… 
    Κι εγώ, ο Γκασπάρ Ιλόμ, αφήνω να κλέβουν τ’ όνειρο από τα μάτια της γης τού Ιλόμ με τις πυρκαγιές που βάφουν το φεγγάρι στο χρώμα του γέρικου μυρμηγκιού.
    Απλή ανάγκη, περιστασιακή του λόγου, ναι, αλλά επίσης άσκηση για να συνηθίσουμε στην καλπάζουσα ιπποσύνη των ρολογιών χωρίς ώρες, να βρεθούμε εκτός χρόνου, να βιώσουμε την αυγή και την καταχνιά, απ’ όπου βγαίνει κανείς με τα μάτια πεινασμένα για τα γλυκά πράγματα της Γης, τις άλλες αισθήσεις, τις πρόθυμες να διερευνήσουν την ουσία τους -όπως θά ‘λεγε κι ο ήρωας ο Σιδ-, την όσφρηση, τις γεύσεις, τις απτές παρουσίες και τους ήχους.”
    Με αυτά τα λόγια τού Μιγκέλ Άνχελ Αστούριας -του νομπελίστα λογοτέχνη από τη Γουατεμάλα- προλογίζουμε το αποψινό μας μικρό αφιέρωμα στη Γουατεμάλα.
    Ποιος νά ‘ναι, άραγε, ο Μαξιμόν; Λένε οι ιθαγενείς Κ’ιτσέ Μάγια της ορεινής Γουατεμάλας, οτι είναι ο Άγιος Σιμεών. Άλλοι, πάλι, πιστεύουν ότι είναι ο ίδιος ο Δον Πέδρο δε Αλβαράδο, ο Ισπανός κατακτητής της Γουατεμάλας. Κι όπως μου είπαν κάποιοι ιθαγενείς, μέσα στο σώμα του φυλάνε το άγαλμα ενός θεού ινδιάνου, κρατώντας έτσι τη γηγενή καρδιά κάτω απ’  την ιβηρική επιδερμίδα των μιγάδων, που κατοικούν στις κορυφές και στα τροπικά αυτής της χώρας, της Γουατεμάλας, που τ’ όνομά της σημαίνει: Γη Κοντά στα Δέντρα.

hombres-de-maiz-mundochapin

http://edngt.com/mc/2015/10/resumen-hombres-de-maiz-miguel-angel-asturias/27983/

Por la señal, por la señal de la luz, por la señal de la santa luz de Guatemala, inicio este cuscún, con todos los signos del zodiaco en las yemas de los dedos.
    Soy el menos español y el más español. El menos español por mi cepa indígena y el más español por mi lengua. El menos español por mi lascasismo y el más español por mi quijotismo.
    Mi tierra cae soñando de las estrellas pero despierta en las que fueron montañas, hoy cerros pelados de Ilóm, donde el guarda canta con lloro de barranco, vuela de cabeza el gavilán, anda el zompopo, gime la espumuy y duerme con su petate, su sombra y su mujer el que debía trozar  los párpados a los que hachan los árboles, quemar las pestañas a los que chamuscan el monte y enfriar el cuerpo a los que atajan el agua de los ríos que corriendo duerme y no ve nada, pero atajada en las pozas abre los ojos y lo ve todo con mirada honda…
    Y yo, el Gaspar Ilóm, dejo que a la tierra de Ilóm le roben el sueño de los ojos con las quemas que ponen la luna color de hormiga vieja.
    Simple necesidad temporal de la palabra, sí, pero también ejercicio para habituarnos a la andante caballería de los relojes sin horas, a estar fuera del tiempo, a vivir auroras y tinieblas de las que se sale con los ojos hambrientos por las cosas dulces de la tierra, los otros sentidos prontos a catar, diría el Cid, el olor, los sabores, las presencias táctiles y los sonidos.
    Con estas palabras de Miguel Ángel Asturias -el nobelista guatemalteco-, comenzamos la parte de esta fiesta, dedicada a Guatemala.
      ¿Quién es Maximón? Dicen los indígenas K´ché Maya, que éste es San Simón. Otros creen que es la representación de Don Pedro de Alvarado, el conquistador de Guatemala. Y como me explicaron unos indios, dentro de su cuerpo guardan una estatua de un dios maya, resguardando de ese modo el corazón nativo bajo la piel ibérica de los mestizos, que habitan las alturas y los trópicos de ese país, Guatemala, cuyo nombre significa: Cerca de los Árboles.

5eb8e783a808155035b91094a744574e

https://gr.pinterest.com/pin/230668812139567020/

ΕΛ ΣΑΛΒΑΔΟΡ

Μία προϊσπανική πόλη, η Χόγια δε Σερέν, θάφτηκε τον 6ο αι. Κ.Π., κάτω από τη λάβα του γειτονικού ηφαιστείου, κάτι ανάλογο με την Πομπηία, δηλαδή! Η “ζωντάνια” των αρχαιολογικών ευρημάτων της περιοχής, μας έχει δώσει μία σαφή εικόνα για την καθημερινή ζωή εκείνου του μεσοαμερικανικού πολιτισμού, ο οποίος αποτελεί σήμερα Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ.

site_0675_0004-500-332-19700101010000-300x199

http://whc.unesco.org/?cid=31&l=en&id_site=675&gallery=1&maxrows=15

EL SALVADOR

Una ciudad prehispánica, llamada hoy Joya de Cerén, fue enterrada en el siglo VI d.n.e., bajo la ceniza de un volcán vecino, un acontecimiento parecido al de Pompeia, en Italia. La integridad de los hallazgos arqueológicos nos ha ofrecido una clara imagen de la vida cotidiana de aquella civilización mesoamericana, la cual está registrada como Monumento Cultural de la Humanidad.

hist2

https://www.google.gr/search?q=joya+de+ceren&espv

Στη Λατινική Αμερική, ζούμε καθημερινά το μαγικό ρεαλισμό. Ζούμε κάπου ανάμεσα στην σύγχρονη εποχή και στην παράδοση. Και αυτό αποτελεί την ομορφιά του πολιτισμού μας. Επιβιώνουμε, εμείς οι Λατινοαμερικάνοι, κάπου ανάμεσα στ’ όνειρο και στην πραγματικότητα. Και αυτό είναι το δύσκολο, το ακατανόητο για πολλούς ευρωπαίους. Θα δούμε, τώρα, μία ιστορία, από την εποχή του πολέμου στο Ελ Σαλβαδόρ, στη δική τους διάλεκτο & μεταφρασμένη στα ελληνικά. Παρατηρήστε το τέλος της ιστορίας, γιατί εκεί βρίσκεται αυτό το ενδιαφέρον σημείο του μαγικού ρεαλισμού.

realismo-magico-surrealismo

http://www.schifologia.com/2016/01/realismo-magico-surrealismo-bizzarro.html

En las Américas, la gente vivimos en un realismo mágico cotidiano. Vivimos entre la modernidad y la tradición. Y eso es nuestra belleza. Sobrevivimos entre el ensueño y la realidad. Y eso es lo difícil, a veces incomprensible por los europeos. Vamos a ver, ahora, una historia, desde la época de la guerra de El Salvador, contada en su lenguaje local. Pongan atención al final del cuento. Es muy interesante, porque ahí está el realismo mágico.

1272464932_p2

http://www.taringa.net/posts/imagenes/5494279/Fantasia-Realismo-Magico-te-van-a

¡Tienen razón! Es bello mi país. Tiene playas hermosas y mujeres lindas. Y nuestra tierra lleva en sus entrañas la historia indígena y las leyendas de mi pueblo salvadoreño.

          Έχουν δίκιο! Είναι όμορφη η χώρα μου, το Ελ Σαλβαδόρ. Έχει πανέμορφες παραλίες, κι όμορφες κοπέλες. Και η γη μας, έχει μες τα σωθικά της την ιστορία των Ινδιάνων και τους θρύλους του λαού μας.

Hablando hoy de la Independencia, recuerdo aquellos años de la otra guerra que tuvimos mucho más tarde entre nosotros, en los años ´80 y ´90, en mi país, El Salvador:

          Μιλώντας, σήμερα για την Ανεξαρτησία, θυμάμαι εκείνα τα χρόνια του άλλου πολέμου, που είχαμε εμείς ανάμεσά μας αργότερα, τη δεκαετία του 1980 & ´90, στο Ελ Σαλβαδόρ:…

…La jungla parece haberme tragado. Ningún ruido me delata. Tres días llevo casi sin comer, que no me atrevo a abandonar mi posición ni siquiera para recoger los mangos que ofrecen los árboles en increíble abundancia. Tengo apenas 17 años y ya llevo dos en armas. Voy bajando a pie hasta Cinquera, mi pueblo, pensando en ella, la cipota de ´ña Remedios que todos en el pueblo dicen que está chula, con 17 primaveras y el corazón ardiente, y que al salir a caminar por el parque del pueblo todos la cuenteyan, pero yo solo tengo ojos para ella… Me llamo Guayo, soy el indio feyo, como me llaman los metiches.

           …Η ζούγκλα φαντάζει σα να μ’ έχει καταπιεί. Ούτε ψίθυρος δεν φανερώνει την ύπαρξή μου. Έχω τρεις μέρες να φάω, αλλά δεν τολμώ να εγκαταλείψω τη θέση μου, ούτε καν για να μαζέψω τα μάνγκο –τα φρούτα που τόσο άφθονα μου προσφέρουν τα δέντρα γύρω του. Είμαι μόλις 17 χρονών, κι έχω ήδη δυο χρόνια στο στρατό. Κατεβαίνω πεζός προς τη Σινκέρα, το χωριό μου, ενώ με σκέφτομαι συνέχεια, εκείνη, την κόρη της κυρά-Ρεμέδιος, που όλοι στο χωριό έχουν να λένε για την ομορφιά της. Μετράει 17 καλοκαίρια στην ηλικία της, κι είν’ η καρδιά της φλογερή, κι όταν βγαίνει βόλτα στο χωριό, όλοι την κουβεντιάζουν και της κάνουν κόρτε, αλλά εγώ έχω μάτια μόνο για εκείνη. Είμαι ο Γουάγιο, ο ασχημάντρας ο Ινδιάνος, όπως με κουτσομπολεύουν οι κακιές οι γλώσσες.

-“¡Hola mi morenita linda, guapa, como de costumbre!”, le digo, y se me cae la baba…

          -«Γεια σου, μελαχρινούλα μου, ομορφούλα, όπως πάντα!», της λέω και μου τρέχουνε τα σάλια…

-“¡Gracias, usté también se ve bien!”, me contesta ella sin mirarme, y desea que le regale un beso en el cachete, pero recuerda las palabras de su madre que le decía: -“¡No seya cochina, cómo te va a besar, si usté no piensa cuentiarle?”…

          -«’Φχαριστώ, κι εσύ καλούλης είσαι!»,μου απαντά χωρίς να με κοιτάζει, αλλά θέλει σαν τρελή να της δώσω ένα φιλί στο μάγουλο, όμως θυμάται τα λόγια της μάνας της, που της έλεγε: -«Μωρή βρομιάρα, πώς θα σε φιλήσει, αν δεν του δώσεις εσύ το πάτημα;»

15349627361_333aec4a22_b

https://www.flickr.com/photos/alexisgr2k/15349627361

-“¿Podemos hablar?”, le pregunto yo.

          -«Μπορούμε να μιλήσουμε;» την ρωτάω εγώ.

-“¡Claro, ni que fuéramos mudos!”, me dice ella vacilando….

          -«Γιατί όχι; Σάμπως είμαστε μουγγοί;», μου λέει χωρατεύοντας…

-Digo en privado…

          -Να, λέω, ιδιαιτέρως…

-Y ¿pa’ qué en privado?

          -«Και γιάντα ιδιαιτέρως;»

-Es que le tengo que decir una cosa.

          -Να, έχω δυο λόγια να σου πω.

-Dígamela aquí, o ¿le da pena?

          -Ε, πες τα μου εδώ. Ή μήπως ντρέπεσαι;

-No, pero es que es algo privadito. Usté quiere un batido, morenita?

          -Όχι, αλλά, να, είναι κάτι μυστικό. Να σε κεράσω ένα μιλκ σέικ;

-“Lo gua pensar”, me dice entonces, pa’ que no pensara yo que ella fuera fácil.

          -«Θα το σκεφτώ», μου λέει τότε, να μην την περάσω και για εύκολη.

-Morenita mire, es que yo le quería decir una cosa.

          -Άκου, μελαχρινούλα, ήθελα κάτι να σου πω.

-¿Qué cosa, usté?.

          -Τι νά ‘ναι, άραγε;

-Bueno es que usté es bien linda y pues me gusta bastante.

          -Λοιπόν, είσαι πολύ όμορφη, και μ’ αρέσεις πολύ.

-Le gusto, ¿como pa’ qué?

          -Σ’ αρέσω, για ποιο πράμα;

-Pa’ que sea mi novia.

          -Για να γίνεις η κοπέλα μου.

-¿Su novia?, ¿’tá seguro?

          -Η κοπέλα σου; Είσαι σίγουρος;

-Sí, hace tiempo que estoy enamorado de usté.

          -Ναι. Πάει καιρός που σ’ έχω ερωτευθεί.

-“Ni me volteya a ver, solo de creído se la lleva…”, me dice entonces ella…

          -«Μην τολμήσεις να σηκώσεις τα μάτια σου απάνω μου. Μεγάλη ιδέα έχεις για τον εαυτό σου…», μου λέει τότε εκείνη…

-No, morenita, es que soy tímido…

          -Μη μου λες τέτοια, μελαχρινούλα μου, γιατί είμαι και ντροπαλός…

-´Tá seguro que me quiere?

         -Είσαι σίγουρος ότι με θες;

-Se lo juro.

          -Σ’ το ορκίζομαι.

-Entonces, ¡vaya a traerme acá la flor de amate!

          -Αν είν’ έτσι, τότε, πάνε να μου φέρεις το λουλούδι που το λέν’ «αμάτε»!

dae183ac4ec7dc4e129a5930b6aff20f

http://www.tugentelatina.com/m/articles/view/Trajes-T-picos-de-El-Salvador

-¿Cómo que la flor de amate? Pero eso es… es… imposible, usté sabe que ni peleando con el demonio, yo no podría…

          -Μα, πώς είναι δυνατό; Αυτό είναι… είναι… αδύνατον, το ξέρεις, ούτε ακόμα κι αν τα βάλω με το διάβολο, δε θα μπορούσα…

Pues, ella quería quitarme de encima, porque le daba vergüenza en la plaza de mi pueblo, con tantos metiches, y por eso es que me mandó a buscarle ese tesoro, pa’ que tese en juicio…

          Λοιπόν, που λέτε, εκείνη ήθελε να με ξεφορτωθεί, γιατί ντρεπόταν μου μας κοιτούσαν οι κακιές οι γλώσσες στην πλατεία του χωριού. Γι’ αυτό μ’ έστειλε να της φέρω εκείνον το θησαυρό, για να με κάνει να το σκεφτεί με την ησυχία μου…

En mi pueblo, tenemos una leyenda que dice que este árbol tiene un secreto oculto entre sus deformes ramas, y es que a las 12:00 de la noche en punto, en la copa de éste, nace una hermosa flor blanca, la cual cae al suelo y el hombre que logre agarrar esta flor, tendrá todo lo que quiera: amor, dinero y salud, pero no es tan fácil, pues la verdadera prueba es luchar contra el demonio, el bicho que es el dueño de esa flor…

100_0155

http://ramirovelasco.blogspot.gr/2010_08_01_archive.html

          Στο χωριό μου, έχουμε έναν θρύλο που λέει ότι αυτό το δέντρο έχει ένα μυστικό εφτασφράγιστο ανάμεσα στα μπλεγμένα του κλαδιά. Λένε ότι κάθε μεσάνυχτα, στις 12 ακριβώς, ανθίζει πάνω του ένα λευκό λουλούδι, που όποιος άντρας καταφέρει να το βρει, θα έχει ό,τι θέλει στη ζωή του: έρωτα, πλούτο και υγεία. Όμως, αυτό δεν είν’ εύκολο, επειδή χρειάζεται να παλέψει κανείς με τον δαίμονα, το θηρίο που αφεντεύει το λουλούδι…

Pues, yo fui a buscarlo, pero nunca regresé…  Me mataron en el camino… Ya estoy muerto… Y ella, anda por la plaza del pueblo hablando mal de mí… Indio más bruto me dice…

          Λοιπόν, πήγα να το βρω, αλλά δεν γύρισα ποτέ… Με σκότωσαν στο δρόμο… Είμαι νεκρός… Κι εκείνη κάνει βόλτες στο χωριό και μιλάει άσχημα για μένα… «Ο βλάκας ο ινδιάνος», έτσι με φωνάζει…

Así es la vida cotidiana hoy en día en mi país, El Salvador. Es lindo mi país, y mi gente. Les invito que nos visiten, allá por el Pacífico.

          Έτσι είναι η καθημερινότητά μας στη χώρα μου, το Ελ Σαλβαδόρ. Είναι όμορφη η χώρα μου και ο λαός μου. Νά ‘ρθετε, μια μέρα να μας επισκεφτείτε, εκεί, στον Ειρηνικό Ωκεανό.

                   [Κείμενα στα Ισπανικά του Ελ Σαλβαδόρ & στα Ελληνικά: Ηλίας Ταμπουράκης]

980

http://www.easyviajar.com/el-salvador/a-visitar

ΟΝΔΟΥΡΑ

Η αφροκαραϊβική κουλτούρα των Γκαρίφουνα, -ένας μιγαδισμός αφρικανικών φυλών- έχει διατηρήσει τη γλώσσα Άραγουακ των ιθαγενών (που δεν υπάρχουν πλέον), μαζί με ισπανικά, αγγλικά & γαλλικά στοιχεία των αποικιοκρατών. Η μουσική & οι χοροί τους, ανάγονται στον 18ο αι. Οι κοινότητές τους, διεσπαρμένες σε διάφορες χώρες της Κεντρικής Αμερικής, διατηρούν ήθη και έθιμα 3 ηπείρων κι επιβιώνουν από την καλλιέργεια της αμυλώδους γιούκα και από την αλιεία. Λόγω όλων αυτών των μοναδικών στοιχείων, αυτός ο πολιτισμός προστατεύεται από την ΟΥΝΕΣΚΟ.

image-7-300x199

http://www.hondurastips.hn/2014/04/07/la-escena-por-la-ceiba-en-este-verano-2014/

HONDURAS

La cultura afro caribeña de los garífunas, -un mestizaje de varias tribus africanas- es la que ha mantenido el idioma arawak de los indígenas del Caribe que ya no existen más, junto con elementos españoles, ingleses y franceses de los colonos. Su música y sus danzas descienden del siglo XVIII. Las comunidades, esparcidas por varios países de América Central, mantienen costumbres de 3 continentes y sobreviven del cultivo de la manioca y de la pesca. Todos esos elementos hacen de ellos una cultura única, protegida por la Unesco.

garifuna-culture-tela-honduras

http://telahonduras.com/wp-content/uploads/2015/09/garifuna-culture-tela-honduras.

Hondureños en épica lira, y en estrofas de magno fulgor, entonemos un himno a Lempira, al patriota de heroico valor, gran caudillo de huestes bravías. Nuestros valles y agrestes montañas, contemplaron sus rudas hazañas. Por ser libre por siempre luchó. Semidiós en su afán literario, él fue grande, con toda grandeza, él fue puro, con toda pureza, y a la patria su vida ofrendó. Invencible, soberbio, grandioso, de alma audaz y de cuerpo de acero, para herir al temible guerrero. Fue precisa la odiosa traición. Y sin lucha valiente y sin gloria, al caudillo, por fin, derribaron, más los montes nebosos temblaron, al caer en el gran congolón.

Αυτό το τραγούδι από την Ονδούρα, μιλάει για τον Λεμπίρα (Lempira), τον Ινδιάνο Ήρωα, που αγωνίστηκε για την ελευθερία της χώρας του, κι έχασε τη ζωή του γι’ αυτόν το σκοπό.

procesion-de-las-mujeres-lencas-en-conmemoracion-a-su-heroe-que-hizo-historia

La celebración más importante en la ciudad de Gracias, es el 20 de julio de cada año, en el cual se celebra el día de Lempira.

http://www.hondurastips.hn/2013/07/16/con-puro-sentir-lenca-gracias-lempira

ΝΙΚΑΡΑΓΟΥΑ

Ο «Γουεγουένσε» είναι ένα θεατρικό σατυρικό δράμα ενάντια στην αποικιοκρατία, που παρουσιάζεται κάθε χρόνο στη γιορτή του Αγ. Σεβαστιανού της Διριάμ’μπα. Είναι μία σύνθεση της ισπανικής & της ιθαγενούς κουλτούρας & συνδυάζει το θέατρο, τη μουσική & το χορό του 18ου αι. Η υπόθεση του έργου εκτυλίσσεται γύρω από τη συνάντηση των ιθαγενών της Νικαράγουας με τις Αρχές της ισπανικής αποικιοκρατίας, όπου οι ντόπιοι εκπροσωπούνται από τον Γουεγουένσε, ένα σεβάσμιο πρόσωπο της προϊσπανικής περιόδου. Αυτός υπερασπίζεται τον εαυτό του από τις κατηγορίες των Ισπανών, χρησιμοποιώντας μία στρατηγική λογοπαιγνίων. Αντί της μετωπικής σύγκρουσης, προτιμά να δείχνει συνεργατικός, ενώ συγχρόνως δημιουργεί πλεκτάνες ενάντια στον εχθρό. Σήμερα, στην ισπανική διάλεκτο της Νικαράγουας, η έκφραση “Poner cara de Güegüense” σημαίνει: «Υποσκάπτω την εξουσία». 

nicaragua_elgueguense_nicaraguatourismboard-300x200

http://www.best4travel.at/twu/index.php?site=detail&dest=5&id=H%F6hepunkte-Nicarag

NICARAGUA

El Güegüense es un drama satírico teatral en contra del dominio colonial, que se representa cada año en la fiesta de San Sebastián de Diriamba. Es una síntesis de las culturas española e indígena y combina el teatro, la danza y la música del siglo XVIII. La historia gira en torno al encuentro entre las autoridades coloniales españolas y los nativos americanos, representados particularmente por un personaje central, el Güegüense, una figura respetada en la Nicaragua prehispánica. Este se defiende de las acusaciones lanzadas contra él por las autoridades coloniales, gracias a una serie de estratagemas verbales. En lugar de desafiar directamente a la autoridad, él procura mostrarse siempre cooperativo, mientras recurre a artimañas para socavar la autoridad española. “Poner cara de Güegüense” se utiliza para referirse a alguien que aparenta someterse a la autoridad, mientras trabaja sutilmente para socavarla. 

pintura-20080229-1

https://nicaraguaviva.wordpress.com/2012/12/11/el-gueguense/

Επιτέλους, φτάσαμε στην αντίπερα όχθη του ποταμού. Να τη η Νικαράγουα! Μπροστά μας η ζούγκλα, ανοίγει το στόμα της, έτοιμη να μας καταπιεί. Μια μεταλλική πινακίδα, σκουριασμένη, μισογράφει: “ΕΘΝΙΚΟΣ ΔΡΥΜΟΣ INDIO-MAÍZ”. Είναι από την εποχή πριν τον πόλεμο… Σε δυο-τρεις ώρες δρόμο θα βγούμε στο χωριό. Στο μονοπάτι, ερημιά. Μόνο ένα εγκαταλελειμμένο συνοριακό φυλάκιο περάσαμε. Κατσαρολικά αφημένα πάνω στον αχυρένιο πάγκο. Το Castillo, μία κυψέλη που σφύζει από ζωή ακούγεται στο βάθος. Κόσμος ψωνίζει, κόσμος χορεύει, κόσμος μαγειρεύει, κόσμος γελά. Νά ‘ναι, άραγε, χαρά, ή χαρμολύπη; Στο χωριουδάκι με το κάστρο, βρήκαμε ένα κατάλυμα, όμως αμέσως κόπηκε το ρεύμα και το νερό. Κάποιοι αντάρτες είχαν κάνει πάλι ζημιές στα γύρω μέρη. «Μην πολυκυκλοφορείς, compadre. Είναι επικίνδυνα. Μα τι ήρθες να κάνεις εδώ; Τρελός είσαι; Εμείς φεύγουμε άρον, άρον, κι εσύ έρχεσαι;», με ρωτά η κυρούλα στο χασάπικο που θα μου κουτσομεγείρευε κάτι να ψευτοφάω. Αντί για πόρτα, έχει τσουβάλια γεμάτα άμμο, από ‘κείνα που χρησιμοποιεί ο στρατός για κάλυψη από τα βλήματα. «Συγγνώμη για τη φτώχεια μας», μου λέει, κι εγώ δακρύζω. Συγγνώμη; Μία λέξη που ποτέ δεν έχω ακούσει στην Αθήνα. Συγγνώμη; Γιατί; Για τη φτώχεια τους; Μα αφού είμαι κι εγώ υπεύθυνος γι’ αυτήν τη φτώχεια. Κι εγώ «Δυτικός» είμαι, μισός Ευρωπαίος…. Ωραίοι, γνήσιοι άνθρωποι, οι Νικαραγουανοί. Σήμερα, πλέον, τα πράγματα έχουν αλλάξει. Η Νικαράγουα μας καλεί να απολαύσουμε την πανέμορφη φύση της και παμπάλαια μνημεία που της άφησε η Ιστορία! Ταξίδι ζωής, η Νικαράγουα!…

1436455964_861952_1436456684_sumario_grande

http://elviajero.elpais.com/elviajero/2015/07/09/actualidad/1436455964_861952.html

Por fin llegamos a la otra orilla del río. ¡Aquí está Nicaragua! Ante nosotros, la selva, abre su boca, como para absorbernos… Un rótulo de metal, herrumbrado, con letras opacas escribe: “Parque Nacional Indio-Maíz”. Seguramente será de la época antes de la guerra… En dos o tres horas de camino a pie, llegaremos al pueblo. Un camino solitario. Pasamos sólo por un puesto fronterizo, pero abandonado. Sartenes y ollas, puestas sobre un banco de madera y paja. El Castillo, una pueblito lleno de sonidos vibrantes -como una colmena- en el fondo. Gente comprando, gente bailando, gente cocinando y riéndose. ¿Acaso será por alegría, o tristalegría? En el pueblo con el castillo, encontramos un alojamiento, pero inmediatamente se cortó la electricidad y el agua. Algunos rebeldes estaban destruyendo de nuevo cosas en la cercanía. “No circule mucho, compadre. Es peligroso. Pero, ¿qué ha venido a hacer aquí? ¿Está loco, ujté? Nosotros estamos dejando el lugar, y ujté acaba de llegar, pa´ hacer qué?”, me pregunta la doñita de la carnicería, que me cocinaría algún bocadito. En lugar de puerta tiene sacos llenos de arena, de aquellos que utiliza el ejército para protegerse de las balas. “Disculpe, por nuestra pobreza”, dice, y a mí se me salen las lágrimas. “¡Perdón!” Una palabra que nunca escuché en Atenas. ¡Perdón! ¿Por qué? ¿Por su pobreza? Pero si yo también soy responsable de esta pobreza… Yo también soy “occidental” Soy medio europeo…. Son buena gente los nicaragüenses. Hoy en día, las cosas han cambiado. Nuestra Nicaragua les invita a disfrutar de la hermosa naturaleza y de los antiguos monumentos que nos ha legado la historia! ¡Nicaragua, un viaje importante en nuestra vida!…

24581568119_6b5959b6d6

http://www.flickriver.com/groups/volcanes_nicaragua/pool/interesting/

ΚΟΣΤΑ ΡΙΚΑ

Τα κάρα, με τα οποία οι Κοσταρρικανοί μεταφέρουν τον καφέ προς τον Ειρηνικό Ωκεανό, ήταν –στα τέλη του 19ου αι.- ζωγραφισμένα με σχήματα και χρώματα ανάλογα με την περιοχή απ’ όπου προερχόταν η συγκομιδή. Σήμερα, κατασκευάζονται αντίγραφα για τους συλλέκτες, και το κοσταρρικάνικο κάρο έχει καταγραφεί στον κατάλογο Άυλης Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Παρατηρήστε την ομοιότητα με τη λαϊκή διακόσμηση της Μογγολίας, μίας χώρας τόσο μακρινής!

https://www.flickr.com/photos/davidcastillog/2397798090/sizes/l/

COSTA RICA

Las carretas, con las cuales los costarricenses trasladaban el café hacia el océano Pacífico, estaban -a finales del siglo XIX- pintadas con esquemas y colores correspondientes a la región de donde provenía la cosecha. Hoy se construyen réplicas para coleccionistas y la carreta está registrada como Patrimonio Inmaterial de la Humanidad por la Unesco. ¡Observen la similitud con la decoración popular de Mongolia, un país tan lejano!

081029

http://volcano.si.edu/volcano.cfm?vn=345033

Στην Κόστα Ρίκα, τώρα! La Fortuna. Κάτω απ’ το ηφαίστειο, ένα κολυμβητήριο μέσα στις φυσικές «πισίνες» του βράχου. Νυχτερινό μπάνιο. Τα φώτα spot, ανάμεσα από τους φοίνικες, δημιουργούν με τον ατμό των θερμών υδάτων «εφέ» σαν ακτίνες laser. Στον έναστρο ουρανό, ένα ισοσκελές μαύρο τρίγωνο. Κενό. Χωρίς άστρα. Είναι το Arenal, που κάθε λίγο βρυχάται και τρέμει η γη και γεμίζουν οι πλαγιές με το πορτοκαλόχρυσο πυρωμένο μέλι του. Καθρεφτίζεται στις τυρκουάζ φωτεινές πισίνες. Κεντρική Cordillera. Υψόμετρο. Zarcero. Στάση. Στην πλατεία της εκκλησίας, λαβύρινθος από θάμνους-αψίδες σε όλα τα σχήματα της παγκόσμιας αρχιτεκτονικής. Γύρω, μικρά ξύλινα μαγαζάκια πωλούν chalupas, καλαμποκόπιτες με κρέας, ντομάτα, τυρί, κι άλλες γεύσεις. Υπερισχύει ο κόλλιαντρος. Στάση, πάλι, στο  Naranjo. Άρωμα απ’ τις φυτείες καφέ, μέσ’ την ομίχλη. Στο λευκό κενό διακρίνονται αραιά γυναίκες με τα μωρά στην πλάτη και με καλάθι στην κοιλιά. Μαζεύουν τον κόκκινο θησαυρό σπόρο-σπόρο. Grecia! Η «Ελλάδα» του ανανά και του ζαχαροκάλαμου! Η καθαρότερη πόλη ολόκληρης της Λατινικής Αμερικής. Η μπορντώ μεταλλική νεογοτθική της εκκλησία, λένε, προοριζόταν για την άλλη Ελλάδα, την original. Cerro de la Muerte, τα Υψώματα του Θανάτου. Κουράγιο. Η πιο επικίνδυνη οδήγηση στην Κόστα Ρίκα. Ανάβαση. Στα 3.820 μέτρα. Cerro Chirripó. Η ψηλότερη κορυφή ολόκληρης της Κεντρικής Αμερικής. Τούνδρα. Τοπίο που θυμίζει Άνδεις. Κάθοδος. San Isidro El General. Ν’ αναπνεύσουμε λίγο. Να επανέλθουμε στις γήινες αισθήσεις. Παράκαμψη στην Cordillera de Talamanca. Ινδιάνικη περιοχή. Πρέπει να διασχίσουμε το ποτάμι με βάρκα. Το τοπίο θυμίζει Far West. Οι ντόπιοι λένε τον τόπο αυτόν Suretchö, που σημαίνει «βέλος». Τρεις ώρες πορεία μέσ’ το τροπικό δάσος της βροχής. Απόλυτη ερημιά. Έντομα και δίψα.  Αποπροσανατολισμός. Ένας ιθαγενής με machete –το δρεπάνι που ανοίγει δρόμο μέσ’ απ’ την αδιαπέραστη ζούγκλα, ντυμένος με τα ρούχα των δυτικών, μας δείχνει το δρόμο. «Μην πιάνει φρούτα. Μanzanillo είναι δηλητηριώδες.», μας λέει στην περίεργη γλώσσα του. Προχωρά γρήγορα. Τον χάνουμε. Η ζούγκλα είναι η πατρίδα του. Τη γνωρίζει καλά. Γαλάζιος καπνός μυρίζει και διακρίνεται ανάμεσα απ’ τα πυκνά δέντρα. Είναι το Amubri. Ο παραδοσιακός οικισμός της φυλής των bribri. Αχυρένιες καλύβες σφιχτοπλεγμένες. Το βράδυ, στην αιώρα τής αυλής, ο Calixto, ο ινδιάνος με το ελληνικό όνομα, μου δίνει την καραμπίνα του. Για κάθε ενδεχόμενο. Στα μέρη μας έχει ocelotes. Δεν αστειεύονται αυτές οι γάτες του δάσους.

reserve-indio-maiz-nicaragua

http://www.tournicaragua.org/index.php/(es)/viaje-personalizado-nicaragua/15-

En Costa Rica, ahora! La Fortuna. Baño nocturno, bajo del volcán, en una piscina entre las rocas. Los rayos de luz, rodeando las palmeras, crean en el vapor del agua caliente “efectos” leiser. En el cielo estrellado, un triángulo negro, yacío, sin estrellas: Es el Arenal, que rugiendo sacude la tierra y la cubre con su miel ardiente. Se refleja en las piscinas color turquesa brillante. Cordillera Central. Altitud. Zarcero. Una parada en el camino. En la plaza de la iglesia, un  laberinto de arbustos arqueados en todas las formas de la arquitectura universal. Alrededor, las pequeñas sodas de madera venden chalupas con carne, tomate, queso y otros sabores. Prevalece el olor a culantro. Otra parada, en Naranjo, esta vez. Aroma de las plantaciones de café, dentro de la niebla. En ese ambiente blanco y opaco, se distinguen mujeres dispersas, con bebés en la espalda y una canasta en la cintura, recogiendo el tesoro de estas semillas color rojizo. Grecia! No la original, sino ¡la Gecia de la piña y de la caña de azúcar! La ciudad más limpia de toda América Latina. La iglesia neogótica de metal color tinto, dicen que estaba destinada a la otra Grecia, la original, pero se extravió en el camino… Cerro de la Muerte. ¡Paciencia! El camino más peligroso en Costa Rica. Subida a los 3.820 metros, que te corta la respiración. Cerro Chirripó. El pico más alto de toda América Central. Tundra. Paisaje que recuerda los Andes. Bajada, ahora… San Isidro de El General. Para respirar un poco, ¡ya por fin…!. Para volver a los sentidos terrenales. Nos desviamos por la Cordillera de Talamanca. Región de los indios. Hay que cruzar el río en bote. El paisaje parece como el Oeste de los vaqueros cow boy. Los locales llaman a ese lugar Suretchö, que significa “flecha”. Tres horas caminando por la selva tropical. Soledad absoluta. Insectos y sed. Desorientación. Un indio de la tribu bri-bri, con un machete colgando por su ropa occidental y moderna, va abriendo camino entre la selva impenetrable. “No coger estas frutas. El manzanillo es venenoso.”, nos dice en su español medio raro. Camina rápido. Desaparece. La selva tropical es su hogar. La conoce bien. Olor a humo azul se distingue entre los árboles densos. Es Amubri. El asentamiento tradicional de la tribu de los bribri. Chozas de palma tejida. De noche, en la hamaca del patio, Calixto, el indio con el nombre griego, me da un rifle. Para cualquier caso. Esta tierra tiene ocelotes. No hacen bromas estos gatos de la selva.

http://www.nacion.com/ocio/revista-dominical/dura  http://www.alamy.com/stock

Ya van 454 años que laj almas en pena ´e los condena´os siarrastran ca´a noche por los patios ´e los conventos color ocre, que derrumbó el espíritu´el volcán, y que la plaga ´e la “capitana”, esperando nomasito que la gente se juera, invadió, y raspan con sus ejpuelas y garras los portones ´elas fincas –negros y carcomí´os, con los soles en relieve- onde mero vivían hace tiempos ya, los gachupines, apoca´os.

          Πάνε τώρα 454 χρόνια που οι σκιασμένες ψυχές των πονεμένων σέρνονται κάθε βράδυ ανάμεσα στους χορταριασμένους κήπους των μοναστηριών στο χρώμα της ώχρας, που γκρέμισε το πνεύμα του ηφαιστείου, και γρατζουνούν με τα σπιρούνια του κόκορα πού ‘χουν για νύχια, τις σκουληκιασμένες μαύρες πόρτες με τους ξυλόγλυπτους ήλιους των επαύλεων οπού ‘μεναν κάποτε οι ακατονόμαστοι, οι έξ’ από ‘δώ, οι gachupines οι Ισπανοί. 

En las milpas alrededor, a las brujas, tataranietas ´e los vascos –que dizque vinieron del Cáucaso- a lo mejor se les jerró festejar algún “aquelarre”. Las cadenas qu´escuchas son del “cadejos”, el Diablo que se transforma en perru y busca su salvación. Pero es también el soni´u imperceptible´elos esclavos que siguen en busca ´e su remedio incumplí´u.

          Στα γύρω καλαμποκοχώραφα οι μάγισσες, τρισέγγονες των Βάσκων –πού ‘ρθαν, λέει, απ’ τον Καύκασο, γιορτάζουν κάποια τελετή aquelarre. Οι αλυσίδες που ακούς να σέρνονται είναι του Cadejo, του διαβόλου που μεταμορφώνεται σε σκύλο κι αναζητά τη λύτρωση.  Είναι όμως κι ο απόηχος των αλυσίδων των σκλάβων που ψάχνουν κι αυτοί ακόμα την ανεκπλήρωτη σωτηρία.

Ahí, detracitu´e la iglesia ´e la Candelaria, no ej ´el vecino la sombra que vistes. Es el “sisimite”, con su sombrero inolme, quien salió otrita vez pa´ vacilar haciéndoles trenzas indias con las crines ´e ros potros. ¡Carajo, patroncito! Nunca nos cayeron bien esos bichos raros que llegaron con los “siguas”, los blancos. Nojotros, los maiceros, preferimos quedarnos con el sisimite.

          Στη γωνιά της εκκλησίας της Υπαπαντής, δεν είναι ο γείτονας που βλέπεις τη σκιά του.  Είναι το Sisimite, το πνεύμα με το τεράστιο καπέλο, που βγήκε πάλι να διασκεδάσει στρίβοντας σαν κοτσίδες ινδιάνικες τη χαίτη των αλόγων.  Ποτέ δεν τα συμπαθήσαμε αυτά τα παράξενα ζώα που ήρθαν μαζί με τους λευκούς.  Εμείς προτιμούμε να μείνουμε με το Sisimite.

¡No hable! ¡Oyí el llantu´ela “Llorona”, que sestá bañando isnuda en los ríos buscando arrepentí´a a su patojo que lo había atira´o por el puente. Dizques la Malinche, quien había traiciona´o a los aztecas a su amito, Cortés, y él, su mercé, le regaló un bastardo. Dios sabe de cuál solda´o hiju es… Yo, pa´ decirte la pura verdá, no lo creo todo isto. A lo mejor ella busca a ver quiénes somos, qué somos nojotros hoy. Me lo dijo a mí, ella… ¡Pos, sí, ´ñor!…

          Μη μιλάς!  Άκου τους λυγμούς της Llorona που πλένεται γυμνή στα ποτάμια και κλαίγοντας ψάχνει μετανοιωμένη το παιδί της που τό ‘χε πετάξει κάτω απ’ τη γέφυρα.  Λένε οτι είναι η Malinche, πού ‘χε προδώσει τους Αζτέκους στον Cortés –τον Ισπανό κατακτητή, κι εκείνος της έδωσε για δώρο ένα μπάσταρδο. Ποιος ξέρει ποιανού στρατιώτη σπόρος νά ‘ναι.  Εγώ, να σου πω την αλήθεια, δεν τα πιστεύω όλα τούτα.  Μάλλον ψάχνει να βρει ποιοι είμαστε, τι είμαστε εμείς σήμερα.  Μου τό ‘πε ‘μένα….

¡Mirá, vos! Es que ya llegamoj a la casona entilichada de Don Carlos. Viejo concho. Tendrá más de 100 años… Solo, como un pizote. Su única compañía es el fantasma de Don Juan, que sihabía tira´o en el pozo y sienterró con el temblor del 4 de abril de 1651. Nadien lo jaló diahí.

orig_149204

http://www.hdfondos.eu/preview/149204/1920/1080/o

          Να! φτάσαμε στο σπίτι του Don Juan.  Παράξενος γέρος.  Θά ‘ναι εκατό χρονών και βάλε….  Μονόχνοτος άνθρωπος.  Μοναδική του παρέα είναι το φάντασμα του Don Octavio πού ‘χε πέσει στο πηγάδι κι είχε θαφτεί με το μεγάλο σεισμό του ηφαιστείου.

¡Cuidao, no te vayas a salir pa´lante, más allá quel barrio de Chipilapa! Es ques muy tarde ya. ¡Dios libre! No es bueno arrimarsen a estas horas a la boca ´e la mina di oro questá en la loma. Nojotros, el oro lo teníamos pa´l honor de Dios Sol, y los españoles a sus reyes  se los dieron, qu´eran mortales, pes. ¡Así es la vida! ¿Qué le vamojacer? Por eso esque hoy la mina es la boca abierta ´e Xibalbá, ´el Mundo di Abaju, y está lleniticu´e murciélagos. ¡La Santísima! ¡Venga, amigo! Vámonoj encarrera´os por acá, to´ derechito, porel trillillu´e los Herrreros, pa´no perdernos más.

          Ας μην προχωρήσουμε πιο πέρα απ’ τη γειτονιά Chipilapa.  Είναι πολύ αργά πια.  Δεν είναι καλό να πλησιάζει κανείς τέτοιες ώρες το στόμιο του χρυσωρυχείου που είναι στην πλαγιά. Εμείς το χρυσάφι τό ‘χαμε για να τιμούμε το Θεό Ήλιο κι οι Ισπανοί το δώσανε στο βασιλιά τους που ήταν ένας θνητός.  Γι’ αυτό σήμερα το χρυσωρυχείο είναι το ανοιχτό στόμα του Xibalbá, του Κάτω Κόσμου, κι είναι γεμάτο νυχτερίδες. Ας πάμε ευθεία απ’ την Οδό De Los Herreros.  Έτσι δε θα χαθούμε περισσότερο.

¿La ves esa cruz ´e piedra? Aquicito vienen los chiflaos vacilones pa´ tirá´ platica y encontrar  su juicio. Platican que tiembla la tierra apenas recen, pero iso, sólo ellos lo ven… Nadien más. ¡Qué rollo!

          Τον βλέπεις αυτόν τον πέτρινο σταυρό;  Εδώ έρχονται οι τρελοί και ρίχνουν ένα ασημένιο νόμισμα για να βρουν τα λογικά τους.  Αρχίζει, λένε, και τρέμει ο τόπος μόλις προσευχηθούν, αλλά αυτό μόνο οι ίδιοι μπορούν να το καταλάβουν. 

Y yo, no te cre´s, llevo añales ya, que ando a los “Alcohólicos anónimos”… Pero ahura ya ni en la celda ´e la Policía no me dejan dormir unos diyitas, cuando m´encuentran tira´o por algún rincón. Está, dicen, requetellena. Pes, eso dicen los que saben mucho ´e letras y ganan plata. Y desde que murió mi doñita, y se llevaron a mis  patojos a las cantinas -¿cómo es que ustedes llaman esas vainas que van los güeros desgracia´os cuando su lecho queda vacido y siacalenturan por las hembras? –ahura, que ya me quedé solo, ando con los aigres de noche y enseño el camino a algún gringo  perdí´o. A veces me dan alguito pa´ ir ligero a echarme un traguillo.

          Κι εγώ, μη νομίζεις, χρόνια έκανα στους Ανώνυμους Αλκοολικούς….  Τώρα όμως πια, ούτε στο κρατητήριο της Αστυνομίας δε μ’ αφήνουν να κοιμηθώ όταν με βρίσκουν πεσμένο σε καμιά γωνιά.  Είναι, λένε, κι αυτό… “πλήρις”.  Έτσι το λένε αυτοί που ξέρουν γράμματα και βγάζουνε λεφτά.  Κι από τότε που πέθαν’ η γυναίκα μου και πήραν τα παιδιά μου στα μπαρ –πώς τα λέτε αυτά τα μέρη που πάτε εσείς οι λευκοί όταν το κρεβάτι σας είναι άδειο- τώρα πια πού ‘μεινα μόνος, γυρνάω τα βράδια με τ’ αερικά και δείχνω τα κατατόπια σε κανέναν τουρίστα πού ‘χασε το δρόμο.  Καμία φορά μου δίνουν και κάτι τις, για να πάω να πιω.

Su gracia, me va a regalar algo también pa´ mi borrachera, ¿no ejasina,  jeñor? Tiene muchos aigres esta mi ciudá. ¡Ay, claro que sí! Todos somos igualitos. Espantos y espanta´os. ¿No lo sabías, vos?

          Θα μου δώσεις κι εσύ, έτσι δεν είναι, señor?  Έχει πολλά αερικά η πόλη μας.  Βέβαια! Όλοι ίδιοι είμαστε.  Αερικά κι ανεμοπαρμένοι.  Δεν τό ‘ξερες;

                      [Κείμενα στα Ισπανικά της Κόστα Ρίκα & στα Ελληνικά: Ηλίας Ταμπουράκης]

cogedores_de_cafe-_costa_rica

http://www.wikiwand.com/es/Cultura_de_Costa_Rica

ΧΙΛΗ

Οι “κινέζικοι” χοροί του Νόρτε Τσίκο είναι θρησκευτικές αδελφότητες Καθολικών μουσικών, που στις εκκλησιαστικές γιορτές εκφράζουν τη χριστιανική τους πίστη μέσα από τη μουσική, το χορό και το τραγούδι. Ο «πρώτος», που σέρνει το χορό, απομνημονεύει ή αυτοσχεδιάζει και τραγουδάει θρησκευτικές στροφές. Ένας τυμπανιστής, καθοδηγεί με το ρυθμό του τους μουσικούς και τους χορευτές. Αυτοί οι αποτελούν υπόδειγμα κοινωνικής συνοχής.

bailes_chinos-300x162

http://anglochileansociety.org/news/unesco-recognizes-a-chilean-traditional-dance-as-

CHILE

Los bailes “chinos” del Norte Chico son hermandades de músicos que expresan su fe por medio de la música, la danza y el canto, con motivo de la celebración de fiestas conmemorativas. El abanderado del baile canta coplas de tema religioso, memorizadas o improvisadas. Un tamborilero dirige la coreografía de las danzas y marca también el compás de la música. Esos bailes constituyen modelos de integración y cohesión social.

images

https://www.surtrek.com/chile-tours/

Πολύ λίγα σημεία στην υδρόγειο έχουν τόσο ευρεία γεωγραφική βιοποικιλότητα όσο η Aμερικανική ήπειρος με τα πολλαπλά ονόματα, η οποία περιλαμβάνει σχεδόν κάθε οικολογικό μικρόκοσμο μέσα στο μακρόκοσμό της. Τελευταίος μας σταθμός στην πορεία της Ανεξαρτησίας και της σύγχρονης ζωής της Λατινικής Αμερικής μέσα από την παράδοσή των λαών της, θα είναι μία χώρα, που στη γη και στις θάλασσές της φιλοξενεί πολιτισμούς ετερόκλητους, όπως τον πολυνησιακό του Rapa Nui,  στο Νησί του Πάσχα, κι εκείνον της Atacama, στην πιο ξηρή έρημο του κόσμου, από τον Ειρηνικό Ωκεανό, ως τις Άνδεις. Πιο κάτω, στον «Κώνο του Νότου», οι Kaweshqar, συνεχίζουν την ιστορία της προφορικής τους παράδοσης, λιγοστοί και μόνοι, μέσα στους πάγους της Παταγονίας. Πρόκειται, βαίβαια για τη Χιλή!

d60036fe95a49319443bea600d23d11e

https://gr.pinterest.com/pin/34832597088535204/

Muy pocos lugares en el mundo tienen una biodiversidad geográfica tan amplia, como el continente americano con su variedad de nombres, que incluye casi todo tipo de vida ecológica, dentro de sus vastas extensiones. Nuestra última parada en esa ruta de la Independencia y la vida moderna de América Latina a través de las tradiciones de sus pueblos, será un país, cuya tierra y cuyos mares son anfitriones de culturas heterogéneas, como la polinesia en Rapa Nui,en la  Isla de Pascua, y la de Atacama, en el desierto más seco del mundo, desde el Océano Pacífico hasta los Andes. Más abajo, en el “Cono Sur”, los Kaweshqar, continúan la historia de su tradición oral, escasos ya y solitarios entre los glaciares de Patagonia. ¡Claro que estamos hablando de Chile!

9363990

http://whenonearth.net/marble-caves-patagonia-chile/

Aς δούμε, τώρα, την πρώτη παράγραφο της Ανακήρυξης της Ανεξαρτησίας, όπως είχε καταγραφεί το 1818 στη Χιλή:

Η δύναμη επιβολής ήταν η υπέρτατη αιτία που για πάνω από τριακόσια χρόνια διατήρησε το Νέο Κόσμο στην ανάγκη να προσκυνά ως δόγμα τον σφετερισμό των δικαιωμάτων του, και να αναζητήσει στην ίδια, την προέλευση των μεγαλύτερων καθηκόντων του. Ήταν απαραίτητο να ερχόταν μία μέρα το τέλος αυτής της βίαιης υποταγής, αλλά εν τω μεταξύ, ήταν αδύνατο να προβλεφθεί. Η αντίσταση των αδυνάτων ενάντια στις ισχυρές δυνάμεις αποτυπώνει έναν χαρακτήρα  ιερόσυλο προς τους σκοπούς της [αποικιοκρατίας] και δεν κάνει τίποτα άλλο, παρά να υποδαυλίζει τη δικαιοσύνη στην οποίαν οι βασίζονται [οι αποικιοκρατικές ιδέες]. Ήταν πεπρωμένο του 19ου αιώνα να ακούσει τη φωνή της Αμερικής να διεκδικεί τα δικαιώματά της, χωρίς να είναι παραβατική, και καταδεικνύει ότι η περίοδος που υπέφερε δεν θα μπορούσε να διαρκέσει περισσότερο από την αδυναμία της.

acta-declaracion

http://www.venelogia.com/archivos/189/

Veamos, ahora, las primeras frases de la proclamación de la Independencia, como fue registrada en las actas estatales de Chile:

La fuerza ha sido la razón suprema que por más de trescientos años ha mantenido al Nuevo Mundo en la necesidad de venerar como un dogma la usurpación de sus derechos y de buscar en ella misma el origen de sus más grandes deberes. Era preciso que algún día llegase el término de esta violenta sumisión; pero, entretanto, era imposible anticiparla: la resistencia del débil contra el fuerte imprime un carácter sacrílego a sus pretensiones y no hace más que desacreditar la justicia en que se fundan. Estaba reservado al siglo 19 el oír a la América reclamar sus derechos sin ser delincuente y mostrar que el período de su sufrimiento no podía durar más que el de su debilidad.

brasilia-007

https://www.theguardian.com/sustainable-business/brasilia-brazil-green-city-built-

 AMÉRICA LATINA: INDEPENDÊNCIA E FOLCLORE!

O século XIX é o vínculo que faz a Grécia entrar em contato histórico com as Américas: Foi então que –após influência francesa- fomos libertados de impérios (otomano daqui e espanhol dali), que tinham danificado nossas civilizações milenárias, mas -também- eles nos deixaram culturas multicolores e multilíngües, mentalidades que expressam um hibridismo que projeta vários elementos interessantes, e que -ao mesmo tempo- em suas veias flui a dor…

Em nossa era, Unesco protege este Patrimônio Imaterial:

images-1

http://www.newstatesman.com/business/2014/04/start-finance-and-brazilian-favelas

BRASIL

Os Enawene Nawe vivem na bacia do rio Juruena, no sul da Amazônia. Todos os anos, na estação seca, executam o ritual Yaokwa para prestar homenagem aos espíritos e garantir a manutenção da ordem cósmica e social entre os diferentes clãs. Este ritual liga a biodiversidade local com uma cosmologia simbólica complexa, na qual se entrelaçam diferentes áreas: sociedade, cultura e natureza. O ritual faz parte do cotidiano da tribo e tem uma duração de sete meses, período em que os clãs, por sua vez, assumem atividades diferentes: um grupo faz expedições de pesca, enquanto outro prepara ofertas. No entanto, o ritual e a diversidade estão seriamente ameaçados por uma série de práticas invasivas. 

001_ap22796772210-300x200

http://www.cbsnews.com/pictures/brazils-indigenous

ΒΡΑΖΙΛΙΑ

Η φυλή Enawene Nawe ζει στον ποταμό Juruena, στη νότια Aμαζονία. Κάθε χρόνο, την εποχή της ξηρασίας, τελούν Yaokwa, ένα τελετουργικό για να αποτίσουν φόρο τιμής στα ιερά πνεύματα και να διασφαλίσουν τη διατήρηση της κοσμικής και κοινωνικής τάξης μεταξύ των διαφορετικών φατριών. Αυτό το τελετουργικό συνδέει την τοπική βιοποικιλότητα με μία πολύπλοκη συμβολική κοσμολογία, στην οποία διαπλέκονται διαφορετικοί τομείς: της κοινωνίας, του πολιτισμού και της φύσης. Το τελετουργικό αποτελεί αδιάσπαστο μέρος καθημερινότητας στο πλαίσιο της φυλής και διαρκεί για επτά μήνες, κατά τους οποίους οι φατρίες με τη σειρά τους, αναλαμβάνουν διάφορες δραστηριότητες: μια ομάδα οργανώνει αλιευτικές αποστολές στη ζούγκλα, ενώ μία άλλη προετοιμάζει τις προσφορές. Ωστόσο, το τελετουργικό και η βιοποικιλότητα απειλούνται σοβαρά από μια σειρά επεμβατικών πρακτικών.

Enawenê Nawê pescando, Terra Indígena Enawenê Nawê, Mato Grosso.

http://www.keyword-suggestions.com/aW5kaW9zIHBlc2NhbmRv/

Brasil… de praias imensas, de selvas densas, de mares verdes e de aves multicoloridas; felinos belos e tucanos lindos, de borboletas azuis nas árvores que encantam, que ensombram, que fazem a chuva chover… O Brasil das noites enluaradas e das estrelas sem fim; do calor que assusta e do frio que faz sofrer… O meu Brasil me comove… Quem é você, Brasil? De quais lugares você veio e aonde você vai? Quem te construiu, quem sustenta a tua gente? Eu poderia estender meus braços e abraçar o meu Brasil, e torná-lo pequeno, e afagá-lo como a uma criança, como a um filho querido que se contorce em suas dores, que se revolta pelos novos colonizadores e catequizadores de ideias. Quem é você, meu Brasil, personificado em milhões de olhares úmidos de pranto por seus filhos. Quem é você meu Brasil que busca num simples jogo de bola a alegria distante… O Brasil independente, para que possa sorrir de vera alegria, que possa ver em torno de si a grande promessa de paz, que possa abraçar e ser abraçado, amar e ser amado, sem medo, sem raiva, já crescido, adulto, educado, maduro e irmão. Que o meu Brasil não dependa de quem quer que seja para alimentar-se, cuidar-se, ter seus filhos, comprar sua casa –porque tudo, tudo que fizer pelo mundo inteiro, isso reverterá a seu favor.

negro-brasileiro

http://www.usp.br/neinb/

Η Βραζιλία … με τις απέραντες παραλίες, τις ζούγκλες και τα πυκνά καταπράσινα δάση, τις θάλασσες τις σμαραγδένιες και τα πολύχρωμα πουλιά. Πανέμορφες λεοπαρδάλεις κι εντυπωσιακά τουκάν, μπλε πεταλούδες στα δέντρα που μαγεύουν τον Άνθρωπο με τη σκιά τους, που κάνουν τη βροχή να βρέχει… Της Βραζιλίας οι φεγγαρόλουστες βραδιές και τ’ αστέρια τ’ ατέλειωτα. Με τη ζέστη σου μας τρομάζεις και με το κρύο σου μας κάνεις να τρέμουμε… Βραζιλία μου, με συγκινείς … Ποια νά ‘σαι άραγε, σύ, Βραζιλία; Από πού προέρχεσαι και προς τα πού πορεύεσαι; Ποιος σε δημιούργησε και ποιος στηρίζει το λαό σου; Θα μπορούσα ν’ ανοίξω τα χέρια μου και σε αγκαλιάσω Βραζιλία μου, να σε χαϊδέψω, σαν παιδί αγαπημένο που σπαράζει από τον πόνο, από τους νέους εποίκους και τους κατηχητές των ιδεών. Ποια είσαι ‘συ, Βραζιλία μου, που αντικατοπτρίζεσαι στα εκατομμύρια υγρά μάτια των παιδιών σου; Ποια είσαι, Βραζιλία μου αναζητάς τη χαρά σ’ ένα απλό ματς ποδοσφαίρου;… Η Βραζιλία, η ανεξάρτητη, πρέπει να μπορεί να χαμογελάσει πια, με αληθινή χαρά, να μπορεί να δει γύρω της τη μεγάλη υπόσχεση της ειρηνικής ζωής, να μπορεί να αγκαλιάσει και να δώσει αγάπη, αλλά και ν’ αγαπηθεί χωρίς φόβο, χωρίς θυμό, ενήλικη, πια, μορφωμένη, ώριμη και με αδελφικά συναισθήματα. Η Βραζιλία μου, να μην εξαρτάται από κανέναν για να τραφεί, να φροντίσει τον εαυτό της, να φέρει στη ζωή τα παιδιά της, να χτίσει το σπίτι της και να γράψει τα βιβλία της -γιατί όλα όσα έχει προσφέρει σ’ ολόκληρο τον κόσμο, θα πρέπει να της αποδοθούν προς όφελός της.

spirit-of-brazil-pantanal-s3

https://www.aito.com/brazil/spirit-of-brazil-pantanal

Τα κείμενα της αποψινής βραδιάς είναι αποσπάσματα από το βιβλίο «Ημερολόγια ταξιδιών σε φύλλα μπανανιάς» (Εκδ. Ροές, Αθήνα 2007), του Ηλία Ταμπουράκη, καθηγητή Ισπανικής & Πορτογαλικής Γλώσσας & Πολιτισμού, κατόπιν πρωτοβουλίας του Πολιτιστικού Συνδέσμου Λατινοαμερικανών ASCLAYE. Για περισσότερη συζήτηση γύρω από θέματα πολιτισμού & για ιδιαίτερα μαθήματα ισπανικών & πορτογαλικών στον χώρο σας, επικοινωνήστε μαζί μας:  Ηλίας Ταμπουράκης & Maricela Jiménez, κιν. 6951614346 & 6939777085

Απορίες στα Αγγλικά ? Causative form

maxresdefault

https://www.google.gr/search?q=causative+form

Το φαινόμενο της Ανάθεσης Έργου (Causative Form) στην αγγλική γραμματική, δείχνει πράξη που κάνει κάποιος άλλος αντί για εμάς, ή επίσης ότι κάποιος έχει υποστεί ζημιά:

I have painted my house. = Έχω βάψει το σπίτι μου. (Μόνος μου)

I have my house painted. = Έχω βαψίματα στο σπίτι. (Με συνεργείο)

I had my car stolen. = Μου έχουν κλέψει το αυτοκίνητο.

Στα αγγλικά ΗΠΑ, το φαινόμενο causative form σχηματίζεται με το ρήμα get, αντί με το have .

Ας δούμε, όμως, μία διαφορά στη σύνταξη, μεταξύ γυμνού απαρέμφατου και κανονικού:

I had my mother cook me a cake. = I got my mother to cook me a cake.

Για περισσότερη συζήτηση γύρω από τη αγγλική γλώσσα & τους πολιτισμούς της, επικοινωνήστε: Ηλίας Ταμπουράκης,  ιδιαίτερα μαθήματα στον χώρο σας, κιν. 6951614346

Unesco: Οι 31 χώρες που υπάρχει λόγος να επισκεφτούμε!

Η Φύση δημιουργεί τους πολιτισμούς, λέει ο Felipe Fernández Armesto, του Παν/μίου της Οξφόρδης, όμως ένας πολιτισμός μπορεί να εξαπλωθεί και σε ένα διαφορετικό περιβάλλον από εκείνο που τον δημιούργησε. Τότε, οι άνθρωποι εκείνου του νέου τόπου γίνονται “ξενιστές” αυτού του πολιτισμού και της γλώσσας του.

Μπορούμε να κρίνουμε κατά πόσον είναι πολιτισμένη μία κοινωνία, από τον τρόπο που εκείνη αντιδρά σε σχέση με το περιβάλλον της, προκειμένου να το προσαρμόσει στις ανάγκες της εξέλιξης του ανθρώπινου νου.  Με παρόμοιο τρόπο λειτουργούν και οι γλώσσες των πολιτισμών. Η Ιστορία είναι περισσότερο ένα κυνήγι του Ανθρώπου, παρά μία επιστημονική έρευνα -με τη συμβατική έννοια- επειδή το παρελθόν δεν είναι παρόν στις αισθήσεις μας. 

unesco

Παρόμοια είναι και τα κριτήρια, με τα οποία η Unesco καταγράφει περιοχές της υφηλίου στον Κατάλογο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας:

1. Παγκόσμια Φυσική Κληρονομιά: Είναι εξαιρετικά φυσικά φαινόμενα ή περιοχές εξαιρετικής φυσικής ομορφιάς, ιδιάζοντα παραδείγματα μειζόνων φάσεων των εν εξελίξει γεωλογικών διαδικασιών, συμπεριλαμβανομένης και της βιοποικιλότητας, όπως επίσης και των οικολογικών εξελίξεων.

2. Παγκόσμια Πολιτιστική Κληρονομιά: Είναι αριστουργήματα της ανθρώπινης δημιουργικής διάνοιας, να φέρει μία εξαιρετική μαρτυρία για κάποια πολιτισμική παράδοση, ζώντα ή εξαφανισμένο πολιτισμό, να απεικονίζει σημαντική φάση της ανθρώπινης ιστορίας και αλληλεπίδρασης με το περιβάλλον, ιδιαίτερα όταν το τελευταίο έχει γίνει ευάλωτο υπό την πίεση ανεπίστροφων αλλαγών, να συνδέεται διακριτά με γεγονότα ή ζώσες παραδόσεις, με ιδέες ή πίστεις, με καλλιτεχνικά ή λογοτεχνικά έργα εξέχουσας παγκόσμιας σημασίας.

3. Άυλη Πολιτιστική Κληρονομιά: Είναι πρακτικές, αναπαραστάσεις, εκφράσεις, γνώσεις και τεχνικές -καθώς και τα εργαλεία, αντικείμενα, χειροτεχνήματα, μουσικές, λογοτεχνία και πολιτιστικοί χώροι που συνδέονται με αυτές– και τις οποίες οι κοινότητες αναγνωρίζουν ότι αποτελούν μέρος της πολιτιστικής κληρονομιάς τους. Μεταβιβάζεται από γενιά σε γενιά, αναδημιουργείται συνεχώς από τις κοινότητες σε συνάρτηση με το περιβάλλον τους, την αλληλεπίδρασή τους με τη φύση και την ιστορία τους, και τους παρέχει μία αίσθηση ταυτότητας και συνέχειας.

4. Οι προαναφερθέντες τρεις τομείς παγκόσμιων αξιών μπορεί να είναι και απειλούμενοι, από την άποψη της επιστήμης ή της συντήρησης του είδους τους.

Ας δούμε, τώρα, 31 χώρες που αξίζει να επισκεφτούμε για τους παραπάνω λόγους:

ΕΥΡΩΠΗ:

Ξεκινάμε από την Ακρόπολη της Αθήνας -το παγκόσμιο σύμβολο της κλασικής σκέψης- υπόδειγμα προσαρμογής της αρχιτεκτονικής στη Φύση, στο “κλίμα της ελιάς” και της Μεσογειακής διατροφής -της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Unesco- που δίνει έμφαση στις αξίες της φιλοξενίας και του διαπολιτισμικού διαλόγου.

Επίσης, επιλέγουμε από την Ελλάδα το Όρος Άθως, για τους ίδιους λόγους -του Βυζαντινού, όμως, κόσμου.

Hun.27

Συνεχίζουμε στη Βουδαπέστη -την πρωτεύουσα της Ουγγαρίας– ένα από τα σημαντικότερα αστικά τοπία στον ποταμό Δούναβη -κοιτίδα σημαντικού παλαιολιθικού πολιτισμού-, που συγκεντρώνει αρχιτεκτονικά στοιχεία από τη Ρωμαϊκή εποχή έως σήμερα.

Ire.34

Brú na Bóinne. Παράξενα τα κέλτικα ονόματα της Ιρλανδίας… Γοητευτικά και τα προϊστορικά της μνημεία από τη νεολιθική περίοδο, τα οποία είχαν κοινωνικές, οικονομικές, θρησκευτικές και ταφικές λειτουργίες. Οι πρωιμότεροι τύμβοι είναι 5.500 ετών, ενώ οι μεταγενέστεροι ανάγονται στον Μεσαίωνα και συγκεκριμένα στους Αγγλο-Νορμανδούς.

Nor.48

Τα φιόρδ της Νορβηγίας -όπως το Geiranger-  είναι από τα μεγαλύτερα στον κόσμο. Το συγκεκριμένο αποτελεί αρχέτυπο φυσικού κάλλους και γεωλογικών εξελίξεων των περιοχών κοντά στην Αρκτική.

Στη Ρωσική Ομοσπονδία, τώρα, όπου ξεχωρίζει η ηφαιστειογενής Kamchatka με την έντονη δυναμικότητα του τοπίου της και την εκτεταμένη βιοποικιλότητα -στην Ανατολική Σιβηρία- και η Karelia -κοντά στη Φινλανδία- με τη λαϊκή, θρησκευτική αρχιτεκτονική σε ξύλο, στην περιοχή Kizhi Pogost, από τον 18ο αι.

Αλλαγή δρόμου, προς την Ισπανία, όπου το Ισλάμ συναντά την Ευρώπη στο ανάκτορο Alhambra, στην Γρανάδα, και μέσα από τα μουσικά μονοπάτια του flamenco -του κυριότερου εκφραστικού μέσου της χαρμολύπης…

Swi.58

Συνέχεια του πολιτιστικού (και γλωσσικού) ταξιδιού μας στην Ελβετία, όπου ο σιδηρόδρομος Rhaetia Albula Bernina διασχίζει από το 1904 τις Κεντρικές Άλπεις μέσα από 42 τούνελ & 144 γέφυρες, συνδυάζοντας κριτήρια της Unesco τεχνικά, αρχιτεκτονικά και φυσικά, προκειμένου να διασπάσει την απομόνωση των κοινοτήτων που κατοικούν εκεί.

Green.66

Τέλος, στη Γροιλανδία -περιοχή της Δανίας με αυτοδιάθεση, που βρίσκεται πιο κοντά στην Αμερική, παρά στην Ευρώπη- βρίσκεται ο πιο δραστήριος παγετώνας της Γης (Ilulissat), από την Τεταρτογενή περίοδο, με πάγους 250.000 ετών, που κινούνται προς τον Ωκεανό με ταχύτητα 40 χλμ/ώρα!

unesco

Οι τέχνες, οι γεύσεις και οι γιορτές είναι μερικά από τα υποσύνολα του πολιτισμού. Ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός και ο βουδιστικός, ο νομικός μας πολιτισμός και ο πολιτισμός της τεχνολογίας, οι θαλάσσιοι πολιτισμοί, η Αναγέννηση και ο διατροφικός πολιτισμός, μπορούν να στηρίξουν την οντότητα της κουλτούρας –με τη σημασία και τη δημιουργική σπουδαιότητα του καθημερινού modus vivendi, του αρχέγονου αλλά και σύγχρονου.

Κουλτούρα και πολιτισμός: υποσύνολα τα μεν των δε, προϊόντα της Φύσης, αλλά και της ανθρώπινης διανόησης, αποτελούν ιδρυτές λαών.

ΑΣΙΑ:

Bhu.67

Μία από τις λιγότερο γνωστές χώρες της Ασίας, που πρόσφατα (2012) κατέθεσε αίτηση ένταξης των μνημείων της στην Unesco, είναι το Μπουτάν, μία αγροτική κοινωνία, ένα βασίλειο των Ιμαλαϊων, όπου η εξουσία βρίσκεται στα βουδιστικά μοναστήρια-οχυρά του μεσαίωνα (Dzong), που βρίσκονται στις απόκρημνες πλαγιές.

Κίνα! Η χώρα των “Ουράνιων Βουνών” (Tianshan), με τα εντυπωσιακά τοπία 2.500 χλμ., από την Πλειόκαινο περίοδο, η χώρα του Σινικού Τείχους (20.000 χλμ.) του 1ου Αυτοκράτορα, που τον 3ο αι κ.Π. ένωσε τα μαχόμενα βασίλεια των αγροτικών και νομαδικών κοινωνιών -το μοναδικό μνημείο της Ανθρωπότητας που διακρίνεται από τη Σελήνη!

Στο Πεκίνο, η “Απαγορευμένη Πόλη” είναι το ανάκτορο, που στα 10.000 δωμάτιά του -με τη συμβολική αρχιτεκτονική- στέγασε τις δυναστείες Ming και Qing. Κίνα!

Η χώρα της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς της χαρτοκοπτικής με τα παραδοσιακά, συμβολικά σχέδια των διάφορων φυλών και της παραδοσιακής όπερας του Πεκίνου, με τις μεσαιωνικές ιστορίες.

Αναχώρηση για Ινδία, τώρα, για να δούμε τα σπήλαια Ajanta -της περιόδου Gupta- όπου βουδιστές μοναχοί του 2ου αι. π.Κ.Π. δημιούργησαν εξαιρετικά γλυπτά.

Πιο πέρα, το Taj Mahal, είναι το σημαντικότερο μνημείο της Ινδο-ισλαμικής αρμονίας και συμμετρίας στην αρχιτεκτονική, από τη Μογγολική περίοδο του 170υ αι. Κ.Π.

Λίγο πιο νοτιοανατολικά, στην Ινδονησία, το τροπικό δάσος της βροχής της Σουμάτρα, με έκταση 2,5 εκατομμύρια τετρρ. χλμ., και χλωρίδα 10.000 ειδών (!), ανήκει στην κατηγορία της Απειλούμενης Φυσικής Κληρονομιάς, λόγω της παράνομης οδοποιίας, που οδηγεί στην επίσης παράνομη υλοτομία…

Το Borobudur, στην Ιάβα, είναι χτισμένο τον 8ο αι. κ.Π., σε σχήμα ιερού λωτού -στοιχείο που ενισχύει την αφομοίωση της τέχνης από το φυσικό περιβάλλον. Το έτος 2010 παρ’ ολίγο να καταστραφεί από την έκρηξη γειτονικού ηφαιστείου…

Συνεχίζουμε το ασιατικό μας ταξίδι, στο Ιράν, όπου η Περσέπολη -η πρωτεύουσα του Δαρείου και των Αχαιμενιδών, από τον 6ο αι π.K.Π.- συνδέει την Ασία με την Ευρώπη, την Περσία με την Αρχαία Ελλάδα, με τις ιστορικές αναμνήσεις των περσικών πολέμων, αλλά και του Μ. Αλεξάνδρου, ενώ στο Ισφαχάν, η αίθουσα μουσικής του ανακτόρου των Τιμουριδών από τον 15ο αι Κ.Π., με τα υψηλής αισθητικής αντηχεία, αποτελεί τμήμα του πολιτιστικού συνόλου που έχει καταγράψει η Unesco.

Burkhan Khaldun: “Το Κατώφλι του Περάσματος προς τον Ουρανό”. Ονόματα εξωτικά, από τα ιερά βουνά των σαμάνων της Μογγολίας, όπου είναι θαμμένος ο Τζένγκις Χαν… Εκεί, ακόμη και σήμερα, οι ντόπιοι κάνουν τελετές με βουδιστικές επιρροές.

Ας παρατηρήσουμε, τώρα, τη ζωγραφική διακόσμηση στο εσωτερικό μίας Μογγολικής yurt: τα χρώματα και τα σχήματα παρουσιάζουν ομοιότητες με την αντίστοιχη διακόσμηση των κάρων της Κόστα Ρίκα -στη μακρινή Λατινική Αμερική (βλ. παρακάτω).

Η Ayutthaya -η αρχαία πρωτεύουσα του Σιάμ, στη σημερινή Ταϊλάνδη, ήταν μία από τις μεγαλύτερες μητροπόλεις του 14ου αι. Δύο αιώνες αργότερα, θα αποκτούσε ιστορική διασύνδεση με την Ελλάδα. Δείτε εδώ το σχετικό άρθρο του Ηλία Ταμπουράκη.

Στο θεαματικό τοπίο της Καππαδοκίας -στην κεντρική Τουρκία- οι Βυζαντινοί λάξευσαν τον 4ο αι., σκήτες, οι οποίες εξελίχθηκαν σε σημαντικούς μοναστικούς οικισμούς της Ανατολίας, μέχρι την εποχή των Σελτζούκων, το έτος 1071. Σήμερα, η Unesco θεωρεί το Göreme ως μία απολιθωμένη Βυζαντινή επαρχία.

Ανάμεσα στα Βαλκάνια και στην Ανατολία, μεταξύ Μεσογείου και Μαύρης Θάλασσας, η Κωνσταντινούπολη υπήρξε το μεγαλύτερο πολιτικό, θρησκευτικό και καλλιτεχνικό κέντρο του Βυζαντίου και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, για περισσότερα από 2.000 χρόνια.

Ο περιστροφικός χορός των Mevlevi Σούφι -από το Ικόνιο- ανάγεται στον 13ο αι., και είναι καταχωρημένος στην Unesco ως Άυλη Πολιτιστική Κληρονομιά.

Yem.64

Αλλαγή πορείας, και πάλι, στην Υεμένη, τώρα, της οποίας η πρωτεύουσα Σανάα ανήκει στην Απειλούμενη Πολιτιστική Κληρονομιά της Unesco, λόγω των πολιτικών αναταραχών στην περιοχή. Τα 6.000 οικήματα από οπτή γη, χτισμένα πριν από 2.500 χρόνια, σε υψόμετρο 2.200 μέτρων, μέσα την ορεινή, βραχώδη έρημο. Το σημερινό ιστορικό κέντρο, με μορφή πρώιμης ισλαμικής πόλης, αναφέρεται στη Βιβλική Αρχαιολογία και στο Κοράνι.

unesco

Οι πολιτισμοί συχνά εκμεταλλεύονται χωρίς μέτρο τη Φύση, και καταλήγουν σε σημείο αυτοκαταστροφής.

ΩΚΕΑΝΙΑ:

Kir.38

Συνέχεια του ταξιδιού μας στο Κιριμπάτι, ένα νησάκι της Μικρονησίας, που έχει το μεγαλύτερο θαλάσσιο πάρκο του κόσμου, έκτασης 408.250 τετρ. χλμ. -προστατευόμενο από την Unesco, λόγω των 800 είδη του ζωικού βασιλείου, 200 είδη κοραλλιών και 500 είδη ψαριών. Η ατόλη αυτή δημιουργήθηκε από την έκρηξη ενός -βυθισμένου σήμερα- ηφαιστείου.

unesco

Θρησκείες και φιλοσοφίες θέτουν την “τάξη των πολιτιστικών πραγμάτων” και παίρνουν τη θέση τους στο “αλφαβητάρι των πολιτισμών”.

Μία θεωρία αναφέρει ότι η λέξη “πολιτισμός” προέρχεται από τη λέξη “πολιτεία” -ίσως με την πλατωνική έννοια του όρου. Επίσης, η ετυμολογία του αγγλικού ρήματος polish [= γυαλίζω // εξευγενίζω] προέρχεται -μέσω του λατινικού polire- από την ίδια ελληνική ρίζα.

(ΛΑΤΙΝΙΚΗ) ΑΜΕΡΙΚΗ:

Μία ενδιαφέρουσα πολιτισμική περιοχή της Λατινικής Αμερικής -με έντονα ιταλικά στοιχεία- είναι η Αργεντινή. Στην Παταγονία, ο εθνικός δρυμός Los Glaciares συγκεντρώνει τη μισή ποσότητα των παγετώνων που έχουν καταχωρηθεί στην Παγκόσμια Φυσική Κληρονομιά της Unesco, με έκταση 600.000 εκτάρια και ύψος 3.000 μ., που δημιουργήθηκαν κατά την Τεταρτογενή περίοδο, σε λιμναίες περιοχές των νότιων Άνδεων.

Στην Παταγονία, επίσης, βρίσκεται και το Σπήλαιο των Χεριών (Cueva de las Manos), με βραχογραφίες μαγικοθρησκευτικού περιεχομένου 13.000 ετών, που απεικονίζουν -μεταξύ άλλων- και την πανίδα της περιοχής σε εκείνη την περίοδο.

Tango! Η (υπο-)κουλτούρα της χαμηλής τάξης του 19ου αι., έχει δημιουργήσει την πολιτισμική ταυτότητα της σύγχρονης Αργεντινής, κι έχει καταχωρηθεί ως Άυλη Κληρονομιά της Ανθρωπότητας.

Κατευθυνόμαστε, τώρα, προς τη Βολιβία, με τα εξώκοσμα, ηφαιστειογενή τοπία των πολύχρωμων λιμνών (Laguna Colorada) και της ορεινής αλυκής Uyuni, στην ημιέρημο του Altiplano -του οροπεδίου των Άνδεων. 

Ο αρχαιολογικός χώρος Tiwanaku με τη μνημειακή αρχιτεκτονική από το έτος 400 Κ.Π., χτισμένος σε υψόμετρο 3.850 μ., ήταν προσανατολισμένος στους αστερισμούς του νότιου ημισφαιρίου, και είχε πολυεθνικό χαρακτήρα!

Τα έθιμα και η προφορική παράδοση των ιθαγενών κοινοτήτων Aymara αποτελούν μέρος της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Unesco, ενώ στην Απειλούμενη Πολιτιστική Κληρονομιά της Ανθρωπότητας ανήκει το Potosí -η Αυτοκρατορική Πόλη των Ισπανών του 16ου αι., με τα barroque μνημεία της και το Αναγεννησιακό σύστημα εξόρυξης ασημιού -το μεγαλύτερο του κόσμου!

Λίγο πιο πέρα, στη Βραζιλία, ο Αμαζόνιος! 6.000.000 εκτάρια τροπικού δάσους, με τη μεγαλύτερη βιοποικιλότητα στον κόσμο.

Νοτιότερα, οι καταρράκτες Iguaçú εκτείνονται σε μία περιοχή 2,7 χλμ, που περιλαμβάνει πολλά απειλούμενα είδη χλωρίδας και πανίδας.

Στην πόλη Salvador da Bahia συναντώνται 3 πολιτισμοί: το ευρωπαϊκό Renaissance του 16ου αι. με την πορτογαλική πολεοδομία, τις αρχιτεκτονικές φόρμες και τα υλικά, το αφρικανικό δουλεμπόριο με τα θρησκευτικά και γαστρονομικά στοιχεία και η ινδιάνικη πολιτισμική ταυτότητα με τη μελωδική γλώσσα και την πλούσια προφορική παράδοση.

Η πρωτεύουσα Brasilia όμως, που δημιουργήθηκε το 1950 ex nihilo, από τον Óscar Niemeyer kai ton Lúcio Costa, έχει σχήμα πουλιού που πετάει, και αποτελεί υπόδειγμα του αρχιτεκτονικού μοντερνισμού του 20ου αι. -όπως αυτός καθορίστηκε στην Αθήνα το 1943 (Charte d’Athènes) από τον Ελβετό Le Corrbusier.

 Η χορευτική παράδοση samba de roda, από τον 17ο αι., συνθέτει την πορτογαλική γλώσσα και ποίηση με την αφρικανική μουσική και θρησκεία και δημιουργεί ένα υβρίδιο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Unesco.

Συνεχίζουμε το ταξίδι μας στην Κόστα Ρίκα (Κεντρική Λατινική Αμερική), για να εξερευνήσουμε το τροπικό δάσος Diquís, όπου βρίσκονται οι μυστηριώδεις σφαίρες διαμέτρου 0,5-2,5 μ., που κατασκεύασαν οι ιθαγενείς το έτος 500 Κ.Π.

Τα κάρα, με τα οποία οι Κοσταρρικανοί αγρότες μετέφεραν τον καφέ στον Ειρηνικό Ωκεανό, ήταν -στα τέλη του 19ου αι.- ζωγραφισμένα με διαφορετικά χρώματα και σχήματα, ανάλογα με την περιοχή προέλευσης του καρπού. Σήμερα κατασκευάζονται για συλλέκτες και είναι καταχωρημένα στην Άυλη Παγκόσμια Κληρονομιά της Unesco. [Παρατηρήστε την ομοιότητα των χρωμάτων και σχημάτων με τη Μογγολική διακόσμηση. Βλ. πιο πάνω.]

Gua.26

Ο πολιτισμός των Μάγια, στο Tikal της Γουατεμάλας, από τον 6ο αι. π.Κ.Π., μαζί με τον βιότοπο-δημιουργό του, είναι καταχωρημένοι ως μεικτό Μνημείο Παγκόσμιας Φυσικής και Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Unesco.

Στο Μεξικό -και συγκεκριμένα στον αρχαιολογικό χώρο Teotihuacán (1ος αι. Κ.Π.)- η Οδός των Νεκρών, ανάμεσα στις Πυραμίδες του Ηλίου και της Σελήνης, είναι διαποτισμένη με τους μεσοαμερικανικούς μύθους του θεϊκού ήρωα Κετσαλκόατλ. Αυτός ο πολιτισμός επιρρέασε ολόκληρη την Κεντρική Αμερική, μέχρι τη Γουατεμάλα.

Βορειότερα, στο Paquimé-Casas Grandes, ανάμεσα στο Μεξικό και στις ΗΠΑ, η πολιτεία των ιθαγενών της Ερήμου Τσιουάουα, με τα 2.000 δωμάτια από οπτή γη, από τον 14ο αι. Κ.Π., αποτελούσε το κύριο εμπορικό κέντρο εκείνης της περιοχής και περιόδου.

Στο κεντρικό Μεξικό, τώρα, οι Ισπανοί κατακτητές του 16ου αι., έχτισαν γύρω από το ηφαίστειο Popocatepetl μοναστήρια σε έναν τοπικό αρχιτεκτονικό  ρυθμό, που ονομάζεται “μπαρόκ της ζάχαρης”

Στην Άυλη Πολιτιστική Κληρονομιά έχει ενταχθεί η γαστρονομία της περιοχής Michoacán, ένα υβρίδιο ανάμεσα στα προϊόντα και στις τεχνικές των ιθαγενών και των Ισπανών, ενώ στην ίδια περιοχή, κάθε 2 Νοεμβρίου το βράδυ, οι ντόπιοι συγκεντρώνονται στα στολισμένα με κίτρινα λουλούδια και χαρτοκοπτική, και φωτισμένα με κεριά νεκροταφεία, παίζοντας παραδοσιακή μουσική και προσφέροντας σπονδές φαγητού και ποτού στους αγαπημένους τους νεκρούς (Día de los Muertos).

Αλλαγή δρόμου, με κατεύθυνση το Περού. Η γεωγλυφική της Ερήμου Nazca, από τον 5ο αι. π.Κ.Π., -ανεξήγητη ακόμη, σήμερα- είχε μάλλον θρησκευτικούς και αστρονομικούς συμβολισμούς.

Η ινδιάνικη πολιτεία Chan Chan του 15ου αι., αποτελεί υπόδειγμα μίας πολεοδομίας που υποδεικνύει μία αυστηρή, μεσαιωνική κοινωνία, η οποία δάμασε τα λιγοστά ύδατα της ερημικής της περιοχής. Απειλούμενο Μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Unesco, σήμερα, λόγω των τυμβωρύχων της περιοχής, οι οποίοι άλλαξαν το ρου ενός γειτονικού ποταμού, προκειμένου να τον οδηγήσουν προς την κεντρική πυραμίδα του αρχαιολογικού χώρου και να την κόψουν στη μέση, για να αποκαλύψουν τους θησαυρούς της.

Όταν τον 16ο αι., οι Ισπανοί κατακτητές διέλυσαν την Αυτοκρατορία των Ίνκας, οι τελευταίοι απόγονοί τους κατέφυγαν στις ορεινές περιοχές των Άνδεων με την τροπική βλάστηση της γειτονικής Αμαζονίας και το εκπληκτικής ομορφιάς τοπίο, όπου ίδρυσαν την τελευταία πόλη τους, το οχυρό Machu Picchu, με τα κυκλώπειας αρχιτεκτονικής αστεροσκοπεία, τα ανάκτορα, τους ναούς του Ηλίου και τις αγροικίες.

Στις απόκρημνες περιοχές του ποταμού Apurimac, οι ιθαγενείς -ακόμα και σήμερα- κατασκευάζουν κρεμαστές γέφυρες από σχοινί, τις Q´eswachaka, μία τεχνική που έχει καταχωρηθεί από την Unesco ως Άυλη Πολιτιστική Κληρονομιά.

unesco

Ο Kenneth Clark είπε κάποτε: “Δεν γνωρίζω τι είναι πολιτισμός, όμως τον αναγνωρίζω όταν τον βλέπω ή τον αισθάνομαι με μία από τις πέντε ανθρώπινες αισθήσεις.

Οι πολιτισμοί δεν εξελίσσονται σύμφωνα με συμβατικά μοντέλα.

ΑΦΡΙΚΗ:

Αναχώρηση για την Αίγυπτο, όπου στο Wadi-l-Hitan, υπάρχουν απολιθώματα σκελετών φάλαινας, που αποδεικνύουν το θαλάσσιο παρελθόν της Σαχάρας!

Τις πυραμίδες της Γκίζα, τη σφίγγα και τη φαραωνική νεκρόπολη της Μέμφιδας, φυσικά, όλοι τις γνωρίζουμε…

Eth.22

Λίγο πιο πέρα, στη Lalibela της Αιθιοπίας, οι Χριστιανοί του 13ου αι., λάξευσαν στους βράχους τις μονολιθικές τους σταυρόσχημες εκκλησίες.

Κένυα! Στην περιοχή Rift Valley, υπάρχουν λίμνες με γεωλογικά φαινόμενα -όπως geyser- και απειλούμενα είδη πανίδας, όπως το ροζ φλαμίνγκο.

Στα τροπικά δάση αυτής της χώρας, η φυλή των Mijikenda δημιουργεί από τον 16ο αι., kaya -“ιερά χωριά”, όπου κάνει τις μαγικοθρησκευτικές της τελετές, μία ακόμη Άυλη Πολιτιστική Κληρονομιά της Unesco.

Το Ομανικό βασίλειο Kilwa των Σουαχίλι καλύπτει τις ακτές της Ανατολικής Αφρικής από την Τανζανία μέχρι την Κένυα, όπου βρίσκεται η πόλη Lamu, χτισμένη από κοράλλι. Επί 700 χρόνια ήταν σημαντικό εμπορικό κέντρο μεταξύ Αφρικανών, Αράβων, Περσών, Ινδών κι Ευρωπαίων.

Συνέχεια του ταξιδιού στο Μάλι -Δυτική Αφρική. Ο Βράχος Badiangara έχει καταχωρηθεί στην Παγκόσμια Κληρονομιά της Unesco λόγω γεωλογικών, αρχαιολογικών κι εθνολογικών ενδιαφερόντων της φυλής Dogon, οι οποίοι είχαν -ήδη από την απώτατη  αρχαιότητα γνώσεις αστρονομίας και επιδίδονται ακόμη και σήμερα στη χειροτεχνία της συμβολικής, μαγικοθρησκευτικής μάσκας. Οι τελετές τους είναι άμεσα συσχετισμένες με το αφιλόξενο φυσικό τους περιβάλλον.

Απειλούμενο μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς -λόγω των πολιτικών και θρησκευτικών διενέξεων της περιοχής- αποτελεί η μεσαιωνική αρχιτεκτονική της Djenné από οπτή γη, στο Δέλτα του Νίγηρα.

Η θεραπευτική μουσική imzad των Tuareg, έχει καταχωρηθεί ως Άυλη Πολιτιστική Κληρονομιά.

Tan.63

Αλλαγή κατεύθυνσης, και πάλι, προς το Serengeti, στην Τανζανία. 1,5 εκατομμύριο εκτάρια σαβάννας, με πολύ πλούσια βιοποικιλότητα. Εκεί μπορούμε να παρατηρήσουμε τη μετανάστευση άγριων ζώων σε απόσταση 1.000 χλμ.

Zim.65

Τέλος, στη Ζιμπάμπουε, θα δούμε την μοναδική αρχιτεκτονική δημιουργία της “Μαύρης Αφρικής” -του χαμένου πολιτισμού των Shona, από τον 11ο αι. Κ.Π., κατασκευασμένη από τούβλα γρανιτώδους άμμου και αργίλου. Ευρήματα αποδεικνύουν τις εμπορικές σχέσεις αυτού του πολιτισμού με το Ομανικό βασίλειο της Kilwa, στην Ανατολική Αφρική (Βλ. Κένυα).

unesco

Σχεδόν σε όλους τους πολιτισμούς -του παρελθόντος και του παρόντος,  το ρήμα ΕΙΜΑΙ κλίνεται με την εξής “γραμματική”: Εγώ είμαι πολιτισμένος, εσύ ανήκεις σε υποδεέστερη κουλτούρα, αυτός είναι βάρβαρος…

Έχουμε διαπιστώσει, όμως, ότι ο ολοκληρωτισμός θεραπεύεται με το διάβασμα 
και ο ρατσισμός με τα ταξίδια.

COLLAGE3 

Πολύ ευχαρίστως θα επικοινωνούμε μαζί σας για αυτά  τα θέματα, όπως επίσης και για ιδιαίτερα μαθήματα ξένων γλωσσών στον χώρο σας, Ηλίας Ταμπουράκης, κιν.: 6951614346 & Maricela Jiménez, 6939777085