Easy reading: Βιβλία με απλοποιημένες ιστορίες για εκμάθηση γλωσσών!

CI-Alexander-Love_Library-Chair.jpg.rend.hgtvcom.966.644

http://www.hgtv.com/design/decorating/clean-and-organize/21-beautiful-book-storage

Κάποτε, μία Πρεσβεία στην Αθήνα μου πρότεινε να αλληλογραφήσω με έναν υπήκοο της χώρας που εκπροσωπούσε, προκειμένου εκείνος να εξασκούσε την ελληνική γλώσσα, την οποία προσπαθούσε να μάθει ως ξένη. Όταν εγώ -με μεγάλη χαρά- του πρότεινα βοήθεια στη γραμματική, τότε εκείνος μου ζήτησε τη χάρη να μην του στερήσω τον ενθουσιασμό της προσωπικής ανακάλυψης… Αυτό αποτέλεσε για εμένα μάθημα ζωής. Σήμερα, πλέον, αυτός ο παλιός φίλος είναι ένας σημαντικός σύγχρονος φιλέλληνας, με πολλές εκδόσεις γύρω από τον αρχαίο μας πολιτισμό!

Από τότε, προτείνω στους μαθητές μου να διαβάζουν μόνοι τους μικρά, εύκολα κείμενα -του δικού τους ενδιαφέροντος- έτσι ώστε να μαθαίνουν με ευχάριστο τρόπο το λεξιλόγιο της γλώσσας που θέλουν να μάθουν.

Ας δούμε, μαζί, στους ακόλουθους συνδέσμους βιβλία, περιοδικά, ιστοσελίδες και κείμενα τέτοιου είδους για όλα τα επίπεδα, στα αγγλικά, γερμανικά, ισπανικά & πορτογαλικά:

http://learnenglishteens.britishcouncil.org/study-break/easy-reading

https://www.bookrix.com/books;lang:deutsch.html

https://www.fluentin3months.com/español-reading-practice/

https://portugues.free-ebooks.net/https://português.free-ebooks.net/

Για περισσότερη συζήτηση γύρω από τις γλώσσες και τους πολιτισμούς τους, επικοινωνήστεΗλίας Ταμπουράκης & Maricela Jiménez, ιδιαίτερα μαθήματα στον χώρο σας, κιν. 6951614346 & 6939777085

Ταχυδρόμος του πολιτισμού: Σημαντικές Γυναίκες της Λατινικής Αμερικής

767dcb3a8b9421136a9b90fa6953df54

https://gr.pinterest.com/vintagegoodness/vintage-prints-illustrations/

Mujeres importantes de América Latina

Μάνα-Γη, θεά κι ερωμένη, ηρωίδα, καλλιτέχνις κι επιστήμων, η Γυναίκα, από τις πιο απόμακρες εποχές της (προ)ιστορίας μέχρι και σήμερα, έχει κακοποιηθεί κι έχει απομονωθεί, παρ’ όλη την κοινωνική της προσφορά στην Ανθρωπότητα.

          Madre-Tierra, diosa y amante, heroína, artista y cintífica, la Mujer, desde las épocas más remotas de la (pre)historia hasta hoy, ha sido maltratada y aislada, a pesar de su oferta social a la Humanidad.

dsc_0784

http://unavidaenlosaromos.blogspot.gr/2014/06/la-malinche-segun-norita.html

Στο Μεξικό του 16ου αι. Κ.Π., μία γυναίκα ιθαγενής, η Μαλίντσε -ευγενής από τον πολιτισμό των Νάουα-, διερμηνέας του λαού της στους Ισπανούς κατακτητές, ήταν η μάνα του πρώτου μιγά στη Λατινική Αμερική. Σύμβολο αμφίσημο, σήμερα, της προδοσίας αλλά και του δυνατού έρωτα, της σεξουαλικής κακοποίησης και του πολιτισμικού υβριδισμού, έχει ταυτιστεί με την έννοια της Γιορόνα -του φαντάσματος που αναζητά το χαμένο της παιδί- αλλά και με την εικόνα της Παναγίας -με το ινδιάνικο πρόσωπο. Είναι -για τη σύχγρονη Γυναίκα του Μεξικού- μία από τις “Σολδαδέρας”, που αγωνίστηκαν για την Ανεξαρτησία της χώρας τους και συνεχίζουν να αγωνίζονται για τα δικαιώματά τους!

          En México del siglo XV E.C., fue la Malinche -una mujer indígena, noble de la cultura nahua- intérprete entre su pueblo y los conquistadores españoles, ha sido la madre del primer mestizo en América Latina. Símbolo ambiguo de la traición y del amor ardiente, del abuso sexual y del hibridismo cultural, ha sido sincretizada tanto con la Llorona -el espíritu que anda buscando a su niño perdido-, como también con la Virgen María del rostro indio. Es -para la Mujer contemporánea de México- una de las Soldaderas, que lucharon por la Independencia de su país, y siguen luchando por sus derechos humanos.

nf-obits-kahlo-2-jumbo

https://www.nytimes.com/interactive/projects/cp/obituaries/archives/frida-kahlo

Η Φρίντα Κάλο, η κατ’ εξοχήν Μεξικανή Γυναίκα του 20ου αι. -γερμανοεβραϊκής καταγωγής από την Ουγγαρία-, ταλαιπωρημένη από τις ασθένειες και την ατυχία στη ζωή, βρίσκεται πλέον -μετά το θάνατό της- στην κορυφή της παγκόσμιας ζωγραφικής (μαζί με το σύζυγό της Διέγο Ριβέρα -ο οποίος χρησιμοποίησε το μοντέλο της Μαλίντσε) και συγκεκριμένα του λατινοαμερικανικού σουρρεαλισμού, και αποτελεί σύμβολο της διπλής ερωτικής ζωής. Ο γάμος της ήταν ένας τυφώνας περιπετειών, ερώτων, δημιουργίας, προδοσίας και μίσους.

          Frida Kahlo, la Mujer mexicana por excelencia, nacida en el siglo XX de padre alemán de descendencia judeo-húngara, había sido torturada por las enfermedades y el sufrimiento en la vida, pero hoy se encuentra -ya después de su muerte- en la cumbre de la pintura mundial (junto con su esposo Diego Rivera -quien usó el modelo de la Malinche) y especialmente del surrealismo latinoamericano, y es símbolo de la doble vida sexual. Su matrimonio fue un huracán de aventuras, amores, creaciones, traiciones y odio.

rigoberta_4866f900

http://www.keyword-suggestions.com/aSByaWdvYmVydGEgbWVuY2h1/

Την μάνα της -παραδοσιακή μαία των ινδιάνων Κ’ιτσέ Μάγια, σε απομακρυσμένες περιοχές, όπου το κράτος δεν παρέχει γιατρούς- την έκαψε ζωντανή η δικτατορία της Γουατεμάλας, ενώ η ίδια, γνώρισε από την παιδική της ηλικία την αδικία, το ρατσισμό και την εκμετάλλευση των αφεντικών στις φυτείες καφέ. Αυτοεξορίστηκε στο Μεξικό, και κατάφερε να μιλήσει στον ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα που καταπατώνται στην πατρίδα της. Σήμερα, πλέον, η Ριγομπέρτα Μεντσού, Πρέσβειρα Καλής Θέλησης στην ΟΥΝΕΣΚΟ, έχει λάβει το βραβείο Νομπέλ Ειρήνης και συνεχίζει να καταγγέλλει την αδικία και να αγωνίζεται για τη θέση της Γυναίκας στην κοινωνία και για τα κοινωνικά δικαιώματα της Γουατεμάλας και όλων των εθνών.

          A su madre -una partera tradicional de los indios k´iché maya, en regiones remotas, donde el gobierno no manda personal médico- la quemó viva la dictadura de Guatemala, mientras que ella misma conoció desde su infancia la injusticia, el racismo y la explotación de los terratenientes y miembros del ejército de Guatemala en las plantaciones de café. Autoexiliada en México, logró hablar en la ONU sobre los derechos humanos que se están oprimiendo en su país. Hoy, Rigoberta Menchú -Embajadora de Buena Voluntad de la UNESCO, ha recibido el premio Nobel de la Paz, y sigue denunciando las injusticias y luchando por la posición de la Mujer en la sociedad, y por los derechos humanos en Guatemala y en todas las naciones del mundo.

domitila2-2ejtnra

http://u.osu.edu/kigerdomitila/files/2015/04/domitila2-2ejtnra.jpg

Το 1977, τέσσερις γυναίκες μεταλλωρύχων, μεταξύ των οποίων και η Δομιτίλα Μπάρριος δε Τσουνγκάρα, από το Ποτοσί, ξεκίνησαν απεργία πείνας απαιτώντας πολιτική αμνηστία και δημοκρατικές εκλογές. Μέσα σε λίγες μέρες, χιλιάδες Βολιβιανών συμμετείχαν στην απεργία, σηματοδοτώντας, έτσι, το τέλος της δικτατορίας στη χώρα τους.

          En 1977, con cuatro esposas de trabajadores mineros, la potosina Domitila Barrios de Chungara inició una huelga de hambre demandando amnistía política y elecciones democráticas. A los pocos días, miles de bolivianos se sumaron al ayuno, marcando así el fin de la dictadura de Bolivia.

guerra-del-chaco-chacore-fotografia-enfermeras-ra-258-portalguarani

http://www.portalguarani.com/1962_ana_montserrat_barreto_valinotti/14484_mujeres

Οι Νοσοκόμες του Τσάκο, στην Παραγουάη, τελούσαν σημαντικό ανθρωπιστικό έργο, θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή τους, προκειμένου να σώζουν τους πληγωμένους στρατιώτες από το θάνατο, κατά τη διάρκεια του πολέμου μεταξύ Παραγουάης και Βολιβίας (1932-1935). Εργάζονταν σε επικίνδυνες συνθήκες, ενώ πολλές δεν επέστρεψαν ποτέ στην οικογένειά τους.

          Las enfermeras del Chaco paraguayo cumplieron un rol humanitario esencial, poniendo en riesgo sus propias vidas para salvar las de los combatientes heridos durante la Guerra del Chaco entre Paraguay y Bolivia (1932-1935). Hacían su trabajo en condiciones sumamente precarias y muchas nunca regresaron a sus hogares.

enhanced-15662-1425680715-15

https://www.buzzfeed.com/danielacadena/mujeres-historia?utm_term=.suD0BXzXW#

Ο Σύνδεσμος Γιαγιάδων της Πλατείας Μαΐου είναι μία οργάνωση για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Αργεντινή, του οποίου σκοπός είναι ο εντοπισμός και η αποκατάσταση στις νόμιμες οικογένειές τους, όλων των ανηλίκων που απήχθησαν κι εξαφανίστηκαν κατά τη διάρκεια της τελευταίας δικτατορίας (1976-1983). Μέλημα του Γυναικείου αυτού Συνδέσμου είναι να τιμωρηθούν οι υπαίτιοι εκείνης της ειδεχθούς πράξης. Οι Γιαγιάδες αυτές της Αργεντινής έχουν κατορθώσει να αποκαταστήσουν 1.151 “εγγόνια τους” στις οικογένειές τους κι έχουν προταθεί πέντε φορές για το βραβείο Νομπέλ Ειρήνης, από το 2008 έως το 2012.

          La Asociación Civil Abuelas de Plaza de Mayo es una organización de derechos humanos argentina, que tiene como finalidad localizar y restituir a sus legítimas familias todos los niños secuestrados-desaparecidos por la última dictadura militar (1976-1983), y obtener el castigo correspondiente para todos los responsables. Las Abuelas han recuperado la identidad original de 1151 nietos. Han sido nominadas en cinco ocasiones al Premio Nobel de la Paz entre los años 2008 y 2012.

220px-isabel_allende_-_001

https://es.wikipedia.org/wiki/Isabel_Allende

Η Ισαμπέλ Αγέντε (Αλιέντε) είναι η περισσότερο δημοφιλής Γυναίκα συγγραφέας στην ισπανική γλώσσα, με πορτογαλική, βάσκικη και καστιλιάνικη καταγωγή από πλευράς της μητέρας της. Έχει βραβευτεί με την Εθνική Διάκριση Λογοτεχνίας της Χιλής, το 2010.

          Isabel Allende es la escritora viva de lengua española más leída del mundo, de ascendencia portuguesa, vasca y castellana por parte materna. Obtuvo el Premio Nacional de Literatura de su país, Chile, en 2010. 

http://www.yes.fm/artista/Celia-Cruz http://www.trabajadores.cu/20150204/celina-es-cu

Έξω από τη χώρα της η μία και μέσα σ’ εκείνη η άλλη, η Σέλια Κρους και η Σελίνα Γκονσάλες -δύο θρυλικές τραγουδίστριες, όχι μόνο της Κούβας, αλλά ολόκληρης της (Λατινο)αμερικανικής ηπείρου- με τη δυνατή φωνή τους και τη μεγαλειώδη ερμηνεία τους μετέδωσαν τη μαγική χαρά της πατρίδας τους, την τόσο μεταδοτική ως τις πιο μακρινές περιοχές, ανοίγοντας έτσι δρόμους στις υπόλοιπες καλλιτεχνικές παρουσίες της Λατινικής Αμερικής σε γεωγραφικές συντεταγμένες, όπου εκείνες πρώτες ξεσήκωσαν το κοινό σ’ ένα παραλήρημα μουσικών αισθήσεων. Γι’ αυτό αποτελούν σήμερα σύμβολο της λατινοαμερικάνικης κουλτούρας, με την κουβανέζικη απόχρωση της έννοιας.

          Fuera y dentro de su país, Celia Cruz y Celina González -dos cantantes legendarias, no solo de Cuba, sino de todo el continente (latino)americano- con sus potentes voces y magistral interpretación trasmitieron su mágica alegría, contagiosa en los territorios más lejanos, abriendo el camino a las demás artistas latinas en latitudes, donde ellas fueron quienes primero expusieron y despertaron sensacionalmente el interés del público a la música de Latinoamérica, por lo que se le consideran como el símbolo auténtico de la cultura latina en el mundo, en su esencia cubana.

repor_100-210x300

http://hominidas.blogs.quo.es/2015/09/24/10-cientificas-espanolas-de-alto-nivel

Έκανε τη διδακτορική της διατριβή για τη σταθερότητα των ρομπότ βαδίσματος. Σήμερα,  η Έλενα Γκαρσία είναι η κύρια ερευνήτρια του CSIC και ιδρύτρια της Marsi Bionics. Η σημαντική της ιστορία αρχίζει όταν οι γονείς ενός εξάχρονου κοριτσιού -της Δανιέλα- που έπασχε από τετραπληγία μετά από ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα, ζήτησαν τη βοήθεια της Έλενας Γκαρσία, ώστε η κόρη τους να μπορούσε να περπατήσει. Εκείνη, τότε, θεώρησε αυτό το κάλεσμα ως σκοπό της ζωής της. Το αποτέλεσμα της επιστημονικής της έρευνας ήταν η κατασκευή του εξωσκελετού Atlas 2020, ο οποίος ζυγίζει περίπου εννέα κιλά και ανιχνεύει την ελλειμματική κίνηση ασθενών με νευρομυϊκές παθήσεις. Το ρομπότ Άτλας ερμηνεύει αυτό που ο ασθενής θέλει να κάνει, και γι’ αυτόν το λόγο αποτελεί ορόσημο στην ιατρική επιστήμη.

          Hizo su tesis doctoral sobre la estabilidad de robots caminantes. Hoy, Elena García es investigadora principal del CSIC y fundadora de Marsi Bionics. Su gran historia comienza cuando los padres de una niña, Daniela, de seis años, con tetraplejia después de sufrir un accidente de tráfico, pidieron ayuda para que su hija pudiera caminar. Elena García se puso a ello. El resultado fue el exoesqueleto Atlas 2020, un complejo armazón de unos nueve kilos de peso que detecta el movimiento residual de enfermos neuromusculares. El robot interpreta lo que la persona quiere hacer. Es el primer exoesqueleto pensado para niños y ha marcado un hito en la ciencia de la medicina.

enhanced-15015-1453384335-9

https://www.buzzfeed.com/alexandreorrico/nomes-mulheres-brasileiras

Πίσω από ένα απλό όνομα βρίσκεται μία από τις πιο σημαντικές γυναίκες της πρόσφατης ιστορίας της Βραζιλίας. Η Μαρία ντα Πένια Μάια Φερνάντες καθοδηγεί τα κινήματα για τα δικαιώματα των γυναικών και των θυμάτων της ενδοοικογενειακής βίας. Έμεινε παραπληγική όταν πυροβολήθηκε από τον άντρα της ενώ κοιμόταν. Το όνομά της έγινε αφορμή δημιουργίας νόμου το 2006, για την αύξησης των ποινών για επιθέσεις εναντίον γυναικών και για μία σειρά μέτρων για την προστασία της σωματικής και ψυχολογικής ακεραιότητας των γυναικών-θυμάτων βίας.

          Por trás de um nome simples está uma das mulheres mais importantes da história recente do Brasil. Maria da Penha Maia Fernandes é líder de movimentos de defesa dos direitos das mulheres e vítima de violência doméstica — ficou paraplégica ao levar um tiro do marido enquanto dormia. O nome dela virou Lei em 2006, estabelecendo o aumento das punições às agressões contra a mulher e uma série de medidas para proteger a integridade física e psicológica de mulheres vítimas de violência.

Για περισσότερη συζήτηση γύρω από την ισπανική & την πορτογαλική γλώσσα και τον πολιτισμό τους, επικοινωνήστεΗλίας Ταμπουράκης & Maricela Jiménez , ιδιαίτερα μαθήματα στον χώρο σας, κιν. 6951614346 & 6939777085

Απορίες στα Ισπανικά ? Αλφάβητο & Τονισμός.

ortog0

http://www.poemas-del-alma.com/blog/especiales/plurales-acentos-ortograficos

ΠΡΟΦΟΡΑ 

  1. b, v = ενδιάμεση προφορά: Bolivia
  2. c+e, i = Θ (Μαδρίτη) / Σ (Λατινική Αμερική): cielo, cerveza, c+a, o, u, l, r, t = K: casa, cosa, cura, clima, crisis, exacto
  3. ch = ΤΣ (tʃ): Chile
  4. d = Δ, ΝT: dónde
  5. g+e, i = Χ: gente, gitano, g+a, o, u = Γ gato, goma, gusto, g+u+e, i = ΓΓΕ: Miguel, ΓΓΙ: guitarra, g+u+a = ΓΟΥΑ: Guatemala, güe = ΓΟΥΕ: nicaragüense
  6. h = δεν προφέρεται: hotel
  7. j = Χ: Jerez
  8. ll = ΓΙ: llamar
  9. ñ = νι: niño
  10. q+u+e, i = KE, KI: qué, Quito
  11. r αρχή, τέλος, διπλό = ΡΡ: rosa, jugar, carro, μονό = Ρ: caro
  12. s = πάντα: Σ
  13. x+φωνήεν = Ξ: exacto, +σύμφωνο = Σ: extranjero
  14. y = Ι, ΓΙ: ley, leyes
  15. z+a, o, u = Θ (Μαδρίτη) / Σ (Λατινική Αμερική): zapato (δεν πάει με e, i).

ΤΟΝΙΣΜΟΣ

  1. Παροξύτονες: mesa [δεν τονίζονται]
  2. Προπαροξύτονες: límite (προφέρεται: “λίμιτε”) = όριο [αν δεν τονιστεί: limite (προφέρεται: “λιμίτε”) = περιορίστε!]
  3. Οξύτονες με κατάληξη -n, s, ή φωνήεν: también, estás = είσαι, βρίσκεσαι, café [αν δεν τονιστεί: estas = αυτές]
  4. Μονοσύλλαβες: sí = ναι [αν δεν τονιστεί: si = αν (προφέρονται ίδια)]
  5. Παροξύτονες με κατάληξη -d, -l, -r, -z: huésped, fácil, dólar, Pérez
  6. 4η συλλαβή: quítamelo
  7. Διαχωρισμός διφθόγγων: tenía
  8. Ερωτηματικά & θαυμαστικά μόρια: ¿cómo? = πώς; ¡cómo! = πώς! como = όπως.

Για περισσότερη συζήτηση γύρω από την ισπανική γλώσσα και τον πολιτισμό της, επικοινωνήστε: Ηλίας Ταμπουράκης, ιδιαίτερα μαθήματα στον χώρο σας, κιν. 6951614346

Του κόσμου τα ισπανικά!… Αργεντινή

Καλώς ήλθατε και πάλι στη μίνι-σειρά: “Του κόσμου τα ισπανικά!” Πρόκειται για τη 3η από 15 δημοσιεύσεις, που μας ανοίγουν δρόμους για να ανακαλύψουμε τον τρόπο που μιλάνε οι νεανικές παρέες τα ισπανικά στις διάφορες περιοχές της Ισπανίας & της Λατινικής Αμερικής! Σήμερα: στην Αργεντινή!

BRAZIL-POPE-WYD-FAITHFULS

http://radiomaria.org.ar/programacion/22254-2/

Ας δούμε, τώρα, την καθημερινότητα των Αργεντινών:

¡Qué cosa es esa, con la vida de los argentos! Son unos copados: No tienen flor de quilombo, están al repedo, casi tienen un engole, y de repente, les pinta ir a los santos pedos en bondín al fútbol… Están hasta las manos con el fútbol, que para ellos ¡es su amigovia! Casi no le sueltan los galgos a una mujer, y quedan franeleando la foto de su armador favorito… Son de fierro con ese deportista, aunque no se conozcan personalmente. No, no son unos grasas; son de primera, solo que se cuelgan con el fútbol, y no lo dejan ni cuando se estén remeando… Y cuando juega su equipo en contra del Brasil, entonces cagan fuego: Se hacen mierda, y los brasileños -otros esos, que huevean con el fútbol- bardean de ellos y se cagan de risa, al preguntar: “¿Qué hay que echar a un argentino que se está ahogando en mar?” e inmediatamente contestan: “-¡El resto de su familia!”… Los argentos, son tan egoístas con ese asunto del fútbol, que los psicólogos explican que el “híper ego” es “un pequeño argentino que vive dentro de cada uno de nosotros”… Aun cuando pierda su equipo, ellos flashean ganando y te cierran el orto. Te hacen la cabeza, chamuyando. Eso de no decir la posta, te rompe las bolas. Los brasileños están fusilados, podridos de eso y se recalientan con los argentos. No la tienen reclara de qué hacer, y les piden que se rescaten. ¡Qué bajón, pues, loco!

[Κείμενο: Ηλίας Ταμπουράκης]

2200509

http://www.taringa.net/post/offtopic/19022812/

Δηλαδή, για να καταλάβουμε κι εμείς:

¡Qué cosa es esa, con la vida de los argentinos! Son unos tipos alegres: No tienen ningún problema, están sin nada que hacer, casi aburridos, y de repente, se les antoja correr en colectivo (bus) al fútbol… Están tan enamorados del fútbol, que para ellos ¡es como una novia! Casi no intentan seducir a otras mujeres, sino  quedan “acariciando” la foto de su jugador favorito… Lo consideran como un buen amigo, aunque no se conozcan personalmente. No, no son ignorantes, son buenos tipos, solo que se distraen con el fútbol, y no lo dejan, ni cuando tengan ganas de hacer pis… Y cuando juega su equipo en contra del Brasil, entonces, todo va mal: Se lastiman uno al otro, y los brasileños -otros, esos, que pierden su tiempo con el fútbol- se burlan de ellos y se ríen a carcajadas, al preguntar: “¿Qué hay que echar a un argentino que se está ahogando en mar?” e inmediatamente contestan: “-¡El resto de su familia!”… Los argentinos, son tan egoístas con ese asunto del fútbol, que los psicólogos explican que el “híper ego” es “un pequeño argentino que vive dentro de cada uno de nosotros”… Aun cuando pierda su equipo, ellos se imaginan ganando y ¡hasta que te dejan sin palabras con sus mentiras! Te convencen mintiendo. Eso de no decir la verdad, molesta mucho a los demás. Los brasileños se sienten agotados, hartos con esa situación y se enojan mucho con los argentinos. Ya no saben qué hacer y les piden que se calmen un poco… ¡Qué mal, pues!…

WATSON_00004328-026-630x418

http://www.cyclingweekly.co.uk/news/racing/vuelta-a-espana/vuelta-espana-2016-

Στη συνέχεια, σας δίνουμε κάποιες νεανικές εκφράσεις της μοντέρνας ισπανικής γλώσσας στην Αργεντινή: (Βέβαια, οι μορφές slang όλων των γλωσσών αλλάζουν συχνά, κι αυτό κάνει τις γλώσσες να επιβιώνουν.

1. El argentino no se distrae.
Se cuelga…

2. Al argentino no se le antoja.
Le pinta.

3. El argentino no se ríe a carcajadas.
Se caga de risa.

4. El argentino no está sin nada qué hacer.
Está al re pedo.

5. El argentino no imagina.
Flashea.

6. El argentino no se enamora.
Está hasta las manos.

7. El argentino no miente.
Chamuya.

8. El argentino no tiene un problema.
Tiene flor de quilombo.

9. El argentino no se burla.
Bardea.

10. Al argentino no le fue mal en algo.
Cagó fuego.

11. El argentino no es un tipo alegre.
Es un copado total.

12. El argentino no está aburrido.
Tiene un embole…

13. El argentino no saluda.
Te dice: ¿qué hacés, boludo?

14. El argentino no va rápido.
Va a los santos pedos.

15. El argentino no es un buen amigo.
Es de fierro.

16. El argentino no se lastima.
Se hace mierda.

17. El argentino no te convence.
Te hace la cabeza.

18. El argentino no hace algo mal.
Le sale para el orto.

19. El argentino no intenta seducir a una mujer.
Le suelta los galgos.

20. El argentino no te da un beso.
Te rompe la boca de un beso.

21. El argentino no bebe.
Chupa.

22. El argentino no acaricia.
Franelea.

23. El argentino no molesta.
Rompe las bolas.

24. El argentino no es un ignorante.
Es un grasa.

25. El argentino no come mucho.
Se morfa todo.

26. El argentino no te golpea.
Te recontra caga a palos.

27. El argentino no tiene amantes.
Tiene amigovias.

28. El argentino no tiene ganas de hacer pis.
¡Se está re meando!

29. El argentino no sufre diarrea.
Se caga encima.

30. El argentino no duerme.
Torra.

31. El argentino no te dice “qué mal”.
Te dice “qué bajón, loco”.

32. El argentino no es molesto.
Es un hincha pelotas.

33. El argentino no es un buen tipo.
Es de primera.

34. El argentino no te reta.
Te re caga a pedos.

35. El argentino no está agotado.
Está fusilado.

36. El argentino no está harto.
Está podrido.

37. El argentino no te dice la verdad.
Te dice la posta.

38. El argentino no te llama por teléfono.
Pega un tubazo.

39. El argentino no fracasa.
Se jode.

40. El argentino no está entusiasmado.
Tiene las re pilas.

41. El argentino no se pasa de la raya.
Se re zarpa.

42. El argentino no sale corriendo.

Sale cagando.

43. El argentino no te estafa.

Te caga.

44. El argentino no se enoja.
Se re calienta.

45. El argentino no roba.
Chorea.

46. El argentino no hace algo muy rápido.
Lo hace al toque.

47. Al argentino no le gusta algo.
Le re cabe.

48. El argentino no sabe de algo.
La tiene re clara.

49. El argentino no te pide que te calmes.
Te pide que te rescates.

50. El argentino no pide las cosas.
Las agarra.

51. El argentino no sale corriendo.
¡Sale rajando!

52. El argentino no pide “por favor”.
Dice “¡capo!”.

53. El argentino no tiene mala intención.
Tiene mala leche.

54. El argentino no tiene falta de interés.
Le chupa un huevo.

55. El argentino no trabaja.
Labura.

56. El argentino no va en colectivo.
Va en bondi.

57. El argentino no compite.
Te gana.

58. El argentino no pierde el tiempo.
Huevea.

59. El argentino no te deja sin palabras.
Te cierra el orto.

3322081337_1342ae944c_m

LicenseCopyright All rights reserved by Sator Arepo / License this photo on Getty Images

Για περισσότερη συζήτηση γύρω από την ισπανική γλώσσα & τις χώρες που τη μιλούν, επικοινωνήστε μαζί μας: Ηλίας Ταμπουράκης & Maricela Jiménez, ιδιαίτερα μαθήματα στον χώρο σας, κιν. 6951614346

Του κόσμου τα ισπανικά!…Cuba

Καλώς ήλθατε και πάλι στη μίνι-σειρά: “Του κόσμου τα ισπανικά!” Πρόκειται για τη 2η από 15 δημοσιεύσεις, που μας ανοίγουν δρόμους για να ανακαλύψουμε τον τρόπο που μιλάνε οι νεανικές παρέες τα ισπανικά στις διάφορες περιοχές της Ισπανίας & της Λατινικής Αμερικής! Σήμερα: στην Κούβα!

cuba-vs-canada4-755x490

http://oncubamagazine.com/columnas/proposiciones/lo-que-mas-vale-de-cuba-su-gente/

Ας δούμε τι θα έγραφε στο γράμμα της μία Κουβανέζα, που ερωτεύτηκε έναν ξένο τουρίστα στην Αβάνα:

«Hace un perro -ni sé cuándo, me dejan botá– desde que te fui(s)te pa onde sopla el mono, y yo te decía: -“¡Va bajando, ciao pescao y a la vuelta picadillo!”, ahí por el Malecón… Desde entonces, le puse el bafle a muchos gringos; les dije lo poco y lo  mucho de mi vida, pero ninguno de ellos fue como tú… ¡Claro!, se ve desde China y con neblina, que ahora, con esa crisis económica -yo sé del amor si nunca le doy un beso a un caballo- sé que el horno no está para pastelitos; ya nadie se suelta el pelo, ni coge carretera pa La Habana. Y yo, aquí, le pedía a Dios: “¡Quítame la sal de encima!” Pero, ahora que te tiraste parriba del lío, y metiste el pescao pa volver a Cuba, yo ando a la mailov. Espero que no me digas: -“¡A otra cosa, mariposa! “Tú, ¡siempre serás el míooo!»

 [Κείμενο: Ηλίας Ταμπουράκης]

Αυτά θα έγραφε η πανέμορφη Κουβανέζα στον αγαπημένο της, και θα του έστελνε και τη φωτογραφία της:

85f14e24d6a604dc773c5a90f8dc4667

https://www.google.gr/search?q=cuba+vieja+con+puro

Δηλαδή, σε standard ισπανικά θα του έλεγε:

«Hace mucho tiempo -ni sé cuándo, estoy perdida- desde que te fuiste a los países que hace frío, y yo te decía: -“¡Adiós!”, ahí por el Murallón del Mar… Desde entonces, he hablado con muchos extranjeros, les conté todo lo de mi vida, pero ninguno era como tú… ¡Claro!, es evidente que ahora, con esa crisis económica -no disiento de lo que tú me dices- sé que no es buen momento para venir a La Habana de fiesta. Y yo, aquí, le pedía a Dios: “¡Dame buena suerte!” Pero, ahora que te arriesgas a volver a Cuba, yo me siento relajadita. Espero que no me cambies el tema… ¡Te quiero mucho!»

WATSON_00004328-026-630x418

http://www.cyclingweekly.co.uk/news/racing/vuelta-a-espana/vuelta-espana-2016-

Στη συνέχεια, σας δίνουμε κάποιες νεανικές εκφράσεις της μοντέρνας ισπανικής γλώσσας στην Κούβα: (Βέβαια, οι μορφές slang όλων των γλωσσών αλλάζουν συχνά, κι αυτό κάνει τις γλώσσες να επιβιώνουν.)

1. Un cubano no está perdido en una conversación.

Lo dejan botao simplemente, está en la luna de Valencia.

2. A un cubano no le caes mal.

No te rueda, le caes gordo, no te baja y no te traga.

3. Para el cubano no hace mucho tiempo.

Hace un perro.

4. Un cubano no te dice “adiós”.

Te dice que “va bajando” o te saluda con un ciao pescao a la vuelta picadillo.

5. Para el cubano no hace frío.

Sopla el mono.

6. Un cubano no te pide que cambies el tema de conversación.

Te dice Gira que te veo fijo, Sácame el pie o A otra cosa mariposa.

7. Un cubano no tiene una discusión con otra persona.

Le pone el bafle a alguien y le dice lo poco y lo mucho.

8. Un cubano no te dice que tu conversa es aburrida.

Te ordena que cierres el pico o que dejes la muela.

9. Un cubano no te dice que no es buen momento para hacer algo.

Te advierte que el horno no está para pastelitos.

10. Un cubano no dice que algo es evidente.

Sino que es más claro ni el agua o que se ve desde China y con neblina.

11. Un cubano no disiente de lo que tú dices.

Te dice que tú sabes del amor si nunca le das un beso a un caballo.

12. Un cubano no te pide discreción.

Te recuerda que en boca cerra’ no entran moscas.

13. Un cubano no se va de fiesta.

Se suelta el pelo y coge la carretera.

14. Un cubano no te dice que te quiere o te ama. 

Te dice “tú eres el míooooooo”.

15. Un cubano no se siente relajadito y sin ningún tipo presión.

Anda “A la mailov”.

16. Un cubano no desea tener buena suerte con algo.

Pide ¡Dios mío, quítame la sal de encima!

17. El cubano no hace algo extraordinario.

Él mete pesca’o.

18. Un cubano no se arriesga.

Se tira p’arriba del lío

3322081337_1342ae944c_m

LicenseCopyright All rights reserved by Sator Arepo / License this photo on Getty Images

Για περισσότερη συζήτηση γύρω από την ισπανική γλώσσα & τις χώρες που τη μιλούν, επικοινωνήστε μαζί μας: Ηλίας Ταμπουράκης & Maricela Jiménez, ιδιαίτερα μαθήματα στον χώρο σας, κιν. 6951614346

Αρχαιοαστρονομία!

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΙ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟΥΣ

tumblr_inline_nicxilleTy1r6trqp

https://www.tumblr.com/search/blue%20star%20kachina

Πανάρχαιες και ιερές Πόλεις-Κράτη, προσανατολισμένες στ΄ άστρα, εκφράζουν με την πρωτοποριακή τους τέχνη τους θρησκευτικούς μύθους και την πολιτική ιστορία  τους. Είναι οι μυστηριώδεις θεματοφύλακες της πολιτισμικής ιδιοσυγκρασίας των ιθαγενών της Αμερικανικής Ηπείρου.  Είναι απαραίτητο να αναφερθεί ότι κατά τις διάφορες εποχές που θεμελιώθηκαν οι ιθαγενείς μητροπόλεις της Λατινικής Αμερικής, τα άστρα καταλάμβαναν διαφορετικές θέσεις στον ουράνιο θόλο. Έτσι, μία πιθανή μέθοδος χρονολόγησης των μνημείων είναι η μελέτη της σημερινής  γωνίας απόκλισής τους από την αντίστοιχη θέση του θεϊκά συσχετισμένου μ΄ αυτά άστρου κατά την εποχή της κατασκευής του.

ΒΟΛΙΒΙΑ

sunken_tiwanaku

http://www.jqjacobs.net/andes/tiwanaku.html

Οι amauta -σοφοί του πολιτισμού Chiripa- επέλεξαν τον τόπο ίδρυσης του Tiwanaku στα υψίπεδα των βολιβιανών Άνδεων, προς τον “Σταυρό του Νότου”.
    Στην Qh´alasasaya -το Ναό της Όρθιας Πέτρας, (200 π.Κ.Π.-600 Κ.Π.), αφιερωμένο στο θεό Ήλιο Willka Int´i, και στις δύο ισημερίες, δηλαδή τη φθινοπωρινή -που εδώ αρχίζει την 21η Μαρτίου, και την εαρινή -21η Σεπτεμβρίου, ο ήλιος ανατέλλει ακριβώς από το κέντρο της κύριας πύλης, που ορίζεται από ένα μονολιθικό ειδώλιο. Κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο (21 Ιουνίου), ο ήλιος ανατέλλει από τη βορειοανατολική γωνία των τειχών, ενώ κατά το θερινό (21 Δεκεμβρίου) ανατέλλει από τη νοτιοανατολική γωνία, φωτίζοντας πάντα το μονόλιθο που προανέφερα. Οι ιερείς-αστρονόμοι του Tiwanaku, πρόγονοι της αυτοκρατορίας των Ίνκας, είχαν υπολογίσει το έτος σε 365,24 ημέρες.

ΗΠΑ

sundagger2_zpseaafcbf2

http://www.richholtzin.com/2014/04/chaco-canyon.html

Στο φαράγγι Chaco, στο Νέο Μεξικό (ΗΠΑ), ο πολιτισμός Pueblo-Anasazi -κοιτίδα των μετέπειτα “Γιουτο-Αζτέκων” του κέντρο-μεξικανικού Anahuac- κατασκεύασε -γύρω στο έτος 800 Κ.Π., “kiwa με sipapu”, δηλαδή ημικυκλικούς ναούς με υπόγειες μυστικιστικές αίθουσες, που συμβόλιζαν την ανθρώπινη ένωση με τον κόσμο των πνευμάτων.
    Στο “ηλιακό ξίφος”, έναν βράχο ύψους 443 ποδών, διανοιγμένο με κάθετες τομές, οι ακτίνες του μεσημβρινού ήλιου -της πανπολιτισμικής αυτής θεότητας- φιλτράρονται μέσα από τις σχισμές, και φωτίζουν τις δύο πλευρές (αρ.-δεξ.) ενός σπειροειδούς μοτίβου, που είναι χαραγμένο στο πίσω τοίχωμα του τεχνητού αυτού σπηλαίου, δείχνοντας έτσι, την πρώτη ημέρα του χειμερινού ηλιοστασίου. Οι ακτίνες ενώνονται σιγά-σιγά, έως ότου αγγίξουν την δεξιά πλευρά του σπιράλ, ενώ συγχρόνως, μία άλλη, μικρότερη ακτίνα εμφανίζεται σ΄ένα δευτερεύον γεωμετρικό σχήμα στα αριστερά. Αυτή είναι η ένδειξη της φθινοπωρινής, αλλά και της εαρινής ισημερίας, αντίστοιχα. Η τελική θέση του “ηλιακού βέλους” στο γεωμετρικό κέντρο του σπιράλ, σημειώνει το θερινό ηλιοστάσιο.

ΠΑΡΑΓΟΥΑΗ

14jun2012---homem-de-etnia-indigena-sai-de-oca-para-participar-da-cerimonia-oficial-de-abertura-dos-jogos-verdes-na-aldeia-kari-oca-durante-a-rio20-1339721415003_956x500

http://noticias.uol.com.br/meio-ambiente/album/2012/06/14/jogos-verdes-indigenas-movimentam-a-aldeia

Οι οικισμοί teko´a του πολιτισμού Tupí Guaraní στο Chaco της Παραγουάης -που κατάγεται ιστορικά από τους Mb´y-a του Αμαζονίου- αποτελούνται από 4-8 κυκλικές αχυρένιες καλύβες, τοποθετημένες επίσης κυκλικά, γιατί σύμφωνα με τη νοοτροπία των ιθαγενών, το σύμπαν είναι σφαιρικό. Η κοιλιά της εγκύου γυναίκας, τα αυγά των πουλιών, και γενικά, οτιδήποτε παράγει ζωή, έχει το σχήμα της υδρογείου, η οποία είναι το φυσικό περιβάλλον που γεννά τη ζωή. 
    Στο κέντρο των χωριών Γουαρανί, όπως το Mb´oreré, βρίσκεται το Ιερό opy -μία καλύβα  μεγαλύτερου μεγέθους, και ημικυκλική, με την είσοδό της στα δυτικά, κι ένα μικρό παράθυρο προς την κατεύθυνση που ανατέλλει ο ήλιος, όπου ο θρησκευτικός ηγέτης Karaí, κρατώντας το ιερό σκήπτρο ywyrá-i, διακοσμημένο με φτερά τροπικών πουλιών, διηγείται -μέχρι και σήμερα- στη μελωδικά ένρινη γλώσσα ñe´engatú, που σημαίνει: “όμορφη γλώσσα, λαμπερή”, τους θρησκευτικούς μύθους της φυλής, γνωστούς ως: όμορφα λόγια ñe´e porã tenondé.

ΜΕΞΙΚΟ

monte-alban

https://arqueoastronomia.wordpress.com/monte-alban-piramides/

Η καθημερινή παρατήρηση των άστρων έδωσε στην κοινωνία των Σαποτέκων, στο Monte Albán της Oaxaca (100 π.Κ.Π.-1.500 Κ.Π.), την αναγκαία γνώση για τις εναλλαγές των εποχών, τις περιόδους συγκομιδής των θεραπευτικών βοτάνων, όπως και για την πρόγνωση των κύκλων για τις αρχιτεκτονικές κατασκευές προσανατολισμένες στα 4 σημεία του ορίζοντα.

Η ιερατική τάξη, που αποτελούσε μία μικρή ομάδα της κοινωνίας, εκπαιδευμένοι με μεγάλη πειθαρχία στο θρησκευτικό κλίμα από την παιδική τους ηλικία, τελούσαν επίσης αστρονομικές παρατηρήσεις. Οι γνώσεις τους αυτές, αποτελούσαν τη σημαντικότερη υποστήριξη της κρατικής εξουσίας.
    Στην Κεντρική Πλατεία, δύο κτίρια λειτουργούσαν ως αστεροσκοπεία. Ήταν συσχετισμένα με άλλους χώρους της Κοιλάδας της Oaxaca, όπως το “Caballito blanco – Λευκό αλογάκι” στη Yagul. Ήταν, επιπλέον, οπτικά συνδεδεμένα με διάφορα σημεία της φύσης, όπως λόφους, βράχους και φαράγγια, ή και με τεχνητά σημάδια, π.χ. στήλες ή πέτρες με εγχάρακτα μοτίβα.

ΠΕΡΟΥ

Inti_Watana

http://peru-spezialisten.com/wozu-diente-machu-picchu/

Στην αυτοκρατορία των Ίνκας, που ονομαζόταν Tawantinsuyu, δηλ. “τα 4 σημεία του ορίζοντα”, (1438-1532 Κ.Π.), υπήρχε μία δοξασία, σύμφωνα με την οποία, ο Γαλαξίας μας, που λεγόταν Qhoyllurñan, δηλαδή “μονοπάτι των αστερισμών”, έρεε από τον ουράνιο θόλο Hanaqpacha, και εισχωρούσε στον κάτω κόσμο. Επιστρέφοντας προς τα ΄πάνω, άφηνε στο πέρασμά του σημάδια από σκούρα, γόνιμη λάσπη στον ουρανό, σε σχήματα φιδιών amaru, βατράχων, πουλιών suri, λιάμας (προβατοκαμήλων των Άνδεων) και αλεπούδων. Ο ήλιος εμφανιζόταν ως ο θεός Inti, ενώ το φεγγάρι, ως η θεά Qh´illa.
    Η κυκλώπεια αρχιτεκτονική της θεαματικής πόλης Machu Picchu, παρουσιάζει -μεταξύ άλλων- έναν ναό με ημικυκλική κάτοψη, που είναι γνωστός ως το “Προπύργιο”. Στον ανατολικό του τοίχο, έχει ένα άνοιγμα, που οδηγεί τις ακτίνες του πρωινού ήλιου -που ανατέλλει πάνω απ΄  την κορυφή San Gabriel την 21η Ιουνίου, όταν ξεκινά το χειμερινό ηλιοστάσιο στο νότιο ημισφαίριο, παράλληλα προς το χαραγμένο χείλος της ιερής πέτρας Int´i Watana, που σημαίνει “δεσμά του ήλιου”.

ΜΕΞΙΚΟ

teotihuacan

http://www.worldatlas.com/articles/teotihuacan-unique-places-of-mexico.html

Μία από τις σπουδαιότερες πόλεις-κράτη της αμερικανικής αρχαιότητας ήταν η  Teotihuacán (=ιερός/θεϊκός τόπος), στην κοιλάδα του Anahuac (=κοντά στο νερό), στο κεντρικό Μεξικό, η οποία ιδρύθηκε τον 1ο αι. Κ.Π. Η πολεοδομία της βασίζεται σε γεωγραφικές συντεταγμένες με ουράνιες προεκτάσεις της πρωτοϊστορικής της περιόδου. Η πυραμίδα του Ηλίου, η 2η μεγαλύτερη στον κόσμο (με πρώτη κατά σειράν εκείνη στη Cholula, Μεξικό), έχει ως φόντο στα δυτικά, το λόφο Colorado, έναν εξέχοντα φυσικό χώρο παρατήρησης του αστερισμού των Πλειάδων. Από αυτό το σημείο, οι αρχαίοι αρχιτέκτονες είχαν χαράξει μία κάθετη οδό προς τα βορειοανατολικά, όπου βρίσκεται ο λόφος Gordo, με τη σημαντικότερη φυσική πηγή ύδρευσης της πόλης και ολόκληρης της κοιλάδας. Πάνω σ΄ αυτήν τη νοητή γραμμή βασίστηκε η κύρια οδός της Teotihuacán, γνωστή σήμερα ως “Οδός των Νεκρών”.

ΜΕΞΙΚΟ

Chichen-Itza-4

https://www.google.gr/search?q=chichen+itza

Οι Τολτέκοι, λαός με μεσολαβητικό ρόλο ανάμεσα στους Μάγιας και στους Αζτέκους, ήταν οι κατασκευαστές της πυραμίδας- ημερολογίου του θεού Kukulkan, δηλαδή του αντίστοιχου “Φτερωτού Φιδιού Quetzalcóatl των Αζτέκων, τον 10ο αι. Κ.Π., στην Chichén Itzá του Yucatán. Κατά τη δύση του ηλίου, τις ημερομηνίες που δηλώνουν την αρχή των δύο ισημεριών αντίστοιχα, η σκιά του σώματος του φιδίσιου θεού κινείται στα πλάγια της κύριας σκάλας.   
    Ο κύκλος του μεσοαμερικανικού ημερολογίου αποτελείται από 2 νοητά “γρανάζια”.  Το ένα καλύπτει 260 ημέρες και αντιπροσωπεύει τη σύνδεση μίας διαδοχής αριθμών από το 1 έως το 13 με 20 ονόματα ημερών. Διαπλεκόμενο με τον κύκλο αυτόν ήταν και ένα “κοίλο” έτος 365 ημερών, διαιρεμένων σε 18 μήνες των 20 ημερών. Οι ημερομηνίες συνέπιπταν μεταξύ των δύο κυκλικών ημερολογίων κάθε 18.980 ημέρες, δηλαδή, 52 “κοίλα” έτη. Τότε κατασκευαζόταν ένα ακόμη επίπεδο σε ορισμένες πυραμίδες, γεγονός που σημαίνει ότι η συγκεκριμένη του Kukulkan διήρκεσε 52χ9=468 χρόνια για να αποπερατωθεί!

ΜΕΞΙΚΟ

palenque-mexico-chiapas-500x375

https://www.google.gr/search?q=palenque+chiapas+mexico&source

Διάφορα μνημεία της μεσοαμερικανικής, της ενδιάμεσης ή ακόμη και της περιθωριακής αρχαιολογικής ζώνης έχουν χτιστεί προσανατολισμένα σε αστερισμούς, προσωποποιημένους σε υπερφυσικά όντα ή τερατόμορφες θεότητες, και συνεισέφεραν στον υπολογισμό των κύκλων της ζωής των ανθρώπων, των ζώων και των φυτών, σύμφωνα με τις κυκλικές κινήσεις του σύμπαντος.
    Στο Palenque (Chiapas), ο πύργος του ανακτορικού αστεροσκοπείου, που κατασκευάστηκε από τον κλασικό κεντρικό πολιτισμό των Μάγιας, τον 7ο αι. Κ.Π., παρουσιάζει αρχιτεκτονικά στοιχεία της μακρινής ασιατικής καταγωγής των ιθαγενών.
    Στο “Tajín” (=Κεραυνός θεοποιημένος), ο κλασικός πολιτισμός της Veracruz, (7οσ-9ος αι. Κ.Π.), έχει διατηρήσει τα στοιχεία της ιθαγενούς αστρονομίας των γειτονικών λαών, μέσω ενός τελετουργικού, σύμφωνα με το οποίο, 4 ινδιάνοι δεμένοι από τα πόδια στην κορυφή ενός ψηλού κορμού δέντρου πέφτουν ρυθμικά στο έδαφος παίζοντας μουσική, και πραγματοποιώντας 52 περιστροφές, που συμβολίζουν το προαναφερθέν ημερολόγιο.

Δείτε το ίδιο κείμενο του Ηλία Ταμπουράκη στην ισπανική γλώσσα:

http://iliastampourakis.weebly.com/arqueoastronomiacutea.html

Για περισσότερη συζήτηση γύρω από θέματα πολιτισμού & για ιδιαίτερα μαθήματα ισπανικών & αγγλικών στον χώρο σας, επικοινωνήστε μαζί μας:  Ηλίας Ταμπουράκης & Maricela Jiménez, κιν. 6951614346 & 6939777085

Λατινική Αμερική: Ανεξαρτησία, σύγχρονη ζωή & λαϊκή παράδοση.

ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ: ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ, ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΖΩΗ

ΚΑΙ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ!

Ο 19ος αι. αποτελεί τον συνδετικό κρίκο, ο οποίος φέρνει σε σύγκλιση την Ελλάδα με τη Λατινική Αμερική: ήταν τότε που –με τις γαλλικές επιρροές εκείνης της εποχής- απελευθερωθήκαμε από αυτοκρατορίες (των Οθωμανών από την μία πλευρά και των Ισπανών από την άλλη), οι οποίοι είχαν καταστρέψει τους χιλιετείς πολιτισμούς μας, αλλά που –συγχρόνως- μας έχουν κληροδοτήσει με κουλτούρες πολύχρωμες και πολύγλωσσες, οι οποίες εκφράζουν τη νοοτροπία ενός υβριδισμού που προβάλλει ενδιαφέροντα στοιχεία, αλλά στις φλέβες του ρέει πόνος…

america-latina-colonizacion-e-independencia

http://redistribucionderiqueza.com/wp-content/uploads/2015/11/AM%C3%89RICA

¡AMÉRICA LATINA: INDEPENDENCIA, VIDA MODERNA Y FOLCLORE!

El siglo XIX es el vínculo que pone a Grecia en contacto histórico con las Américas: Fue entonces que -tras influencias francesas- nos liberamos de imperios (otomanos por acá y españoles por allá), los cuales habían dañado nuestras civilizaciones milenarias, pero que -a la vez- nos han legado con culturas multicolores y multilingües, las cuales expresan mentalidades de un hibridismo que proyecta varios elementos interesantes, y que –al mismo tiempo- corre en sus venas el dolor…

En nuestra era, la Unesco protege este Patrimonio Inmaterial de la Humanidad:

Σήμερα, πλέον, η ΟΥΝΕΣΚΟ προστατεύει αυτήν την Άυλη Πολιτιστική Κληρονομιά της Ανθρωπότητας:

13-01-17america_latina_aprovada_finalrd

http://www.planetaglobal.com.br/conteudo/edu

MΕΞΙΚΟ

Η γαστρονομία του Μιτσοακάν, μία ποικιλία προϊόντων και μεθόδων των Ιθαγενών και των Ισπανών, είναι το ιερό «πρόσφορο», με το οποίο αυτοί οι λαοί γιορτάζουν τη «νύχτα των αγαπημένων τους νεκρών», στα στολισμένα νεκροταφεία με κίτρινα χρυσάνθεμα, κεριά και χαρτοκοπτική, όπου ερμηνεύουν «πιρέκουα» την παραδοσιακή μουσική της φυλής Ουιτσόλ.

02794-big

http://www.unesco.org/culture/ich/en/RL/traditional-mexican-cuisine-ancestral

MÉXICO

La gastronomía de Michoacán, una mezcla entre los productos y las técnicas de los indígenas y los españoles, es la que se ofrece cuando los locales visitan de noche a sus “muertitos” en los cementerios iluminados con flores cempasúchitl amarillas, velas y papel picado, y tocan la pirekua -música tradicional de los huicholes.

dia-de-muertos-en-michoacan

http://www.semanariolosperiodistas.mx/michoacan/salud/realiza-ssm-operativo

Μéxico σημαίνει κάκτος ixtle από την έρημο της Oaxaca, που λαμπυρίζει μέσ’ τον ζεστό αέρα, και σοκολάτα αρωματισμένη με tlilxóchitl, στιλπνό λουλούδι της βανίλιας και πιπεριές jalapeños φλογερές που ξυπνούν έρωτες.  Σημαίνει μουσική της Paquita από τις λαϊκές γειτονιές και αφροδισιακό ποτό Damiana στην Πλατεία Garibaldi. Και είναι μπλε νερά που σκορπούν γαλανές πευκοβελόνες και φτερά χρυσοπράσινα από παραδείσια πτηνά quetzal και χρυσά κοσμήματα κάτω απ’ τ’ άστρα της piñata -του χάρτινου στολιδιού των γενεθλίων. Κι είν’ επίσης Μεξικό ο Quetzalcóatl, το θεϊκό φτερωτό φίδι.  Κομμάτια το άγαλμά του από jade. Ινδιάνοι huichol και ηφαίστεια.  Μαγεία: λευκή για τη θεραπεία και μαύρη για τον θάνατο, κόκκινη για τον έρωτα και κίτρινη για τη συγκομιδή του καλαμποκιού.  Όλ’ αυτά είναι το Μεξικό.  Μεξικό σημαίνει πλωτοί κήποι και πυραμίδες στο δρόμο του Ήλιου και της Σελήνης που σταλάζει αραιή βροχή από αίμα θυσιών. Και είναι το Μεξικό γιορτή.  Μια γιορτή των αγαπημένων νεκρών. Βιολιά, ποτό, κεριά και κίτρινα λουλούδια cempasúchil πάνω στους τάφους: αλληλοφωτίζονται στην άγρυπνη νύχτα.  Παναγιές με πρόσωπα ‘λιοκαμένα, χάρτινες γιρλάντες και κούκλες μαγικές, Friditas, πήλινα λουλούδια -σαν ζυμάρι- απ’ το Coyotepec και φίλοι χωρικοί.  “Μπαρόκ της ζάχαρης” στο βάθος του σκοτεινού Καθεδρικού. Ακρίδες στη σάλτσα, ινδιάνικα πανηγύρια, ο Rulfo,  ο Siqueiros, ο Juárez.  Χωριατοπούλες με κινέζικες καταβολές και γαλοπούλες με sauce chocolat χωριάτικη.  Καλοκαίρια.  Γωνιές με στοχαστικά sombreros κάνουν κατοικία τους τη δροσιά και τα καλαμποκοχώραφα στον ορίζοντα. Machetes και trapiches: μαχαίρια και πατητήρια του ζαχαροκάλαμου σκουριασμένα και κουνούπια που τριγυρνούν βουίζοντας στα πήλινα τηγάνια comal με τις καλαμποκόπιτες tortillas.  Αυτά και άλλα πολλά σημαίνουν Μεξικό.

bolivia-10

México significa cactο ixtle del desierto de Oaxaca, que brilla en el aire caliente, y chocolate con sabor a tlilxochitl, la flor de la vainilla y ardientes chiles jalapeños que despiertan el amor! México es la música de  Paquita la del Barrio, y Damiana -la bebida afrodisíaca en la Plaza Garibaldi. Y aguas azules que dispersan agujas de pino y plumas radiantes de quetzal –el ave paradisíaca- y joyas de oro bajo las estrellas de las piñatas cumpleañeras.Y México es también Quetzalcóatl, la divina serpiente emplumada. Despedazada su estatua de jade. Indios huicholes y volcanes. Magia: blanca para la curación y negra para la muerte, roja para el amor y amarilla para la cosecha de maíz. Todo esto es México. México significa chinampas y pirámides del Sol y de la Luna que gotean lluvia escasa de sangre de los sacrificios. Y es México fiesta! Una celebración de los muertitos queridos; Violines, bebidas, velas y flores cempasúchil amarillas en las tumbas: se alumbran entre si de noche. Vírgenes bronceadas, papel picado y muñecas mágicas, Friditas, flores de arcilla de Coyotepec y coates amistosos. “Barroco de azúcar” en la profundidad de la catedral oscura. Chapulines en el mole de chocolate, guelaguetzas indias, Rulfo, Siqueiros, Juárez. Chinas poblanas y mole poblano. Veranos. Esquinas con sombreros pensativos que hacen de la frescura y de las milpas en el horizonte su casa. Machetes y trapiches herrumbrados y mosquitos que vuelan zumbando por encima del comal con las tortillas negras y blancas. ¡Eso y mucho más es México!

toni_frissell_-_frida_kahlo_seated_next_to_an_agave

http://www.pri.org/stories/2016-01-27/new-showcase-frida-kahlos-breakthrough-work

ΓΟΥΑΤΕΜΑΛΑ

Η τελετή Ναν Πα’τς των Μάγιας στο Σαν Πέδρο Σακατεπέκες, είναι ένας τρόπος λατρείας της Φύσης και του ιερού πνεύματος του καλαμποκιού, που φέρνει σε επαφή την ψυχή του Ανθρώπου με τη Συμπαντική Ψυχή. Εκεί, οι «Δημογέροντες» και οι «Νονές», με ενδυμασίες που συμβολίζουν το καλαμπόκι, ψέλνουν τις παρακλήσεις τους, για την διατήρηση της φυλετικής τους ταυτότητας.

03672-big

http://www.unesco.org/culture/ich/en/USL/nan-pach-ceremony-00863

GUATEMALA

La ceremonia Nan Pa´ch de los mayas en San Pedro Sacatepéquez, es una veneración de la naturaleza y del espíritu del maíz, que pone el alma humana en contacto con el Universo. Ahí, los “parlamenteros” y las “madrinas”, en trajes tradicionales con símbolos del maíz, pronuncian sus plegarias para el refuerzo de la identidad comunitaria.

03668-big-229x300

http://www.unesco.org/culture/ich/en/USL/nan-pach-ceremony-00863

“Με το σημείο, με το σημείο του φωτός, με το σημείο του αγίου φωτός της Γουατεμάλας, αρχίζω αυτό το συμπόσιο, με όλα τα ζώδια στα ακροδάχτυλά μου.
    Είμαι ο λιγότερο Ισπανός κι ο περισσότερο Ισπανός. Ο λιγότερο Ισπανός λόγω του ινδιάνικου αίματός μου, κι ο περισσότερο Ισπανός λόγω της γλώσσας μου. Ο λιγότερο Ισπανός λόγω των χαμηλών τόνων του χαρακτήρα μου, κι ο περισσότερο Ισπανός λόγω του κιχωτικού μου τυχοδιωκτισμού.
    Η γη μου ονειρεύεται τ’ άστρα, αλλά ξυπνά στ’ αρχέγονα βουνά, στους γυμνούς λόφους του Ιλόμ, όπου ο φρουρός της ιδιοσυγκρασίας μου τραγουδά με κλάμα που πηγάζει απ’  τα φαράγκια και πετά σαν αητός. Εκεί όπου πλημμυρίζουν τα μυρμήγκια και βογκούν τα περιστέρια. Εκεί όπου κοιμάται στην ψάθα του αγκαλιά με τη σκιά του και με τη γυναίκα του αυτός που θά ‘πρεπε να κομματιάσει τα βλέφαρα αυτών που τσεκουρώνουν τα δάση, αυτός που θά ‘πρεπε να καψαλίσει τα βλέφαρα αυτών που καίνε το δάσος, και να παγώσει το σώμα όσων κόβουν το δρόμο του νερού των ποταμών, που κυλώντας αποκοιμιέται και δε βλέπει τίποτα, αλλά αφού εγκλωβιστεί στα πηγάδια ανοίγει τα μάτια και κοιτάζει τα πάντα με βαθιά ματιά… 
    Κι εγώ, ο Γκασπάρ Ιλόμ, αφήνω να κλέβουν τ’ όνειρο από τα μάτια της γης τού Ιλόμ με τις πυρκαγιές που βάφουν το φεγγάρι στο χρώμα του γέρικου μυρμηγκιού.
    Απλή ανάγκη, περιστασιακή του λόγου, ναι, αλλά επίσης άσκηση για να συνηθίσουμε στην καλπάζουσα ιπποσύνη των ρολογιών χωρίς ώρες, να βρεθούμε εκτός χρόνου, να βιώσουμε την αυγή και την καταχνιά, απ’ όπου βγαίνει κανείς με τα μάτια πεινασμένα για τα γλυκά πράγματα της Γης, τις άλλες αισθήσεις, τις πρόθυμες να διερευνήσουν την ουσία τους -όπως θά ‘λεγε κι ο ήρωας ο Σιδ-, την όσφρηση, τις γεύσεις, τις απτές παρουσίες και τους ήχους.”
    Με αυτά τα λόγια τού Μιγκέλ Άνχελ Αστούριας -του νομπελίστα λογοτέχνη από τη Γουατεμάλα- προλογίζουμε το αποψινό μας μικρό αφιέρωμα στη Γουατεμάλα.
    Ποιος νά ‘ναι, άραγε, ο Μαξιμόν; Λένε οι ιθαγενείς Κ’ιτσέ Μάγια της ορεινής Γουατεμάλας, οτι είναι ο Άγιος Σιμεών. Άλλοι, πάλι, πιστεύουν ότι είναι ο ίδιος ο Δον Πέδρο δε Αλβαράδο, ο Ισπανός κατακτητής της Γουατεμάλας. Κι όπως μου είπαν κάποιοι ιθαγενείς, μέσα στο σώμα του φυλάνε το άγαλμα ενός θεού ινδιάνου, κρατώντας έτσι τη γηγενή καρδιά κάτω απ’  την ιβηρική επιδερμίδα των μιγάδων, που κατοικούν στις κορυφές και στα τροπικά αυτής της χώρας, της Γουατεμάλας, που τ’ όνομά της σημαίνει: Γη Κοντά στα Δέντρα.

hombres-de-maiz-mundochapin

http://edngt.com/mc/2015/10/resumen-hombres-de-maiz-miguel-angel-asturias/27983/

Por la señal, por la señal de la luz, por la señal de la santa luz de Guatemala, inicio este cuscún, con todos los signos del zodiaco en las yemas de los dedos.
    Soy el menos español y el más español. El menos español por mi cepa indígena y el más español por mi lengua. El menos español por mi lascasismo y el más español por mi quijotismo.
    Mi tierra cae soñando de las estrellas pero despierta en las que fueron montañas, hoy cerros pelados de Ilóm, donde el guarda canta con lloro de barranco, vuela de cabeza el gavilán, anda el zompopo, gime la espumuy y duerme con su petate, su sombra y su mujer el que debía trozar  los párpados a los que hachan los árboles, quemar las pestañas a los que chamuscan el monte y enfriar el cuerpo a los que atajan el agua de los ríos que corriendo duerme y no ve nada, pero atajada en las pozas abre los ojos y lo ve todo con mirada honda…
    Y yo, el Gaspar Ilóm, dejo que a la tierra de Ilóm le roben el sueño de los ojos con las quemas que ponen la luna color de hormiga vieja.
    Simple necesidad temporal de la palabra, sí, pero también ejercicio para habituarnos a la andante caballería de los relojes sin horas, a estar fuera del tiempo, a vivir auroras y tinieblas de las que se sale con los ojos hambrientos por las cosas dulces de la tierra, los otros sentidos prontos a catar, diría el Cid, el olor, los sabores, las presencias táctiles y los sonidos.
    Con estas palabras de Miguel Ángel Asturias -el nobelista guatemalteco-, comenzamos la parte de esta fiesta, dedicada a Guatemala.
      ¿Quién es Maximón? Dicen los indígenas K´ché Maya, que éste es San Simón. Otros creen que es la representación de Don Pedro de Alvarado, el conquistador de Guatemala. Y como me explicaron unos indios, dentro de su cuerpo guardan una estatua de un dios maya, resguardando de ese modo el corazón nativo bajo la piel ibérica de los mestizos, que habitan las alturas y los trópicos de ese país, Guatemala, cuyo nombre significa: Cerca de los Árboles.

5eb8e783a808155035b91094a744574e

https://gr.pinterest.com/pin/230668812139567020/

ΕΛ ΣΑΛΒΑΔΟΡ

Μία προϊσπανική πόλη, η Χόγια δε Σερέν, θάφτηκε τον 6ο αι. Κ.Π., κάτω από τη λάβα του γειτονικού ηφαιστείου, κάτι ανάλογο με την Πομπηία, δηλαδή! Η “ζωντάνια” των αρχαιολογικών ευρημάτων της περιοχής, μας έχει δώσει μία σαφή εικόνα για την καθημερινή ζωή εκείνου του μεσοαμερικανικού πολιτισμού, ο οποίος αποτελεί σήμερα Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ.

site_0675_0004-500-332-19700101010000-300x199

http://whc.unesco.org/?cid=31&l=en&id_site=675&gallery=1&maxrows=15

EL SALVADOR

Una ciudad prehispánica, llamada hoy Joya de Cerén, fue enterrada en el siglo VI d.n.e., bajo la ceniza de un volcán vecino, un acontecimiento parecido al de Pompeia, en Italia. La integridad de los hallazgos arqueológicos nos ha ofrecido una clara imagen de la vida cotidiana de aquella civilización mesoamericana, la cual está registrada como Monumento Cultural de la Humanidad.

hist2

https://www.google.gr/search?q=joya+de+ceren&espv

Στη Λατινική Αμερική, ζούμε καθημερινά το μαγικό ρεαλισμό. Ζούμε κάπου ανάμεσα στην σύγχρονη εποχή και στην παράδοση. Και αυτό αποτελεί την ομορφιά του πολιτισμού μας. Επιβιώνουμε, εμείς οι Λατινοαμερικάνοι, κάπου ανάμεσα στ’ όνειρο και στην πραγματικότητα. Και αυτό είναι το δύσκολο, το ακατανόητο για πολλούς ευρωπαίους. Θα δούμε, τώρα, μία ιστορία, από την εποχή του πολέμου στο Ελ Σαλβαδόρ, στη δική τους διάλεκτο & μεταφρασμένη στα ελληνικά. Παρατηρήστε το τέλος της ιστορίας, γιατί εκεί βρίσκεται αυτό το ενδιαφέρον σημείο του μαγικού ρεαλισμού.

realismo-magico-surrealismo

http://www.schifologia.com/2016/01/realismo-magico-surrealismo-bizzarro.html

En las Américas, la gente vivimos en un realismo mágico cotidiano. Vivimos entre la modernidad y la tradición. Y eso es nuestra belleza. Sobrevivimos entre el ensueño y la realidad. Y eso es lo difícil, a veces incomprensible por los europeos. Vamos a ver, ahora, una historia, desde la época de la guerra de El Salvador, contada en su lenguaje local. Pongan atención al final del cuento. Es muy interesante, porque ahí está el realismo mágico.

1272464932_p2

http://www.taringa.net/posts/imagenes/5494279/Fantasia-Realismo-Magico-te-van-a

¡Tienen razón! Es bello mi país. Tiene playas hermosas y mujeres lindas. Y nuestra tierra lleva en sus entrañas la historia indígena y las leyendas de mi pueblo salvadoreño.

          Έχουν δίκιο! Είναι όμορφη η χώρα μου, το Ελ Σαλβαδόρ. Έχει πανέμορφες παραλίες, κι όμορφες κοπέλες. Και η γη μας, έχει μες τα σωθικά της την ιστορία των Ινδιάνων και τους θρύλους του λαού μας.

Hablando hoy de la Independencia, recuerdo aquellos años de la otra guerra que tuvimos mucho más tarde entre nosotros, en los años ´80 y ´90, en mi país, El Salvador:

          Μιλώντας, σήμερα για την Ανεξαρτησία, θυμάμαι εκείνα τα χρόνια του άλλου πολέμου, που είχαμε εμείς ανάμεσά μας αργότερα, τη δεκαετία του 1980 & ´90, στο Ελ Σαλβαδόρ:…

…La jungla parece haberme tragado. Ningún ruido me delata. Tres días llevo casi sin comer, que no me atrevo a abandonar mi posición ni siquiera para recoger los mangos que ofrecen los árboles en increíble abundancia. Tengo apenas 17 años y ya llevo dos en armas. Voy bajando a pie hasta Cinquera, mi pueblo, pensando en ella, la cipota de ´ña Remedios que todos en el pueblo dicen que está chula, con 17 primaveras y el corazón ardiente, y que al salir a caminar por el parque del pueblo todos la cuenteyan, pero yo solo tengo ojos para ella… Me llamo Guayo, soy el indio feyo, como me llaman los metiches.

           …Η ζούγκλα φαντάζει σα να μ’ έχει καταπιεί. Ούτε ψίθυρος δεν φανερώνει την ύπαρξή μου. Έχω τρεις μέρες να φάω, αλλά δεν τολμώ να εγκαταλείψω τη θέση μου, ούτε καν για να μαζέψω τα μάνγκο –τα φρούτα που τόσο άφθονα μου προσφέρουν τα δέντρα γύρω του. Είμαι μόλις 17 χρονών, κι έχω ήδη δυο χρόνια στο στρατό. Κατεβαίνω πεζός προς τη Σινκέρα, το χωριό μου, ενώ με σκέφτομαι συνέχεια, εκείνη, την κόρη της κυρά-Ρεμέδιος, που όλοι στο χωριό έχουν να λένε για την ομορφιά της. Μετράει 17 καλοκαίρια στην ηλικία της, κι είν’ η καρδιά της φλογερή, κι όταν βγαίνει βόλτα στο χωριό, όλοι την κουβεντιάζουν και της κάνουν κόρτε, αλλά εγώ έχω μάτια μόνο για εκείνη. Είμαι ο Γουάγιο, ο ασχημάντρας ο Ινδιάνος, όπως με κουτσομπολεύουν οι κακιές οι γλώσσες.

-“¡Hola mi morenita linda, guapa, como de costumbre!”, le digo, y se me cae la baba…

          -«Γεια σου, μελαχρινούλα μου, ομορφούλα, όπως πάντα!», της λέω και μου τρέχουνε τα σάλια…

-“¡Gracias, usté también se ve bien!”, me contesta ella sin mirarme, y desea que le regale un beso en el cachete, pero recuerda las palabras de su madre que le decía: -“¡No seya cochina, cómo te va a besar, si usté no piensa cuentiarle?”…

          -«’Φχαριστώ, κι εσύ καλούλης είσαι!»,μου απαντά χωρίς να με κοιτάζει, αλλά θέλει σαν τρελή να της δώσω ένα φιλί στο μάγουλο, όμως θυμάται τα λόγια της μάνας της, που της έλεγε: -«Μωρή βρομιάρα, πώς θα σε φιλήσει, αν δεν του δώσεις εσύ το πάτημα;»

15349627361_333aec4a22_b

https://www.flickr.com/photos/alexisgr2k/15349627361

-“¿Podemos hablar?”, le pregunto yo.

          -«Μπορούμε να μιλήσουμε;» την ρωτάω εγώ.

-“¡Claro, ni que fuéramos mudos!”, me dice ella vacilando….

          -«Γιατί όχι; Σάμπως είμαστε μουγγοί;», μου λέει χωρατεύοντας…

-Digo en privado…

          -Να, λέω, ιδιαιτέρως…

-Y ¿pa’ qué en privado?

          -«Και γιάντα ιδιαιτέρως;»

-Es que le tengo que decir una cosa.

          -Να, έχω δυο λόγια να σου πω.

-Dígamela aquí, o ¿le da pena?

          -Ε, πες τα μου εδώ. Ή μήπως ντρέπεσαι;

-No, pero es que es algo privadito. Usté quiere un batido, morenita?

          -Όχι, αλλά, να, είναι κάτι μυστικό. Να σε κεράσω ένα μιλκ σέικ;

-“Lo gua pensar”, me dice entonces, pa’ que no pensara yo que ella fuera fácil.

          -«Θα το σκεφτώ», μου λέει τότε, να μην την περάσω και για εύκολη.

-Morenita mire, es que yo le quería decir una cosa.

          -Άκου, μελαχρινούλα, ήθελα κάτι να σου πω.

-¿Qué cosa, usté?.

          -Τι νά ‘ναι, άραγε;

-Bueno es que usté es bien linda y pues me gusta bastante.

          -Λοιπόν, είσαι πολύ όμορφη, και μ’ αρέσεις πολύ.

-Le gusto, ¿como pa’ qué?

          -Σ’ αρέσω, για ποιο πράμα;

-Pa’ que sea mi novia.

          -Για να γίνεις η κοπέλα μου.

-¿Su novia?, ¿’tá seguro?

          -Η κοπέλα σου; Είσαι σίγουρος;

-Sí, hace tiempo que estoy enamorado de usté.

          -Ναι. Πάει καιρός που σ’ έχω ερωτευθεί.

-“Ni me volteya a ver, solo de creído se la lleva…”, me dice entonces ella…

          -«Μην τολμήσεις να σηκώσεις τα μάτια σου απάνω μου. Μεγάλη ιδέα έχεις για τον εαυτό σου…», μου λέει τότε εκείνη…

-No, morenita, es que soy tímido…

          -Μη μου λες τέτοια, μελαχρινούλα μου, γιατί είμαι και ντροπαλός…

-´Tá seguro que me quiere?

         -Είσαι σίγουρος ότι με θες;

-Se lo juro.

          -Σ’ το ορκίζομαι.

-Entonces, ¡vaya a traerme acá la flor de amate!

          -Αν είν’ έτσι, τότε, πάνε να μου φέρεις το λουλούδι που το λέν’ «αμάτε»!

dae183ac4ec7dc4e129a5930b6aff20f

http://www.tugentelatina.com/m/articles/view/Trajes-T-picos-de-El-Salvador

-¿Cómo que la flor de amate? Pero eso es… es… imposible, usté sabe que ni peleando con el demonio, yo no podría…

          -Μα, πώς είναι δυνατό; Αυτό είναι… είναι… αδύνατον, το ξέρεις, ούτε ακόμα κι αν τα βάλω με το διάβολο, δε θα μπορούσα…

Pues, ella quería quitarme de encima, porque le daba vergüenza en la plaza de mi pueblo, con tantos metiches, y por eso es que me mandó a buscarle ese tesoro, pa’ que tese en juicio…

          Λοιπόν, που λέτε, εκείνη ήθελε να με ξεφορτωθεί, γιατί ντρεπόταν μου μας κοιτούσαν οι κακιές οι γλώσσες στην πλατεία του χωριού. Γι’ αυτό μ’ έστειλε να της φέρω εκείνον το θησαυρό, για να με κάνει να το σκεφτεί με την ησυχία μου…

En mi pueblo, tenemos una leyenda que dice que este árbol tiene un secreto oculto entre sus deformes ramas, y es que a las 12:00 de la noche en punto, en la copa de éste, nace una hermosa flor blanca, la cual cae al suelo y el hombre que logre agarrar esta flor, tendrá todo lo que quiera: amor, dinero y salud, pero no es tan fácil, pues la verdadera prueba es luchar contra el demonio, el bicho que es el dueño de esa flor…

100_0155

http://ramirovelasco.blogspot.gr/2010_08_01_archive.html

          Στο χωριό μου, έχουμε έναν θρύλο που λέει ότι αυτό το δέντρο έχει ένα μυστικό εφτασφράγιστο ανάμεσα στα μπλεγμένα του κλαδιά. Λένε ότι κάθε μεσάνυχτα, στις 12 ακριβώς, ανθίζει πάνω του ένα λευκό λουλούδι, που όποιος άντρας καταφέρει να το βρει, θα έχει ό,τι θέλει στη ζωή του: έρωτα, πλούτο και υγεία. Όμως, αυτό δεν είν’ εύκολο, επειδή χρειάζεται να παλέψει κανείς με τον δαίμονα, το θηρίο που αφεντεύει το λουλούδι…

Pues, yo fui a buscarlo, pero nunca regresé…  Me mataron en el camino… Ya estoy muerto… Y ella, anda por la plaza del pueblo hablando mal de mí… Indio más bruto me dice…

          Λοιπόν, πήγα να το βρω, αλλά δεν γύρισα ποτέ… Με σκότωσαν στο δρόμο… Είμαι νεκρός… Κι εκείνη κάνει βόλτες στο χωριό και μιλάει άσχημα για μένα… «Ο βλάκας ο ινδιάνος», έτσι με φωνάζει…

Así es la vida cotidiana hoy en día en mi país, El Salvador. Es lindo mi país, y mi gente. Les invito que nos visiten, allá por el Pacífico.

          Έτσι είναι η καθημερινότητά μας στη χώρα μου, το Ελ Σαλβαδόρ. Είναι όμορφη η χώρα μου και ο λαός μου. Νά ‘ρθετε, μια μέρα να μας επισκεφτείτε, εκεί, στον Ειρηνικό Ωκεανό.

                   [Κείμενα στα Ισπανικά του Ελ Σαλβαδόρ & στα Ελληνικά: Ηλίας Ταμπουράκης]

980

http://www.easyviajar.com/el-salvador/a-visitar

ΟΝΔΟΥΡΑ

Η αφροκαραϊβική κουλτούρα των Γκαρίφουνα, -ένας μιγαδισμός αφρικανικών φυλών- έχει διατηρήσει τη γλώσσα Άραγουακ των ιθαγενών (που δεν υπάρχουν πλέον), μαζί με ισπανικά, αγγλικά & γαλλικά στοιχεία των αποικιοκρατών. Η μουσική & οι χοροί τους, ανάγονται στον 18ο αι. Οι κοινότητές τους, διεσπαρμένες σε διάφορες χώρες της Κεντρικής Αμερικής, διατηρούν ήθη και έθιμα 3 ηπείρων κι επιβιώνουν από την καλλιέργεια της αμυλώδους γιούκα και από την αλιεία. Λόγω όλων αυτών των μοναδικών στοιχείων, αυτός ο πολιτισμός προστατεύεται από την ΟΥΝΕΣΚΟ.

image-7-300x199

http://www.hondurastips.hn/2014/04/07/la-escena-por-la-ceiba-en-este-verano-2014/

HONDURAS

La cultura afro caribeña de los garífunas, -un mestizaje de varias tribus africanas- es la que ha mantenido el idioma arawak de los indígenas del Caribe que ya no existen más, junto con elementos españoles, ingleses y franceses de los colonos. Su música y sus danzas descienden del siglo XVIII. Las comunidades, esparcidas por varios países de América Central, mantienen costumbres de 3 continentes y sobreviven del cultivo de la manioca y de la pesca. Todos esos elementos hacen de ellos una cultura única, protegida por la Unesco.

garifuna-culture-tela-honduras

http://telahonduras.com/wp-content/uploads/2015/09/garifuna-culture-tela-honduras.

Hondureños en épica lira, y en estrofas de magno fulgor, entonemos un himno a Lempira, al patriota de heroico valor, gran caudillo de huestes bravías. Nuestros valles y agrestes montañas, contemplaron sus rudas hazañas. Por ser libre por siempre luchó. Semidiós en su afán literario, él fue grande, con toda grandeza, él fue puro, con toda pureza, y a la patria su vida ofrendó. Invencible, soberbio, grandioso, de alma audaz y de cuerpo de acero, para herir al temible guerrero. Fue precisa la odiosa traición. Y sin lucha valiente y sin gloria, al caudillo, por fin, derribaron, más los montes nebosos temblaron, al caer en el gran congolón.

Αυτό το τραγούδι από την Ονδούρα, μιλάει για τον Λεμπίρα (Lempira), τον Ινδιάνο Ήρωα, που αγωνίστηκε για την ελευθερία της χώρας του, κι έχασε τη ζωή του γι’ αυτόν το σκοπό.

procesion-de-las-mujeres-lencas-en-conmemoracion-a-su-heroe-que-hizo-historia

La celebración más importante en la ciudad de Gracias, es el 20 de julio de cada año, en el cual se celebra el día de Lempira.

http://www.hondurastips.hn/2013/07/16/con-puro-sentir-lenca-gracias-lempira

ΝΙΚΑΡΑΓΟΥΑ

Ο «Γουεγουένσε» είναι ένα θεατρικό σατυρικό δράμα ενάντια στην αποικιοκρατία, που παρουσιάζεται κάθε χρόνο στη γιορτή του Αγ. Σεβαστιανού της Διριάμ’μπα. Είναι μία σύνθεση της ισπανικής & της ιθαγενούς κουλτούρας & συνδυάζει το θέατρο, τη μουσική & το χορό του 18ου αι. Η υπόθεση του έργου εκτυλίσσεται γύρω από τη συνάντηση των ιθαγενών της Νικαράγουας με τις Αρχές της ισπανικής αποικιοκρατίας, όπου οι ντόπιοι εκπροσωπούνται από τον Γουεγουένσε, ένα σεβάσμιο πρόσωπο της προϊσπανικής περιόδου. Αυτός υπερασπίζεται τον εαυτό του από τις κατηγορίες των Ισπανών, χρησιμοποιώντας μία στρατηγική λογοπαιγνίων. Αντί της μετωπικής σύγκρουσης, προτιμά να δείχνει συνεργατικός, ενώ συγχρόνως δημιουργεί πλεκτάνες ενάντια στον εχθρό. Σήμερα, στην ισπανική διάλεκτο της Νικαράγουας, η έκφραση “Poner cara de Güegüense” σημαίνει: «Υποσκάπτω την εξουσία». 

nicaragua_elgueguense_nicaraguatourismboard-300x200

http://www.best4travel.at/twu/index.php?site=detail&dest=5&id=H%F6hepunkte-Nicarag

NICARAGUA

El Güegüense es un drama satírico teatral en contra del dominio colonial, que se representa cada año en la fiesta de San Sebastián de Diriamba. Es una síntesis de las culturas española e indígena y combina el teatro, la danza y la música del siglo XVIII. La historia gira en torno al encuentro entre las autoridades coloniales españolas y los nativos americanos, representados particularmente por un personaje central, el Güegüense, una figura respetada en la Nicaragua prehispánica. Este se defiende de las acusaciones lanzadas contra él por las autoridades coloniales, gracias a una serie de estratagemas verbales. En lugar de desafiar directamente a la autoridad, él procura mostrarse siempre cooperativo, mientras recurre a artimañas para socavar la autoridad española. “Poner cara de Güegüense” se utiliza para referirse a alguien que aparenta someterse a la autoridad, mientras trabaja sutilmente para socavarla. 

pintura-20080229-1

https://nicaraguaviva.wordpress.com/2012/12/11/el-gueguense/

Επιτέλους, φτάσαμε στην αντίπερα όχθη του ποταμού. Να τη η Νικαράγουα! Μπροστά μας η ζούγκλα, ανοίγει το στόμα της, έτοιμη να μας καταπιεί. Μια μεταλλική πινακίδα, σκουριασμένη, μισογράφει: “ΕΘΝΙΚΟΣ ΔΡΥΜΟΣ INDIO-MAÍZ”. Είναι από την εποχή πριν τον πόλεμο… Σε δυο-τρεις ώρες δρόμο θα βγούμε στο χωριό. Στο μονοπάτι, ερημιά. Μόνο ένα εγκαταλελειμμένο συνοριακό φυλάκιο περάσαμε. Κατσαρολικά αφημένα πάνω στον αχυρένιο πάγκο. Το Castillo, μία κυψέλη που σφύζει από ζωή ακούγεται στο βάθος. Κόσμος ψωνίζει, κόσμος χορεύει, κόσμος μαγειρεύει, κόσμος γελά. Νά ‘ναι, άραγε, χαρά, ή χαρμολύπη; Στο χωριουδάκι με το κάστρο, βρήκαμε ένα κατάλυμα, όμως αμέσως κόπηκε το ρεύμα και το νερό. Κάποιοι αντάρτες είχαν κάνει πάλι ζημιές στα γύρω μέρη. «Μην πολυκυκλοφορείς, compadre. Είναι επικίνδυνα. Μα τι ήρθες να κάνεις εδώ; Τρελός είσαι; Εμείς φεύγουμε άρον, άρον, κι εσύ έρχεσαι;», με ρωτά η κυρούλα στο χασάπικο που θα μου κουτσομεγείρευε κάτι να ψευτοφάω. Αντί για πόρτα, έχει τσουβάλια γεμάτα άμμο, από ‘κείνα που χρησιμοποιεί ο στρατός για κάλυψη από τα βλήματα. «Συγγνώμη για τη φτώχεια μας», μου λέει, κι εγώ δακρύζω. Συγγνώμη; Μία λέξη που ποτέ δεν έχω ακούσει στην Αθήνα. Συγγνώμη; Γιατί; Για τη φτώχεια τους; Μα αφού είμαι κι εγώ υπεύθυνος γι’ αυτήν τη φτώχεια. Κι εγώ «Δυτικός» είμαι, μισός Ευρωπαίος…. Ωραίοι, γνήσιοι άνθρωποι, οι Νικαραγουανοί. Σήμερα, πλέον, τα πράγματα έχουν αλλάξει. Η Νικαράγουα μας καλεί να απολαύσουμε την πανέμορφη φύση της και παμπάλαια μνημεία που της άφησε η Ιστορία! Ταξίδι ζωής, η Νικαράγουα!…

1436455964_861952_1436456684_sumario_grande

http://elviajero.elpais.com/elviajero/2015/07/09/actualidad/1436455964_861952.html

Por fin llegamos a la otra orilla del río. ¡Aquí está Nicaragua! Ante nosotros, la selva, abre su boca, como para absorbernos… Un rótulo de metal, herrumbrado, con letras opacas escribe: “Parque Nacional Indio-Maíz”. Seguramente será de la época antes de la guerra… En dos o tres horas de camino a pie, llegaremos al pueblo. Un camino solitario. Pasamos sólo por un puesto fronterizo, pero abandonado. Sartenes y ollas, puestas sobre un banco de madera y paja. El Castillo, una pueblito lleno de sonidos vibrantes -como una colmena- en el fondo. Gente comprando, gente bailando, gente cocinando y riéndose. ¿Acaso será por alegría, o tristalegría? En el pueblo con el castillo, encontramos un alojamiento, pero inmediatamente se cortó la electricidad y el agua. Algunos rebeldes estaban destruyendo de nuevo cosas en la cercanía. “No circule mucho, compadre. Es peligroso. Pero, ¿qué ha venido a hacer aquí? ¿Está loco, ujté? Nosotros estamos dejando el lugar, y ujté acaba de llegar, pa´ hacer qué?”, me pregunta la doñita de la carnicería, que me cocinaría algún bocadito. En lugar de puerta tiene sacos llenos de arena, de aquellos que utiliza el ejército para protegerse de las balas. “Disculpe, por nuestra pobreza”, dice, y a mí se me salen las lágrimas. “¡Perdón!” Una palabra que nunca escuché en Atenas. ¡Perdón! ¿Por qué? ¿Por su pobreza? Pero si yo también soy responsable de esta pobreza… Yo también soy “occidental” Soy medio europeo…. Son buena gente los nicaragüenses. Hoy en día, las cosas han cambiado. Nuestra Nicaragua les invita a disfrutar de la hermosa naturaleza y de los antiguos monumentos que nos ha legado la historia! ¡Nicaragua, un viaje importante en nuestra vida!…

24581568119_6b5959b6d6

http://www.flickriver.com/groups/volcanes_nicaragua/pool/interesting/

ΚΟΣΤΑ ΡΙΚΑ

Τα κάρα, με τα οποία οι Κοσταρρικανοί μεταφέρουν τον καφέ προς τον Ειρηνικό Ωκεανό, ήταν –στα τέλη του 19ου αι.- ζωγραφισμένα με σχήματα και χρώματα ανάλογα με την περιοχή απ’ όπου προερχόταν η συγκομιδή. Σήμερα, κατασκευάζονται αντίγραφα για τους συλλέκτες, και το κοσταρρικάνικο κάρο έχει καταγραφεί στον κατάλογο Άυλης Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Παρατηρήστε την ομοιότητα με τη λαϊκή διακόσμηση της Μογγολίας, μίας χώρας τόσο μακρινής!

https://www.flickr.com/photos/davidcastillog/2397798090/sizes/l/

COSTA RICA

Las carretas, con las cuales los costarricenses trasladaban el café hacia el océano Pacífico, estaban -a finales del siglo XIX- pintadas con esquemas y colores correspondientes a la región de donde provenía la cosecha. Hoy se construyen réplicas para coleccionistas y la carreta está registrada como Patrimonio Inmaterial de la Humanidad por la Unesco. ¡Observen la similitud con la decoración popular de Mongolia, un país tan lejano!

081029

http://volcano.si.edu/volcano.cfm?vn=345033

Στην Κόστα Ρίκα, τώρα! La Fortuna. Κάτω απ’ το ηφαίστειο, ένα κολυμβητήριο μέσα στις φυσικές «πισίνες» του βράχου. Νυχτερινό μπάνιο. Τα φώτα spot, ανάμεσα από τους φοίνικες, δημιουργούν με τον ατμό των θερμών υδάτων «εφέ» σαν ακτίνες laser. Στον έναστρο ουρανό, ένα ισοσκελές μαύρο τρίγωνο. Κενό. Χωρίς άστρα. Είναι το Arenal, που κάθε λίγο βρυχάται και τρέμει η γη και γεμίζουν οι πλαγιές με το πορτοκαλόχρυσο πυρωμένο μέλι του. Καθρεφτίζεται στις τυρκουάζ φωτεινές πισίνες. Κεντρική Cordillera. Υψόμετρο. Zarcero. Στάση. Στην πλατεία της εκκλησίας, λαβύρινθος από θάμνους-αψίδες σε όλα τα σχήματα της παγκόσμιας αρχιτεκτονικής. Γύρω, μικρά ξύλινα μαγαζάκια πωλούν chalupas, καλαμποκόπιτες με κρέας, ντομάτα, τυρί, κι άλλες γεύσεις. Υπερισχύει ο κόλλιαντρος. Στάση, πάλι, στο  Naranjo. Άρωμα απ’ τις φυτείες καφέ, μέσ’ την ομίχλη. Στο λευκό κενό διακρίνονται αραιά γυναίκες με τα μωρά στην πλάτη και με καλάθι στην κοιλιά. Μαζεύουν τον κόκκινο θησαυρό σπόρο-σπόρο. Grecia! Η «Ελλάδα» του ανανά και του ζαχαροκάλαμου! Η καθαρότερη πόλη ολόκληρης της Λατινικής Αμερικής. Η μπορντώ μεταλλική νεογοτθική της εκκλησία, λένε, προοριζόταν για την άλλη Ελλάδα, την original. Cerro de la Muerte, τα Υψώματα του Θανάτου. Κουράγιο. Η πιο επικίνδυνη οδήγηση στην Κόστα Ρίκα. Ανάβαση. Στα 3.820 μέτρα. Cerro Chirripó. Η ψηλότερη κορυφή ολόκληρης της Κεντρικής Αμερικής. Τούνδρα. Τοπίο που θυμίζει Άνδεις. Κάθοδος. San Isidro El General. Ν’ αναπνεύσουμε λίγο. Να επανέλθουμε στις γήινες αισθήσεις. Παράκαμψη στην Cordillera de Talamanca. Ινδιάνικη περιοχή. Πρέπει να διασχίσουμε το ποτάμι με βάρκα. Το τοπίο θυμίζει Far West. Οι ντόπιοι λένε τον τόπο αυτόν Suretchö, που σημαίνει «βέλος». Τρεις ώρες πορεία μέσ’ το τροπικό δάσος της βροχής. Απόλυτη ερημιά. Έντομα και δίψα.  Αποπροσανατολισμός. Ένας ιθαγενής με machete –το δρεπάνι που ανοίγει δρόμο μέσ’ απ’ την αδιαπέραστη ζούγκλα, ντυμένος με τα ρούχα των δυτικών, μας δείχνει το δρόμο. «Μην πιάνει φρούτα. Μanzanillo είναι δηλητηριώδες.», μας λέει στην περίεργη γλώσσα του. Προχωρά γρήγορα. Τον χάνουμε. Η ζούγκλα είναι η πατρίδα του. Τη γνωρίζει καλά. Γαλάζιος καπνός μυρίζει και διακρίνεται ανάμεσα απ’ τα πυκνά δέντρα. Είναι το Amubri. Ο παραδοσιακός οικισμός της φυλής των bribri. Αχυρένιες καλύβες σφιχτοπλεγμένες. Το βράδυ, στην αιώρα τής αυλής, ο Calixto, ο ινδιάνος με το ελληνικό όνομα, μου δίνει την καραμπίνα του. Για κάθε ενδεχόμενο. Στα μέρη μας έχει ocelotes. Δεν αστειεύονται αυτές οι γάτες του δάσους.

reserve-indio-maiz-nicaragua

http://www.tournicaragua.org/index.php/(es)/viaje-personalizado-nicaragua/15-

En Costa Rica, ahora! La Fortuna. Baño nocturno, bajo del volcán, en una piscina entre las rocas. Los rayos de luz, rodeando las palmeras, crean en el vapor del agua caliente “efectos” leiser. En el cielo estrellado, un triángulo negro, yacío, sin estrellas: Es el Arenal, que rugiendo sacude la tierra y la cubre con su miel ardiente. Se refleja en las piscinas color turquesa brillante. Cordillera Central. Altitud. Zarcero. Una parada en el camino. En la plaza de la iglesia, un  laberinto de arbustos arqueados en todas las formas de la arquitectura universal. Alrededor, las pequeñas sodas de madera venden chalupas con carne, tomate, queso y otros sabores. Prevalece el olor a culantro. Otra parada, en Naranjo, esta vez. Aroma de las plantaciones de café, dentro de la niebla. En ese ambiente blanco y opaco, se distinguen mujeres dispersas, con bebés en la espalda y una canasta en la cintura, recogiendo el tesoro de estas semillas color rojizo. Grecia! No la original, sino ¡la Gecia de la piña y de la caña de azúcar! La ciudad más limpia de toda América Latina. La iglesia neogótica de metal color tinto, dicen que estaba destinada a la otra Grecia, la original, pero se extravió en el camino… Cerro de la Muerte. ¡Paciencia! El camino más peligroso en Costa Rica. Subida a los 3.820 metros, que te corta la respiración. Cerro Chirripó. El pico más alto de toda América Central. Tundra. Paisaje que recuerda los Andes. Bajada, ahora… San Isidro de El General. Para respirar un poco, ¡ya por fin…!. Para volver a los sentidos terrenales. Nos desviamos por la Cordillera de Talamanca. Región de los indios. Hay que cruzar el río en bote. El paisaje parece como el Oeste de los vaqueros cow boy. Los locales llaman a ese lugar Suretchö, que significa “flecha”. Tres horas caminando por la selva tropical. Soledad absoluta. Insectos y sed. Desorientación. Un indio de la tribu bri-bri, con un machete colgando por su ropa occidental y moderna, va abriendo camino entre la selva impenetrable. “No coger estas frutas. El manzanillo es venenoso.”, nos dice en su español medio raro. Camina rápido. Desaparece. La selva tropical es su hogar. La conoce bien. Olor a humo azul se distingue entre los árboles densos. Es Amubri. El asentamiento tradicional de la tribu de los bribri. Chozas de palma tejida. De noche, en la hamaca del patio, Calixto, el indio con el nombre griego, me da un rifle. Para cualquier caso. Esta tierra tiene ocelotes. No hacen bromas estos gatos de la selva.

http://www.nacion.com/ocio/revista-dominical/dura  http://www.alamy.com/stock

Ya van 454 años que laj almas en pena ´e los condena´os siarrastran ca´a noche por los patios ´e los conventos color ocre, que derrumbó el espíritu´el volcán, y que la plaga ´e la “capitana”, esperando nomasito que la gente se juera, invadió, y raspan con sus ejpuelas y garras los portones ´elas fincas –negros y carcomí´os, con los soles en relieve- onde mero vivían hace tiempos ya, los gachupines, apoca´os.

          Πάνε τώρα 454 χρόνια που οι σκιασμένες ψυχές των πονεμένων σέρνονται κάθε βράδυ ανάμεσα στους χορταριασμένους κήπους των μοναστηριών στο χρώμα της ώχρας, που γκρέμισε το πνεύμα του ηφαιστείου, και γρατζουνούν με τα σπιρούνια του κόκορα πού ‘χουν για νύχια, τις σκουληκιασμένες μαύρες πόρτες με τους ξυλόγλυπτους ήλιους των επαύλεων οπού ‘μεναν κάποτε οι ακατονόμαστοι, οι έξ’ από ‘δώ, οι gachupines οι Ισπανοί. 

En las milpas alrededor, a las brujas, tataranietas ´e los vascos –que dizque vinieron del Cáucaso- a lo mejor se les jerró festejar algún “aquelarre”. Las cadenas qu´escuchas son del “cadejos”, el Diablo que se transforma en perru y busca su salvación. Pero es también el soni´u imperceptible´elos esclavos que siguen en busca ´e su remedio incumplí´u.

          Στα γύρω καλαμποκοχώραφα οι μάγισσες, τρισέγγονες των Βάσκων –πού ‘ρθαν, λέει, απ’ τον Καύκασο, γιορτάζουν κάποια τελετή aquelarre. Οι αλυσίδες που ακούς να σέρνονται είναι του Cadejo, του διαβόλου που μεταμορφώνεται σε σκύλο κι αναζητά τη λύτρωση.  Είναι όμως κι ο απόηχος των αλυσίδων των σκλάβων που ψάχνουν κι αυτοί ακόμα την ανεκπλήρωτη σωτηρία.

Ahí, detracitu´e la iglesia ´e la Candelaria, no ej ´el vecino la sombra que vistes. Es el “sisimite”, con su sombrero inolme, quien salió otrita vez pa´ vacilar haciéndoles trenzas indias con las crines ´e ros potros. ¡Carajo, patroncito! Nunca nos cayeron bien esos bichos raros que llegaron con los “siguas”, los blancos. Nojotros, los maiceros, preferimos quedarnos con el sisimite.

          Στη γωνιά της εκκλησίας της Υπαπαντής, δεν είναι ο γείτονας που βλέπεις τη σκιά του.  Είναι το Sisimite, το πνεύμα με το τεράστιο καπέλο, που βγήκε πάλι να διασκεδάσει στρίβοντας σαν κοτσίδες ινδιάνικες τη χαίτη των αλόγων.  Ποτέ δεν τα συμπαθήσαμε αυτά τα παράξενα ζώα που ήρθαν μαζί με τους λευκούς.  Εμείς προτιμούμε να μείνουμε με το Sisimite.

¡No hable! ¡Oyí el llantu´ela “Llorona”, que sestá bañando isnuda en los ríos buscando arrepentí´a a su patojo que lo había atira´o por el puente. Dizques la Malinche, quien había traiciona´o a los aztecas a su amito, Cortés, y él, su mercé, le regaló un bastardo. Dios sabe de cuál solda´o hiju es… Yo, pa´ decirte la pura verdá, no lo creo todo isto. A lo mejor ella busca a ver quiénes somos, qué somos nojotros hoy. Me lo dijo a mí, ella… ¡Pos, sí, ´ñor!…

          Μη μιλάς!  Άκου τους λυγμούς της Llorona που πλένεται γυμνή στα ποτάμια και κλαίγοντας ψάχνει μετανοιωμένη το παιδί της που τό ‘χε πετάξει κάτω απ’ τη γέφυρα.  Λένε οτι είναι η Malinche, πού ‘χε προδώσει τους Αζτέκους στον Cortés –τον Ισπανό κατακτητή, κι εκείνος της έδωσε για δώρο ένα μπάσταρδο. Ποιος ξέρει ποιανού στρατιώτη σπόρος νά ‘ναι.  Εγώ, να σου πω την αλήθεια, δεν τα πιστεύω όλα τούτα.  Μάλλον ψάχνει να βρει ποιοι είμαστε, τι είμαστε εμείς σήμερα.  Μου τό ‘πε ‘μένα….

¡Mirá, vos! Es que ya llegamoj a la casona entilichada de Don Carlos. Viejo concho. Tendrá más de 100 años… Solo, como un pizote. Su única compañía es el fantasma de Don Juan, que sihabía tira´o en el pozo y sienterró con el temblor del 4 de abril de 1651. Nadien lo jaló diahí.

orig_149204

http://www.hdfondos.eu/preview/149204/1920/1080/o

          Να! φτάσαμε στο σπίτι του Don Juan.  Παράξενος γέρος.  Θά ‘ναι εκατό χρονών και βάλε….  Μονόχνοτος άνθρωπος.  Μοναδική του παρέα είναι το φάντασμα του Don Octavio πού ‘χε πέσει στο πηγάδι κι είχε θαφτεί με το μεγάλο σεισμό του ηφαιστείου.

¡Cuidao, no te vayas a salir pa´lante, más allá quel barrio de Chipilapa! Es ques muy tarde ya. ¡Dios libre! No es bueno arrimarsen a estas horas a la boca ´e la mina di oro questá en la loma. Nojotros, el oro lo teníamos pa´l honor de Dios Sol, y los españoles a sus reyes  se los dieron, qu´eran mortales, pes. ¡Así es la vida! ¿Qué le vamojacer? Por eso esque hoy la mina es la boca abierta ´e Xibalbá, ´el Mundo di Abaju, y está lleniticu´e murciélagos. ¡La Santísima! ¡Venga, amigo! Vámonoj encarrera´os por acá, to´ derechito, porel trillillu´e los Herrreros, pa´no perdernos más.

          Ας μην προχωρήσουμε πιο πέρα απ’ τη γειτονιά Chipilapa.  Είναι πολύ αργά πια.  Δεν είναι καλό να πλησιάζει κανείς τέτοιες ώρες το στόμιο του χρυσωρυχείου που είναι στην πλαγιά. Εμείς το χρυσάφι τό ‘χαμε για να τιμούμε το Θεό Ήλιο κι οι Ισπανοί το δώσανε στο βασιλιά τους που ήταν ένας θνητός.  Γι’ αυτό σήμερα το χρυσωρυχείο είναι το ανοιχτό στόμα του Xibalbá, του Κάτω Κόσμου, κι είναι γεμάτο νυχτερίδες. Ας πάμε ευθεία απ’ την Οδό De Los Herreros.  Έτσι δε θα χαθούμε περισσότερο.

¿La ves esa cruz ´e piedra? Aquicito vienen los chiflaos vacilones pa´ tirá´ platica y encontrar  su juicio. Platican que tiembla la tierra apenas recen, pero iso, sólo ellos lo ven… Nadien más. ¡Qué rollo!

          Τον βλέπεις αυτόν τον πέτρινο σταυρό;  Εδώ έρχονται οι τρελοί και ρίχνουν ένα ασημένιο νόμισμα για να βρουν τα λογικά τους.  Αρχίζει, λένε, και τρέμει ο τόπος μόλις προσευχηθούν, αλλά αυτό μόνο οι ίδιοι μπορούν να το καταλάβουν. 

Y yo, no te cre´s, llevo añales ya, que ando a los “Alcohólicos anónimos”… Pero ahura ya ni en la celda ´e la Policía no me dejan dormir unos diyitas, cuando m´encuentran tira´o por algún rincón. Está, dicen, requetellena. Pes, eso dicen los que saben mucho ´e letras y ganan plata. Y desde que murió mi doñita, y se llevaron a mis  patojos a las cantinas -¿cómo es que ustedes llaman esas vainas que van los güeros desgracia´os cuando su lecho queda vacido y siacalenturan por las hembras? –ahura, que ya me quedé solo, ando con los aigres de noche y enseño el camino a algún gringo  perdí´o. A veces me dan alguito pa´ ir ligero a echarme un traguillo.

          Κι εγώ, μη νομίζεις, χρόνια έκανα στους Ανώνυμους Αλκοολικούς….  Τώρα όμως πια, ούτε στο κρατητήριο της Αστυνομίας δε μ’ αφήνουν να κοιμηθώ όταν με βρίσκουν πεσμένο σε καμιά γωνιά.  Είναι, λένε, κι αυτό… “πλήρις”.  Έτσι το λένε αυτοί που ξέρουν γράμματα και βγάζουνε λεφτά.  Κι από τότε που πέθαν’ η γυναίκα μου και πήραν τα παιδιά μου στα μπαρ –πώς τα λέτε αυτά τα μέρη που πάτε εσείς οι λευκοί όταν το κρεβάτι σας είναι άδειο- τώρα πια πού ‘μεινα μόνος, γυρνάω τα βράδια με τ’ αερικά και δείχνω τα κατατόπια σε κανέναν τουρίστα πού ‘χασε το δρόμο.  Καμία φορά μου δίνουν και κάτι τις, για να πάω να πιω.

Su gracia, me va a regalar algo también pa´ mi borrachera, ¿no ejasina,  jeñor? Tiene muchos aigres esta mi ciudá. ¡Ay, claro que sí! Todos somos igualitos. Espantos y espanta´os. ¿No lo sabías, vos?

          Θα μου δώσεις κι εσύ, έτσι δεν είναι, señor?  Έχει πολλά αερικά η πόλη μας.  Βέβαια! Όλοι ίδιοι είμαστε.  Αερικά κι ανεμοπαρμένοι.  Δεν τό ‘ξερες;

                      [Κείμενα στα Ισπανικά της Κόστα Ρίκα & στα Ελληνικά: Ηλίας Ταμπουράκης]

cogedores_de_cafe-_costa_rica

http://www.wikiwand.com/es/Cultura_de_Costa_Rica

ΧΙΛΗ

Οι “κινέζικοι” χοροί του Νόρτε Τσίκο είναι θρησκευτικές αδελφότητες Καθολικών μουσικών, που στις εκκλησιαστικές γιορτές εκφράζουν τη χριστιανική τους πίστη μέσα από τη μουσική, το χορό και το τραγούδι. Ο «πρώτος», που σέρνει το χορό, απομνημονεύει ή αυτοσχεδιάζει και τραγουδάει θρησκευτικές στροφές. Ένας τυμπανιστής, καθοδηγεί με το ρυθμό του τους μουσικούς και τους χορευτές. Αυτοί οι αποτελούν υπόδειγμα κοινωνικής συνοχής.

bailes_chinos-300x162

http://anglochileansociety.org/news/unesco-recognizes-a-chilean-traditional-dance-as-

CHILE

Los bailes “chinos” del Norte Chico son hermandades de músicos que expresan su fe por medio de la música, la danza y el canto, con motivo de la celebración de fiestas conmemorativas. El abanderado del baile canta coplas de tema religioso, memorizadas o improvisadas. Un tamborilero dirige la coreografía de las danzas y marca también el compás de la música. Esos bailes constituyen modelos de integración y cohesión social.

images

https://www.surtrek.com/chile-tours/

Πολύ λίγα σημεία στην υδρόγειο έχουν τόσο ευρεία γεωγραφική βιοποικιλότητα όσο η Aμερικανική ήπειρος με τα πολλαπλά ονόματα, η οποία περιλαμβάνει σχεδόν κάθε οικολογικό μικρόκοσμο μέσα στο μακρόκοσμό της. Τελευταίος μας σταθμός στην πορεία της Ανεξαρτησίας και της σύγχρονης ζωής της Λατινικής Αμερικής μέσα από την παράδοσή των λαών της, θα είναι μία χώρα, που στη γη και στις θάλασσές της φιλοξενεί πολιτισμούς ετερόκλητους, όπως τον πολυνησιακό του Rapa Nui,  στο Νησί του Πάσχα, κι εκείνον της Atacama, στην πιο ξηρή έρημο του κόσμου, από τον Ειρηνικό Ωκεανό, ως τις Άνδεις. Πιο κάτω, στον «Κώνο του Νότου», οι Kaweshqar, συνεχίζουν την ιστορία της προφορικής τους παράδοσης, λιγοστοί και μόνοι, μέσα στους πάγους της Παταγονίας. Πρόκειται, βαίβαια για τη Χιλή!

d60036fe95a49319443bea600d23d11e

https://gr.pinterest.com/pin/34832597088535204/

Muy pocos lugares en el mundo tienen una biodiversidad geográfica tan amplia, como el continente americano con su variedad de nombres, que incluye casi todo tipo de vida ecológica, dentro de sus vastas extensiones. Nuestra última parada en esa ruta de la Independencia y la vida moderna de América Latina a través de las tradiciones de sus pueblos, será un país, cuya tierra y cuyos mares son anfitriones de culturas heterogéneas, como la polinesia en Rapa Nui,en la  Isla de Pascua, y la de Atacama, en el desierto más seco del mundo, desde el Océano Pacífico hasta los Andes. Más abajo, en el “Cono Sur”, los Kaweshqar, continúan la historia de su tradición oral, escasos ya y solitarios entre los glaciares de Patagonia. ¡Claro que estamos hablando de Chile!

9363990

http://whenonearth.net/marble-caves-patagonia-chile/

Aς δούμε, τώρα, την πρώτη παράγραφο της Ανακήρυξης της Ανεξαρτησίας, όπως είχε καταγραφεί το 1818 στη Χιλή:

Η δύναμη επιβολής ήταν η υπέρτατη αιτία που για πάνω από τριακόσια χρόνια διατήρησε το Νέο Κόσμο στην ανάγκη να προσκυνά ως δόγμα τον σφετερισμό των δικαιωμάτων του, και να αναζητήσει στην ίδια, την προέλευση των μεγαλύτερων καθηκόντων του. Ήταν απαραίτητο να ερχόταν μία μέρα το τέλος αυτής της βίαιης υποταγής, αλλά εν τω μεταξύ, ήταν αδύνατο να προβλεφθεί. Η αντίσταση των αδυνάτων ενάντια στις ισχυρές δυνάμεις αποτυπώνει έναν χαρακτήρα  ιερόσυλο προς τους σκοπούς της [αποικιοκρατίας] και δεν κάνει τίποτα άλλο, παρά να υποδαυλίζει τη δικαιοσύνη στην οποίαν οι βασίζονται [οι αποικιοκρατικές ιδέες]. Ήταν πεπρωμένο του 19ου αιώνα να ακούσει τη φωνή της Αμερικής να διεκδικεί τα δικαιώματά της, χωρίς να είναι παραβατική, και καταδεικνύει ότι η περίοδος που υπέφερε δεν θα μπορούσε να διαρκέσει περισσότερο από την αδυναμία της.

acta-declaracion

http://www.venelogia.com/archivos/189/

Veamos, ahora, las primeras frases de la proclamación de la Independencia, como fue registrada en las actas estatales de Chile:

La fuerza ha sido la razón suprema que por más de trescientos años ha mantenido al Nuevo Mundo en la necesidad de venerar como un dogma la usurpación de sus derechos y de buscar en ella misma el origen de sus más grandes deberes. Era preciso que algún día llegase el término de esta violenta sumisión; pero, entretanto, era imposible anticiparla: la resistencia del débil contra el fuerte imprime un carácter sacrílego a sus pretensiones y no hace más que desacreditar la justicia en que se fundan. Estaba reservado al siglo 19 el oír a la América reclamar sus derechos sin ser delincuente y mostrar que el período de su sufrimiento no podía durar más que el de su debilidad.

brasilia-007

https://www.theguardian.com/sustainable-business/brasilia-brazil-green-city-built-

 AMÉRICA LATINA: INDEPENDÊNCIA E FOLCLORE!

O século XIX é o vínculo que faz a Grécia entrar em contato histórico com as Américas: Foi então que –após influência francesa- fomos libertados de impérios (otomano daqui e espanhol dali), que tinham danificado nossas civilizações milenárias, mas -também- eles nos deixaram culturas multicolores e multilíngües, mentalidades que expressam um hibridismo que projeta vários elementos interessantes, e que -ao mesmo tempo- em suas veias flui a dor…

Em nossa era, Unesco protege este Patrimônio Imaterial:

images-1

http://www.newstatesman.com/business/2014/04/start-finance-and-brazilian-favelas

BRASIL

Os Enawene Nawe vivem na bacia do rio Juruena, no sul da Amazônia. Todos os anos, na estação seca, executam o ritual Yaokwa para prestar homenagem aos espíritos e garantir a manutenção da ordem cósmica e social entre os diferentes clãs. Este ritual liga a biodiversidade local com uma cosmologia simbólica complexa, na qual se entrelaçam diferentes áreas: sociedade, cultura e natureza. O ritual faz parte do cotidiano da tribo e tem uma duração de sete meses, período em que os clãs, por sua vez, assumem atividades diferentes: um grupo faz expedições de pesca, enquanto outro prepara ofertas. No entanto, o ritual e a diversidade estão seriamente ameaçados por uma série de práticas invasivas. 

001_ap22796772210-300x200

http://www.cbsnews.com/pictures/brazils-indigenous

ΒΡΑΖΙΛΙΑ

Η φυλή Enawene Nawe ζει στον ποταμό Juruena, στη νότια Aμαζονία. Κάθε χρόνο, την εποχή της ξηρασίας, τελούν Yaokwa, ένα τελετουργικό για να αποτίσουν φόρο τιμής στα ιερά πνεύματα και να διασφαλίσουν τη διατήρηση της κοσμικής και κοινωνικής τάξης μεταξύ των διαφορετικών φατριών. Αυτό το τελετουργικό συνδέει την τοπική βιοποικιλότητα με μία πολύπλοκη συμβολική κοσμολογία, στην οποία διαπλέκονται διαφορετικοί τομείς: της κοινωνίας, του πολιτισμού και της φύσης. Το τελετουργικό αποτελεί αδιάσπαστο μέρος καθημερινότητας στο πλαίσιο της φυλής και διαρκεί για επτά μήνες, κατά τους οποίους οι φατρίες με τη σειρά τους, αναλαμβάνουν διάφορες δραστηριότητες: μια ομάδα οργανώνει αλιευτικές αποστολές στη ζούγκλα, ενώ μία άλλη προετοιμάζει τις προσφορές. Ωστόσο, το τελετουργικό και η βιοποικιλότητα απειλούνται σοβαρά από μια σειρά επεμβατικών πρακτικών.

Enawenê Nawê pescando, Terra Indígena Enawenê Nawê, Mato Grosso.

http://www.keyword-suggestions.com/aW5kaW9zIHBlc2NhbmRv/

Brasil… de praias imensas, de selvas densas, de mares verdes e de aves multicoloridas; felinos belos e tucanos lindos, de borboletas azuis nas árvores que encantam, que ensombram, que fazem a chuva chover… O Brasil das noites enluaradas e das estrelas sem fim; do calor que assusta e do frio que faz sofrer… O meu Brasil me comove… Quem é você, Brasil? De quais lugares você veio e aonde você vai? Quem te construiu, quem sustenta a tua gente? Eu poderia estender meus braços e abraçar o meu Brasil, e torná-lo pequeno, e afagá-lo como a uma criança, como a um filho querido que se contorce em suas dores, que se revolta pelos novos colonizadores e catequizadores de ideias. Quem é você, meu Brasil, personificado em milhões de olhares úmidos de pranto por seus filhos. Quem é você meu Brasil que busca num simples jogo de bola a alegria distante… O Brasil independente, para que possa sorrir de vera alegria, que possa ver em torno de si a grande promessa de paz, que possa abraçar e ser abraçado, amar e ser amado, sem medo, sem raiva, já crescido, adulto, educado, maduro e irmão. Que o meu Brasil não dependa de quem quer que seja para alimentar-se, cuidar-se, ter seus filhos, comprar sua casa –porque tudo, tudo que fizer pelo mundo inteiro, isso reverterá a seu favor.

negro-brasileiro

http://www.usp.br/neinb/

Η Βραζιλία … με τις απέραντες παραλίες, τις ζούγκλες και τα πυκνά καταπράσινα δάση, τις θάλασσες τις σμαραγδένιες και τα πολύχρωμα πουλιά. Πανέμορφες λεοπαρδάλεις κι εντυπωσιακά τουκάν, μπλε πεταλούδες στα δέντρα που μαγεύουν τον Άνθρωπο με τη σκιά τους, που κάνουν τη βροχή να βρέχει… Της Βραζιλίας οι φεγγαρόλουστες βραδιές και τ’ αστέρια τ’ ατέλειωτα. Με τη ζέστη σου μας τρομάζεις και με το κρύο σου μας κάνεις να τρέμουμε… Βραζιλία μου, με συγκινείς … Ποια νά ‘σαι άραγε, σύ, Βραζιλία; Από πού προέρχεσαι και προς τα πού πορεύεσαι; Ποιος σε δημιούργησε και ποιος στηρίζει το λαό σου; Θα μπορούσα ν’ ανοίξω τα χέρια μου και σε αγκαλιάσω Βραζιλία μου, να σε χαϊδέψω, σαν παιδί αγαπημένο που σπαράζει από τον πόνο, από τους νέους εποίκους και τους κατηχητές των ιδεών. Ποια είσαι ‘συ, Βραζιλία μου, που αντικατοπτρίζεσαι στα εκατομμύρια υγρά μάτια των παιδιών σου; Ποια είσαι, Βραζιλία μου αναζητάς τη χαρά σ’ ένα απλό ματς ποδοσφαίρου;… Η Βραζιλία, η ανεξάρτητη, πρέπει να μπορεί να χαμογελάσει πια, με αληθινή χαρά, να μπορεί να δει γύρω της τη μεγάλη υπόσχεση της ειρηνικής ζωής, να μπορεί να αγκαλιάσει και να δώσει αγάπη, αλλά και ν’ αγαπηθεί χωρίς φόβο, χωρίς θυμό, ενήλικη, πια, μορφωμένη, ώριμη και με αδελφικά συναισθήματα. Η Βραζιλία μου, να μην εξαρτάται από κανέναν για να τραφεί, να φροντίσει τον εαυτό της, να φέρει στη ζωή τα παιδιά της, να χτίσει το σπίτι της και να γράψει τα βιβλία της -γιατί όλα όσα έχει προσφέρει σ’ ολόκληρο τον κόσμο, θα πρέπει να της αποδοθούν προς όφελός της.

spirit-of-brazil-pantanal-s3

https://www.aito.com/brazil/spirit-of-brazil-pantanal

Τα κείμενα της αποψινής βραδιάς είναι αποσπάσματα από το βιβλίο «Ημερολόγια ταξιδιών σε φύλλα μπανανιάς» (Εκδ. Ροές, Αθήνα 2007), του Ηλία Ταμπουράκη, καθηγητή Ισπανικής & Πορτογαλικής Γλώσσας & Πολιτισμού, κατόπιν πρωτοβουλίας του Πολιτιστικού Συνδέσμου Λατινοαμερικανών ASCLAYE. Για περισσότερη συζήτηση γύρω από θέματα πολιτισμού & για ιδιαίτερα μαθήματα ισπανικών & πορτογαλικών στον χώρο σας, επικοινωνήστε μαζί μας:  Ηλίας Ταμπουράκης & Maricela Jiménez, κιν. 6951614346 & 6939777085