Γέννηση ενός υβριδικού πολιτισμού

Ομιλία του Ηλία Ταμπουράκη στο Quito, Ecuador, 31/07/1996 & Santiago de Chile, 09/08/1996
3003241286_8234458688_m
Οι εκτενείς περιοχές της Νότιας Αμερικής, η μεγάλη ποικιλία των πολιτισμών και η πληθώρα των λαογραφικών στοιχείων, σε σύγκριση με τον περιορισμένο χρόνο που διαθέτω, με υποχρεώνουν να περιοριστώ σε επιγραμματικές αναφορές, σχετικές με τα ενδιαφέροντα του ταξιδιού μας. Παραθέτοντας παρενθετικά ορισμένα στοιχεία από την Κεντρική Αμερική, θα προσπαθήσω να διαμορφώσω μία σφαιρική αντίληψη γύρω από θέματα περιβαλλοντικά, ιστορικά, πολιτιστικά, όπως επίσης και ζητήματα κοινωνικά, πολιτικά και λογοτεχνικά.
tours_paquetes_turisticos_peru_2g   
http://www.hotelcuscotours.com/paquetes3.htm
    Στο ερώτημα των γεωλόγων και των παλαιοντολόγων, που αφορά το σχηματισμό της αμερικανικής ηπείρου, την απάντηση δίνουν -με λυρικό, βέβαια, τρόπο- οι ιθαγενείς της Κεντρικής Αμερικής, ονομάζοντας την τεράστια αυτή περιοχή Nolpopokayan, που σημαίνει: Γη όπου τα βουνά καπνίζουν. Απ’ αυτό εύκολα συμπεραίνουμε ότι η έντονη ηφαιστειότητα του Ειρηνικού Ωκεανού δημιούργησε αυτήν την ήπειρο. Μία άλλη θεωρία αναφέρεται στην ενιαία Παγγαία της λιθανθρακοφόρου περιόδου, και ορίζει την πλήρη αποκόλληση της Αμερικής κατά την Ηώκαινο περίοδο, πριν από 65 εκατομμύρια χρόνια. Οι Άνδεις είναι μία από τις πρωτοδημιουργηθείσες περιοχές.
   217bb1472c10c3e312e96a3ffd61474e
Σε όλα τα μήκη και πλάτη αυτής της ηπείρου, υπάρχουν αρχαιολογικά ευρήματα, που χρονολογούνται από το 11.000 π.Χ. και ανήκουν στην περίοδο που ονομάζεται Paleoindia. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι ο αρχαιολογικός χώρος Monteverde, στα δάση της νότιας Χιλής. Έχει αποδειχθεί ότι αυτές οι πρώτες φυλετικές ομάδες έφτασαν από την Κεντρικἠ Ασία στην Αμερική, είτε διασχίζοντας το Βερίγγειο Πορθμό (ανάμεσα στη Σιβηρία και στην Αλάσκα), είτε περνώντας με σχεδίες στον Ειρηνικό Ωκεανό, ακολουθώντας τα αρχιπελάγη της Πολυνησίας. Αυτές οι ομάδες αποτελούνταν από νομαδικές οικογένειες, που με τον καιρό εγκαταστάθηκαν σε συγκεκριμένες περιοχές, όπου καλλιεργούσαν κυρίως καλαμπόκι. Το βιοτικό πρότυπο των πρώιμων εκείνων ιθαγενών, αντιστοιχεί στην Παλαιολιθική περίοδο. Έτσι λοιπόν, πιστοποιείται ότι η φυλή των Mby’ a Tupí Guaraní -που θα συναντήσουμε στην Παραγουάη– προέρχεται από ομάδες αυστραλοειδείς, πρωτοσιβηριανές (μογγολοειδείς) και πρωτομαλαισιανές.
intro088   
Από το 500 π.Χ. -την κλασική περίοδο της Ελληνικής Ιστορίας- μέχρι και το 1492 -έτος της ανακάλυψης της Αμερικής από τον Χ. Κολόμβο- αυτές οι ομάδες με νεολιθικά πολιτισμικά στοιχεία μεταναστεύουν από τις βόρειες περιοχές της νότιας Αμερικής (δηλ. από τις περιοχές της Καραϊβικής, που κατοικούσαν οι ιθαγενείς Arwak), περνούν από την Αμαζονία και καταλήγουν στη δασώδη περιοχή Chaco, στην Παραγουάη.
    Victoria Regia Water Lily and Lily Pads
http://rioarttours.org/pantanal-chapada-dos-guimaraes/
    Με τον όρο Área Intermedia ορίζεται η πολιτισμική περιοχή που καλύπτει τις Άνδεις, αλλά και τμήματα της Κεντρικής Αμερικής. Οι εκτάσεις που βρίσκονται στην περιφέρεια αυτού του πυρήνα, ονομάζονται marginales, δηλ. περιθωριακές. Τέτοιες περιοχές είναι η Αμαζονία, η Pampa της Αργεντινής και το Chaco της Παραγουάης, που προανέφερα. Φυσικά, ο όρος “περιθωριακές περιοχές”είναι αυστηρά γεωγραφικός κι επ’ ουδενί πολιτισμικός. Είναι αυτονόητο ότι ο καθ’ ένας απ’ αυτούς τους χώρους παρουσιάζει ομοιογένεια σε θέματα:
            1. διατροφής
            2. αρχιτεκτονικής
            3. διοίκησης
            4. γλωσσολογίας
            5. τέχνης.
    did-andes-mountains-form_2dcbd6e49ec1171_f1haj2lrrzw83byq7begkw
https://www.reference.com/science/did-andes-mountains-form-2dcbd6e49ec1171
    Οι Ισπανοί ιστορικοί της Αναγέννησης χαρακτήριζαν τους ιθαγενείς ως κοινωνία της αφθονίας. Ίσως αυτός ο χαρακτηρισμός να μην ισχύει σήμερα στη Λατινική Αμερική, πάντως σίγουρα θα μπορέσουμε να δοκιμάσουμε mbojapé απó avachi chi avé, δηλ. τις πίτες από καλαμπόκι, και να πιούμε  kawi, ή chicha -όπως ονομάζουν οι Ινδιάνοι Γουαρανί της Παραγουάης το οινοπνευματώδες ποτό τους.
    26118975940_c23efc35bd_m
Σημαντικά αρχιτεκτονικά μνημεία των ιθαγενών θα συναντήσουμε μόνο στις χώρες των Άνδεων (Περού & Βολιβία), ενώ στις τροπικές περιοχές του Αμαζονίου και τις υποτροπικές της Παραγουάης θα δούμε καταυλισμούς των Γουαρανί που μοιάζουν μ’ εκείνους των Yagua του Αμαζονίου. Εφ όσον, λοιπόν, θα επισκεφτούμε τα μνημεία των Ίνκας -και θα μιλήσουμε γι’ αυτά επί τόπου, θα προτιμούσα να σας περιγράψω τα ινδιάνικα χωριά της τροπικής Αμερικής. Ο καταυλισμός αποτελείται συνήθως από καλύβες τοποθετημένες κυκλικά και ονομάζεται tekó-a. Σύμφωνα με τη γενική νοοτροπία των Αμερινδών, τα πάντα στο σύμπαν είναι κυκλικά ή σφαιρικά. Ακόμη και τα αυγά των πουλιών, ή η κοιλιά της εγκύου είναι σφαιρικά. Και τα δύο αυτά γεννούν τη ζωή, που κατοικεί στη σφαιρική Γη, μέσα στα στρογγυλά tekó-a.
Στο κέντρο του οικισμού υπάρχει μία κυκλική καλύβα -το opy- με ένα άνοιγμα στην ανατολική πλευρά. Μέσα υπάρχει μία αιώρα. Πρόκειται για το  ιερό της φυλής, όπου κατοικεί ο θρησκευτικός ηγέτης Karaí (Ο Μέγας). Αυτός, κρατώντας το yvyra-i, δηλ. ένα σκήπτρο στολισμένο με φτερά, διηγείται στην πολύ μελωδική γλώσσα ñe´engatú τη θρησκευτική μυθολογία της φυλής. Οι Γουαρανί δίνουν μεγάλη σημασία στο άκουσμα της μελωδικής τους γλώσσας, που μέσα στο ονειρικό περιβάλλον του τροπικού δάσους της βροχής, προσδίδει ηρεμία, γαλήνη. Σήμερα η Παραγουάη είναι κατά 95% δίγλωσση χώρα. Όλοι, σχεδόν, οι κάτοικοι μιλάνε ισπανικά και jo-porá.
    bxk18428_itapecirica-10-800
Στην κοινωνία Γουαρανί υπάρχει και πολιτικός ηγέτης, ο Μburumbichá. Όπως προείπα, το αξίωμα του θρησκευτικού τους ηγέτη ονομάζεται Karaí. Σήμερα στην Παραγουάη αποκαλούν ειρωνικά τους δικτάτορες, γενικά τους στρατιωτικούς, αλλά και κάθε υπεροπτικό άνθρωπο Karaí guazú, δηλ. Μεγάλο Κύριο.
   64909954_ee122e6c49
    Εκτός, όμως, από την πολιτικο-θρησκευτική οργάνωση, οι ιθαγενείς της Αμαζονίας και του Chaco, έχουν και κοινωνικές διακρίσεις. Οι Γουαρανί θεωρούν οτι υπάρχουν τρία είδη γυναίκας: οι παρθένες, οι σεξουαλικά ώριμες και, τέλος, όσες διανύουν την κλιμακτήριο, ή την έχουν ήδη ξεπεράσει. Σύμφωνα με τα έθιμα της φυλής, κατά την περίοδο της εμμηνόρροιας, τα κορίτσια απομονώνονται από τον ανδρικό πληθυσμό και αποφεύγουν ακόμη και την οπτική επαφή. Εδώ επίσης συναντάται και το φρικτό έθιμο της κλειτοριδεκτομής, που ίσως μας θυμίσει την αντίστοιχη μουσουλμανική συνήθεια.

http://abretumente87.bligoo.com.ar/el-genocidio-de-los-guaranies-por-una-tierra-sin-mal  https://gr.pinterest.com/explore/indios-guarani-954574186256/
    Όπως προανέφερα, οι πολιτισμοί της επωνομαζόμενης “περιθωριακής” Αμερικής, δεν δημιούργησαν αρχιτεκτονικά μνημεία ανάλογα των Ίνκας, των Αζτέκων και των Μάγιας. Στη χειροτεχνία, όμως, ξεχωρίζει ένα περίπλοκο διακοσμητικό μοτίβο, το para mboi, που συμβολίζει δέρμα φιδιού. Αυτό το μοτίβο το συναντάμε κυρίως στα ψάθινα “θαυματουργά” καλάθια, που συνδέονται άμεσα με τη γυναικεία φύση και ανάγονται στην περίοδο του παλαιολιθικού ανθρώπου-τροφοσυλλέκτη, ενώ το τόξο θεωρείται κατ’ εξοχήν ανδρικό χρηστικό έργο λαϊκής τέχνης και μας φέρνει στο νου τους κυνηγούς της νεολθικής περιόδου. Πάντως, το σύμβολο του φιδιού αποτελεί συνδετικό κρίκο ανάμεσα στους πολιτισμούς της νότιας και της κεντρικής Αμερικής. Είναι γνωστές οι μεξικανικές πυραμίδες των Αζτέκων, αφιερωμένες στο θεοποιημένο ιστορικό πρόσωπο Quetzalcóatl, όπως και των Μάγιας, αφιερωμένες στον Kukulkan -θεότητες και οι δύο του Φτερωτού Φιδιού, που κατάγεται από τον κινέζικο δράκο.

Τελειώνοντας την αναφορά μου αυτή στον ομοιογενή πολιτισμό της τροπικής Αμερικής, που εκπροσωπείται -όπως εξηγήσαμε- κυρίως από τους Arwak της Κολομβίας, τους Yagua του Αμαζονίου και τους Guaraní της Παραγουάης, θα ήθελα να αναφερθώ επιγραμματικά στη μυθολογία αυτής της εκτενούς περιοχής, που αποτελεί συγχρόνως τη λογοτεχνία των Mby’ a Tupí Guaraní.
    ca-pora 
Το Πάνθεον των Γουαρανί είναι ένα σύστημα ταξινόμησης των δυνάμεων του σύμπαντος. Στην κορυφή της σχηματικής πυραμίδας αξιολόγησης των θεοποιημένων φυσικών φαινομένων βρίσκεται ο Πρώτος και Αληθινός Πατέρας, ο Ñamandú, δηλ. το πνεύμα της σοφίας. Αυτός δημιούργησε τη Γη με τους 5 αιώνιους φοίνικες, τον άνεμο, το χώρο και το χρόνο. Κατόπιν, τοποθέτησε εκεί 4 σημαδεμένα ξύλινα σκήπτρα, για να στηρίξει επάνω τους τους 7 Παραδείσους. Ως δευτερεύουσες θεότητες αναφέρονται οι εξής: ο Karaí -το πνεύμα της ιερής φωτιάς, που δανείζει το όνομά του ως αξίωμα στον εκάστοτε αρχιερέα-, ο Tupá -ο θεός των υδάτων -σύμβολο της δροσιάς- και ο Jacairá της ομίχλης του τροπικού δάσους. Τέλος, μας διηγείται ο μύθος Ñandé Jary´i i mitá jevy, οτι η Μεγάλη Γιαγιά ᾱρχέτυπο της φυλής- δεν είχε γονείς, αλλά γεννήθηκε από το άπειρο κενό, όπως συγκριτικά αναφέρει το ιερό βιβλίο Pópol Vuh των Μάγιας της Κεντρικής Αμερικής για τους αντίστοιχους θεούς Gucumatz και Tepeu. Αυτό ίσως μας θυμίσει και τις δοξασίες του Χριστιανισμού.

  https://gr.pinterest.com/pin/66991113178018064/  http://hernehunter.blogspot.gr/
    Οι Γουαρανί πιστεύουν επίσης ότι η παρουσία του ανθρώπου καθιστά τη Φύση “άρρωστη”, δηλ. μολυσμένη. Γι’ αυτόν το λόγο, η εκάστοτε νέα γενιά πρέπει να εγκατασταθεί σε νέα γη, “άσπιλη”. Αυτή, λοιπόν, η συνεχής μετακίνηση των ιθαγενών από την Yvy tenondé προς την  Yvy mara-e’y, καθιστά τις κοινωνίες νομαδικές και φιλοπόλεμες. Το τελευταίο δείγμα τελετουργικής ανθρωποφαγίας σημειώθηκε πριν περίπου 30 χρόνια, τη δεκαετία του 1970.
    yvy-vlaff-2014-valdivia-review1-600x250
    Ας περάσουμε τώρα στην περιοχή των Άνδεων, όπου ο αρχαιότερος γνωστός, αρχαιολογικά, πολιτισμός είναι αυτός των Uru Chipaya, αν και η παράδοση αναφέρει τους Aymara και τους Anti, που έδωσαν το όνομά τους στην οροσειρά των Άνδεων. Στην γλωσσολογική ομάδα των Jaq’aru, ανήκουν οι ιθαγενείς Aymara, που θα επισκεφτούμε στη λίμνη Τιτικάκα της Βολιβίας. Η ονομασία “Τιτικάκα”προέρχεται ετυμολογικά από τη γλώσσα quechua των Ίνκας, και σημαίνει Τα ιερά ύδατα απ’ όπου γεννήθηκε ο Ήλιος”. Ανάμεσα στη φυλή των Aymara υπερίσχυε μία κάστα αριστοκρατών, οι Qollana, οι οποίοι ασκούσαν πολιτικο-θρησκευτική εξουσία. Οι Aymaras, λόγω του υψηλού πολιτιστικού τους επιπέδου, απετέλεσαν την αρχηγική ομάδα ανάμεσα στους λοιπούς ιθαγενείς των Άνδεων. Ο Mallku Qhapaq, ο τελευταίος βασιλιάς των Aymara, συγκέντρωσε όλα τα πολιτιστικά στοιχεία του υψιπέδου των Άνδεων, και ίδρυσε την Αυτοκρατορία των Ίνκας, στο Cuzco του Περού, διατηρώντας το αξίωμά του και αποτελώντας τον πυρήνα  της αυτοκρατορικής οικογένειας των Yupanqui.

138526572-chipaya-uros-indian-village-tribe

Η λέξη Ίνκα δηλώνει σήμερα το όνομα ολόκληρου εκείνου του λαού. Εκείνη την περίοδο, όμως, σήμαινε βασιλιάς. Πάντως, ετυμολογικά προέρχεται από το ουσιαστικό inti, και σημαίνει “Λάτρης του Ήλιου”. Η αυτοκρατορία των Ίνκας ιδρύθηκε μόλις 100 χρόνια πριν από την κατάκτηση του Περού από τους Ισπανούς. Με το σύστημα της βίαιης μετακίνησης των διάφορων εχθρικών μεταξύ τους φυλών, απέφευγαν τις συχνές συρράξεις. Με την πάροδο του χρόνου, οι ευγενείς ανέλαβαν στρατιωτικά, διοικητικά και θρησκευτικά αξιώματα. Κατασκεύασαν ένα σημαντικό οδικό σύστημα, που διευκόλυνε το πρωτόγονο αλλά αποτελεσματικό ταχυδρομείο τους. Λένε, μάλιστα, πως ο βασιλιάς που κατοικούσε στο Cuzco, σε υψόμετρο 3.0000 μ., πάνω στις Άνδεις, έτρωγε καθημερινά φρέσκο ψάρι  από τον Ειρηνικό Ωκεανό. Το οδικό αυτό δίκτυο, που εκτεινόταν από το Quito του Ισημερινού μέχρι την κεντρική Χιλή, χρησίμευε και για τη συγκέντρωση των φόρων. Η διοικητική οργάνωση των Ίνκας κατέρρευσε όταν στα 1525, που έφτασαν οι Ισπανοί κατακτητές, ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στον Ίνκα Ataw Huallpa και στον αδελφό του -και σφετεριστή του θρόνου- Huáscar Yupanqui.
    inca-religion
    http://www.machupicchuvirtual.org/2013/01/inca-culture.html
Η διοικητική αυτή οργάνωση, παρ’ όλο ότι βασιζόταν στο σύστημα της κληρονομικής βασιλείας και στον κοινωνικό θεσμό των οικογενειακών οικιστικών πυρήνων ayllu, λειτουργούσε στην πραγματικότητα βάσει συνταγματικής νομοθεσίας και μπορεί να συγκριθεί με τα σύγχρονα σοσιαλιστικά πρότυπα -όχι, όμως, με τα ολοκληρωτικά καθεστώτα. Βάσει νόμου, ο λαός είχε το δικαίωμα να θανατώσει τον Sapa Inka, εάν αυτός δεν είχε μεριμνήσει για τη συγκέντρωση αγαθών και την ασφάλεια του λαού. Βέβαια, δεν έχει σημειωθεί ιστορικά κάποιο τέτοιο γεγονός λαϊκής εξέγερσης και θανατικής ποινής για κανέναν από τους 12 Ίνκας.  
Έτσι, συγκρίνοντας την Αυτοκρατορία των Άνδεων με τα αντίστοιχα βασίλεια της Κεντρικής Αμερικής, μπορούμε να χαρακτηρίσουμε τους Αζτέκους, στο Μεξικό, ως αρχαίους “ναζί”.    moray-inca-ruins-near-maras-peru
http://www.agrotistravel.com/2016/09/02/featured-photo-moray-inca-ruins-near-  
    Συνεχίζοντας τον πολιτισμικό συσχετισμό, θα ήθελα να αναφέρω ελάχιστα στοιχεία για τη θρησκεία: Στην κορυφή του ινκαϊκού πανθέου βρισκόταν ο Wiraqh’ocha -“Ο Αφρός των Υδάτων”, που γεννήθηκε από τη λίμνη Τιτικάκα. Αυτός δημιούργησε τον κόσμο και δίδαξε στους ανθρώπους τον πολιτισμό. Αφού ολοκλήρωσε το έργο του, εξαφανίστηκε μέσα στα νερά του Ειρηνικού, έχοντας υποσχεθεί στο λαό του οτι μία μέρα θα επέστρεφε. Αυτή η ιστορία είναι ταυτόσημη μ’ εκείνη του μεξικανικού θεού Tloquenahuaque των Αζτέκων. Ίσως αυτό το στοιχείο να εξηγεί γιατί οι ιθαγενείς δέχτηκαν στην αρχή τους Ισπανούς κατακτητές ως θεούς, που επέστρεφαν στη γη τους. Άλλες θεότητες ήταν:
ο Inti = Ήλιος, η Mama killa = η Σελήνη, αδελφή & σύζυγος του Ηλίου, η Pachamama = η Μητέρα Γη, η Mamaqh’ocha = η θεά της θάλασσας.
    Τέλος, οι Παρθένες του Ηλίου, τα ωραιότερα κορίτσια από την τάξη των πληβείων, λάμβαναν εξαιρετική παιδεία -βάσει κρατικής μέριμνας- και χρησίμευαν ως μαιτρέσες, ή ακόμη και για τις ανθρωποθυσίες, στη γιορτή του Ήλιου Intiqraymi, στα τείχη του Saqsaywamán.   
 virgenessol_5
    Έχοντας ολοκληρώσει – ήδη από την προηγούμενη ομιλία μας στο Quito του Ecuador- τα πολιτιστικά στοιχεία της προκολομβιανής περιόδου, που αφορούν το ταξίδι μας, θα προσπαθήσω να συνοψίσω και πάλι τα δρώμενα της Αναγεννησιακής περιόδου -όπως και των ακόλουθων εποχών της Ν. Αμερικής -σ’ αυτήν  την τελευταία ομιλία εδώ, στο Santiago της Χιλής.
    Κατά τον 15ο αι. κ.Π., αφού οι Ισπανοί είχαν ήδη ανακτήσει τις έως τότε μουσουλμανικές τους περιοχές, ανέκυψε η ανάγκη μίας νέας πολιτικής δομής, βασισμένης σε χριστιανικά πολιτισμικά στοιχεία.
    Όταν, όμως, ο Φερδινάνδος της Αραγωνίας και η Ισαβέλλα της Καστίλλης αποφάσισαν να εκδιώξουν από την Ισπανία ακόμη και τους τελευταίους εκχριστιανισμένους κρυπτομουσουλμάνους, (πολλοί από τους οποίους έφτασαν ως τη Θεσσαλονίκη), η ισπανική γη έμεινε ακαλλιέργητη, και οι βιοτεχνίες χωρίς εργατικά χέρια. Αυτό ήταν ίσως το μεγαλύτερο πολιτικό κόστος της απελευθέρωσης της Ισπανίας.
    Έτσι, η αναγκαιότητα ανακάλυψης και κατάκτησης νέας γης ήταν, πλέον, άμεση. Όχι τόσο για τη γεωργική εκμετάλλευση, όσο για την απόκτηση εργατικών χεριών σκλάβων, που θα εξαντλούσαν τους φυσικούς της πόρους.
Στο λεξιλόγιο των θαλασσοπόρων εκείνης της εποχής, υπήρχε ήδη μία μαγική λέξη: Antilha, που στα πορτογαλικά σημαίνει: “νησιά πριν από το μεγάλο νησί”. Πίστευαν, λοιπόν, τότε, ότι η Βραζιλία ήταν ένα νησί στο δρόμο πριν φτάσει κανείς στις Ινδίες.
    Ο Χριστόφορος  Κολόμβος -πιθανώς γόνος της οικογενείας των εκλατινισμένων Ιουστινιανών, των Giustiniani, όπως ήταν τότε γνωστοί στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου- ανέλαβε ν’ ανοίξει το δρόμο προς τις Ινδίες, ακολουθώντας όμως δυτική πορεία, για ν’ αποφύγει τους μουσουλμάνους που λυμαίνονταν τα θαλάσσια μονοπάτια της Ανατολής. Έτσι, στις 3 Αυγούστου του 1492, στις 8:00 το πρωί, σαλπάρισε από την Barra de Saltes του Cádiz, στην Ανδαλουσία.
    Όπως γράφει ο ίδιος στο ημερολόγιο του καραβιού του: “Αφού έπεσε ο Ήλιος, συνέχιζα την ίδια πορεία προς τα δυτικά. Η καραβέλα Pinta, που ήταν πιο γρήγορη και προπορευόταν, συνάντησε γη και μου έκανε σινιάλο.”
    Αυτήν τη ξηρά την είδε πρώτος ο Rodrigo de Triana. Πάντως ο πλοίαρχος, στις 10:00 το βράδυ βρισκόταν στο παρατηρητήριο του δικού του καραβιού, και είδε κι εκείνος τα φώτα. Έτσι τουλάχιστον έπρεπε να ισχυριστεί για να βγεί ασπροπρόσωπος, σύμφωνα με τον μεσογειακό του χαρακτήρα.
    Τα ξημερώματα, λοιπόν, μεταξύ Πέμπτης 12 και Παρασκευής 13 Οκτωβρίου του 1492, κάρφωσαν στη λευκή παραλία το σταυρό του καθολικισμού, και ονόμασαν το νησί San Salvador, δηλ. Σωτήρα, επειδή όπως πίστευαν, ο Χριστός τους είχε σώσει από εκείνο το εφιαλτικό ταξίδι των 2 1/2 μηνών προς το άγνωστο. Ο Κολόμβος, βέβαια, πίστευε ότι βρισκόταν στις Ινδίες, ενώ στην πραγματικότητα είχε ανακαλύψει το νησί Guanahaní, των Bahamas.
carabelasdenoche
    Πριν φτάσουν , όμως, οι Ισπανοί σ’ αυτά τα μέρη, οι ιθαγενείς προέβλεπαν την καταστροφή των πολιτισμών τους. Από την άλλη πλευρά της ηπείρου, στην Κορδιλλιέρα των Άνδεων, και πιο συγκεκριμένα στην Αυτοκρατορία των ΄Ινκας, ένα μαύρο ουράνιο τόξο διέσχισε τον ουρανό. Ο Ίνκα Ataw Huallpa δεν θέλησε να του δώσει σημασία. Κατά τη διάρκεια της γιορτής του Ἠλιου Intiqraymi, ένας νεκρός κόνδορας έπεσε στην Πλατεία της Χαράς, μπροστά στα πόδια του Αυτοκράτορα. Ο Ataw Huallpa, όμως, και πάλι δεν θέλησε να πιστέψει ότι επρόκειτο για κακό οιωνό. Έστειλε, μάλιστα να σκοτώσουν τον μαντατοφόρο chaski, που του έφερε τα κακά νέα. Και ο ίδιος, με το σπαθί του, πήρε το κεφάλι του σοφού γέροντα της φυλής, που προέβλεψε τη μήνιν των θεών. Ακόμη κι όταν τελικά, το ίδιο του το παλάτι μετατράπηκε σε φυλακή του, πάλι δεν ήθελε να το πιστέψει. Ίσως αυτή η ιστορία με τον σοφό γέροντα να μας θυμίσει τη ρήση του Οιδίποδα προς τον μάντη Τειρεσία: “Τυφλός τα τ’ ώττα, τον τε νουν, τα τ’ όμματ’ εί!”
atahuallpa_1
    Η κατάκτηση των Άνδεων από τους Ισπανούς, οφείλεται κυρίως στις ίντριγκες μεταξύ των ιθαγενών. Ο Ισπανός χρονικογράφος της Αναγέννησης Pedro de Cieza de León, μιλά για το πώς άρχισε η διένεξη ανάμεσα στον Ίνκα Ataw Huallpa και στον αδελφό του Huáscar Yupanqui: Στα 1542, αφού είχε πια πεθάνει ο Wayna Qhápaq, -ο Νεώτερος- και η σύζυγός του Chimpu Ocllo, δύο από τα 12 παιδιά τους, ο Ataw Huallpa και ο Huáscar, μάχονταν μεταξύ τους για την απόκτηση της εξουσίας. Σύμφωνα με την προφορική παράδοση, ο πατέρας τους τους είχε αφήσει δύο διαθήκες. Στη μία όριζε ότι οι περιοχές βόρεια του Quito ανήκαν στη δικαιοδοσία του αγαπημένου του Ataw Huallpa, που τον είχε συνοδεύσει σε τόσες μάχες, ενώ στην δεύτερη διαθήκη όριζε ότι ολόκληρη η Αυτοκρατορία θα περνούσε στα χέρια του Huáscar. Οι Ισπανοί, εκμεταλλευόμενοι αυτήν την ίντριγκα, αφού υποστήριξαν τον Huáscar, συνέλαβαν και φυλάκισαν τον Ataw Huallpa στο ίδιο του το παλάτι, ενώ πήραν ως λύτρα ένα δωμάτιο γεμάτο ως τη μέση με χρυσάφι και ασήμι για να τον απελευθερώσουν. Τελικά, εκτέλεσαν και τους δύο αδελφούς.
    Στην οργάνωση αυτής της ίντριγκας βοήθησε ο Pedro de Candía, δηλ. ο Πέτρος ο εκ Χάνδακος, ένας Κρητικός απ’ το Ηράκλειο, που σ’ εκείνα τα χρόνια της Λατινοκρατίας στον Ελλαδικό χώρο, είχε εύκολα περάσει στον ισπανικό στρατό, που αποτελείτο από άτομα της κατώτατης κοινωνικής στάθμης: αποφυλακισμένους, αλκοολικούς, νόθα παιδιά -προϊόντα βιασμών, και γενικά απόκληροι περιθωριακοί τύποι. Ένας απ’ αυτούς ήταν και ο Francisco Pizarro, που κατέληξε να δολοφονηθεί στις σκάλες του παλατιού, όπου πριν λίγα χρόνια είχε δολοφονήσει τον Ίνκα Ataw Huallpa Yupanqui.
%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b5%ce%af%ce%bf-%ce%bb%ce%ae%cf%88%ce%b7%cf%82-1
    Οι πεινασμένοι για χρυσάφι και φωτιά καθολικοί ιερείς και βασιλείς της Ισπανίας -μη εξαιρώντας, βέβαια, και τους Πορτογάλους στη Βραζιλία- αφού έκαψαν τις περγαμηνές με τη σοφία της επιστήμης και της λογοτεχνίας των πολιτισμών εκείνων, οπλισμένοι μετάνιωσαν και προσπάθησαν να συγκεντρώσουν ότι απέμενε πλέον. Έτσι, ακόμη και σήμερα, ο λαός προσπαθεί να διατηρήσει την πολιτισμική του κληρονομιά. Στους δρόμους των Άνδεων, ακούγεται ακόμη η μελαγχολική zampoña, το μουσικό όργανο που μοιάζει με τη σύριγγα του Πάνα και μιμείται τον άνεμο των υψιπέδων:   
Inti tutayan                                                Ο ήλιος σκοτείνιασε
    Ataw Huallpa ayachaspa                      ο Αταουάλπα είναι πλέον νεκρός
    yawar mayu purisqanña                      και το αίμα πλυμμύρισε τα ποτάμια…
Αυτοί οι μελωποιημένοι στοίχοι, τα huayño, αποτελούν το κύριο μουσικό είδος των Άνδεων σήμερα.
   c00153578da38933fa6c97ef4f51c427
Πλησιάζοντας στο τέλος, θα αρκεστώ μόνο στο να αναφέρω ότι οι επαναστάσεις για την ανεξαρτησία της Αμερικής ξεκίνησαν στη Βενεζουέλα, το έτος 1807, με τον Simón Bolívar, για τον οποίον ήδη μιλήσαμε κατά την παραμονή μας στην Bogotá της Κολομβίας.
    Το 1811, ξεκινά η Μεξικάνικη επανάσταση, επιρρεασμένη κι αυτή από τη Γαλλική του 1789. Το 1821, απελευθερώνεται η Κόστα Ρίκα και ολόκληρη η Κεντρική Αμερική. Τελευταία απελευθερώθηκε η Βολιβία, το έτος 1824.
4f1646399fb31ca2477671c50d6e55b0
    Οι λευκοί ισπανικής καταγωγής, γεννημένοι στη Λατινική Αμερική, ονομάζονται criollos. Οι μιγάδες από λευκούς και Αφρικανούς, είναι οι mulatos. Οι μιγάδες από Ισπανούς και ιθαγενείς λέγονται mestizos. Οι guajiros είναι οι μιγάδες από Αφρικανούς και ιθαγενείς. Υπάρχουν, επίσης, οι zambos, δηλ. οι μιγάδες μεταξύ Αφρικανών και  Ασιατών.
    Η νοοτροπία των mestizos τους καθοδηγεί να ελέγχουν τις κινήσεις της ζωής τους, ενώ οι ιθαγενείς αποδέχονται στωικά το πεπρωμένο τους. Οι μιγάδες προσπαθούν να κυριαρχούν των καταστάσεων, ενώ οι ιθαγενείς προσανατολίζονται σε μία αυστηρά οργανωμένη κοινωνία. Οι μιγάδες είναι επιθετικά ατομικιστές, ενώ οι ιθαγενείς καταπνίγουν το Εγώ τους. Οι μιγάδες μεθούν με τη φαλλοκρατία τους. Ίσως να έχουν καταλάβει ότι η νοημοσύνη είναι υποκειμενική και ισομερώς κατανεμημένη στα δύο φύλλα, κι έτσι χρησιμοποιούν τη φαλλοκρατία ως σανίδα σωτηρίας, ενάντια στον καταποντισμό του εγωισμού τους…

Για περισσότερη συζήτηση γύρω από την ισπανική & την πορτογαλική γλώσσα & τους πολιτισμούς τουςεπικοινωνήστε μαζί μας: Ηλίας Ταμπουράκης & Maricela Jiménezιδιαίτερα μαθήματα στον χώρο σας, κιν. 6951614346

Ταχυδρόμος του πολιτισμού: Σημαντικές Γυναίκες της Λατινικής Αμερικής

767dcb3a8b9421136a9b90fa6953df54

https://gr.pinterest.com/vintagegoodness/vintage-prints-illustrations/

Mujeres importantes de América Latina

Μάνα-Γη, θεά κι ερωμένη, ηρωίδα, καλλιτέχνις κι επιστήμων, η Γυναίκα, από τις πιο απόμακρες εποχές της (προ)ιστορίας μέχρι και σήμερα, έχει κακοποιηθεί κι έχει απομονωθεί, παρ’ όλη την κοινωνική της προσφορά στην Ανθρωπότητα.

          Madre-Tierra, diosa y amante, heroína, artista y cintífica, la Mujer, desde las épocas más remotas de la (pre)historia hasta hoy, ha sido maltratada y aislada, a pesar de su oferta social a la Humanidad.

dsc_0784

http://unavidaenlosaromos.blogspot.gr/2014/06/la-malinche-segun-norita.html

Στο Μεξικό του 16ου αι. Κ.Π., μία γυναίκα ιθαγενής, η Μαλίντσε -ευγενής από τον πολιτισμό των Νάουα-, διερμηνέας του λαού της στους Ισπανούς κατακτητές, ήταν η μάνα του πρώτου μιγά στη Λατινική Αμερική. Σύμβολο αμφίσημο, σήμερα, της προδοσίας αλλά και του δυνατού έρωτα, της σεξουαλικής κακοποίησης και του πολιτισμικού υβριδισμού, έχει ταυτιστεί με την έννοια της Γιορόνα -του φαντάσματος που αναζητά το χαμένο της παιδί- αλλά και με την εικόνα της Παναγίας -με το ινδιάνικο πρόσωπο. Είναι -για τη σύχγρονη Γυναίκα του Μεξικού- μία από τις “Σολδαδέρας”, που αγωνίστηκαν για την Ανεξαρτησία της χώρας τους και συνεχίζουν να αγωνίζονται για τα δικαιώματά τους!

          En México del siglo XV E.C., fue la Malinche -una mujer indígena, noble de la cultura nahua- intérprete entre su pueblo y los conquistadores españoles, ha sido la madre del primer mestizo en América Latina. Símbolo ambiguo de la traición y del amor ardiente, del abuso sexual y del hibridismo cultural, ha sido sincretizada tanto con la Llorona -el espíritu que anda buscando a su niño perdido-, como también con la Virgen María del rostro indio. Es -para la Mujer contemporánea de México- una de las Soldaderas, que lucharon por la Independencia de su país, y siguen luchando por sus derechos humanos.

nf-obits-kahlo-2-jumbo

https://www.nytimes.com/interactive/projects/cp/obituaries/archives/frida-kahlo

Η Φρίντα Κάλο, η κατ’ εξοχήν Μεξικανή Γυναίκα του 20ου αι. -γερμανοεβραϊκής καταγωγής από την Ουγγαρία-, ταλαιπωρημένη από τις ασθένειες και την ατυχία στη ζωή, βρίσκεται πλέον -μετά το θάνατό της- στην κορυφή της παγκόσμιας ζωγραφικής (μαζί με το σύζυγό της Διέγο Ριβέρα -ο οποίος χρησιμοποίησε το μοντέλο της Μαλίντσε) και συγκεκριμένα του λατινοαμερικανικού σουρρεαλισμού, και αποτελεί σύμβολο της διπλής ερωτικής ζωής. Ο γάμος της ήταν ένας τυφώνας περιπετειών, ερώτων, δημιουργίας, προδοσίας και μίσους.

          Frida Kahlo, la Mujer mexicana por excelencia, nacida en el siglo XX de padre alemán de descendencia judeo-húngara, había sido torturada por las enfermedades y el sufrimiento en la vida, pero hoy se encuentra -ya después de su muerte- en la cumbre de la pintura mundial (junto con su esposo Diego Rivera -quien usó el modelo de la Malinche) y especialmente del surrealismo latinoamericano, y es símbolo de la doble vida sexual. Su matrimonio fue un huracán de aventuras, amores, creaciones, traiciones y odio.

rigoberta_4866f900

http://www.keyword-suggestions.com/aSByaWdvYmVydGEgbWVuY2h1/

Την μάνα της -παραδοσιακή μαία των ινδιάνων Κ’ιτσέ Μάγια, σε απομακρυσμένες περιοχές, όπου το κράτος δεν παρέχει γιατρούς- την έκαψε ζωντανή η δικτατορία της Γουατεμάλας, ενώ η ίδια, γνώρισε από την παιδική της ηλικία την αδικία, το ρατσισμό και την εκμετάλλευση των αφεντικών στις φυτείες καφέ. Αυτοεξορίστηκε στο Μεξικό, και κατάφερε να μιλήσει στον ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα που καταπατώνται στην πατρίδα της. Σήμερα, πλέον, η Ριγομπέρτα Μεντσού, Πρέσβειρα Καλής Θέλησης στην ΟΥΝΕΣΚΟ, έχει λάβει το βραβείο Νομπέλ Ειρήνης και συνεχίζει να καταγγέλλει την αδικία και να αγωνίζεται για τη θέση της Γυναίκας στην κοινωνία και για τα κοινωνικά δικαιώματα της Γουατεμάλας και όλων των εθνών.

          A su madre -una partera tradicional de los indios k´iché maya, en regiones remotas, donde el gobierno no manda personal médico- la quemó viva la dictadura de Guatemala, mientras que ella misma conoció desde su infancia la injusticia, el racismo y la explotación de los terratenientes y miembros del ejército de Guatemala en las plantaciones de café. Autoexiliada en México, logró hablar en la ONU sobre los derechos humanos que se están oprimiendo en su país. Hoy, Rigoberta Menchú -Embajadora de Buena Voluntad de la UNESCO, ha recibido el premio Nobel de la Paz, y sigue denunciando las injusticias y luchando por la posición de la Mujer en la sociedad, y por los derechos humanos en Guatemala y en todas las naciones del mundo.

domitila2-2ejtnra

http://u.osu.edu/kigerdomitila/files/2015/04/domitila2-2ejtnra.jpg

Το 1977, τέσσερις γυναίκες μεταλλωρύχων, μεταξύ των οποίων και η Δομιτίλα Μπάρριος δε Τσουνγκάρα, από το Ποτοσί, ξεκίνησαν απεργία πείνας απαιτώντας πολιτική αμνηστία και δημοκρατικές εκλογές. Μέσα σε λίγες μέρες, χιλιάδες Βολιβιανών συμμετείχαν στην απεργία, σηματοδοτώντας, έτσι, το τέλος της δικτατορίας στη χώρα τους.

          En 1977, con cuatro esposas de trabajadores mineros, la potosina Domitila Barrios de Chungara inició una huelga de hambre demandando amnistía política y elecciones democráticas. A los pocos días, miles de bolivianos se sumaron al ayuno, marcando así el fin de la dictadura de Bolivia.

guerra-del-chaco-chacore-fotografia-enfermeras-ra-258-portalguarani

http://www.portalguarani.com/1962_ana_montserrat_barreto_valinotti/14484_mujeres

Οι Νοσοκόμες του Τσάκο, στην Παραγουάη, τελούσαν σημαντικό ανθρωπιστικό έργο, θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή τους, προκειμένου να σώζουν τους πληγωμένους στρατιώτες από το θάνατο, κατά τη διάρκεια του πολέμου μεταξύ Παραγουάης και Βολιβίας (1932-1935). Εργάζονταν σε επικίνδυνες συνθήκες, ενώ πολλές δεν επέστρεψαν ποτέ στην οικογένειά τους.

          Las enfermeras del Chaco paraguayo cumplieron un rol humanitario esencial, poniendo en riesgo sus propias vidas para salvar las de los combatientes heridos durante la Guerra del Chaco entre Paraguay y Bolivia (1932-1935). Hacían su trabajo en condiciones sumamente precarias y muchas nunca regresaron a sus hogares.

enhanced-15662-1425680715-15

https://www.buzzfeed.com/danielacadena/mujeres-historia?utm_term=.suD0BXzXW#

Ο Σύνδεσμος Γιαγιάδων της Πλατείας Μαΐου είναι μία οργάνωση για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Αργεντινή, του οποίου σκοπός είναι ο εντοπισμός και η αποκατάσταση στις νόμιμες οικογένειές τους, όλων των ανηλίκων που απήχθησαν κι εξαφανίστηκαν κατά τη διάρκεια της τελευταίας δικτατορίας (1976-1983). Μέλημα του Γυναικείου αυτού Συνδέσμου είναι να τιμωρηθούν οι υπαίτιοι εκείνης της ειδεχθούς πράξης. Οι Γιαγιάδες αυτές της Αργεντινής έχουν κατορθώσει να αποκαταστήσουν 1.151 “εγγόνια τους” στις οικογένειές τους κι έχουν προταθεί πέντε φορές για το βραβείο Νομπέλ Ειρήνης, από το 2008 έως το 2012.

          La Asociación Civil Abuelas de Plaza de Mayo es una organización de derechos humanos argentina, que tiene como finalidad localizar y restituir a sus legítimas familias todos los niños secuestrados-desaparecidos por la última dictadura militar (1976-1983), y obtener el castigo correspondiente para todos los responsables. Las Abuelas han recuperado la identidad original de 1151 nietos. Han sido nominadas en cinco ocasiones al Premio Nobel de la Paz entre los años 2008 y 2012.

220px-isabel_allende_-_001

https://es.wikipedia.org/wiki/Isabel_Allende

Η Ισαμπέλ Αγέντε (Αλιέντε) είναι η περισσότερο δημοφιλής Γυναίκα συγγραφέας στην ισπανική γλώσσα, με πορτογαλική, βάσκικη και καστιλιάνικη καταγωγή από πλευράς της μητέρας της. Έχει βραβευτεί με την Εθνική Διάκριση Λογοτεχνίας της Χιλής, το 2010.

          Isabel Allende es la escritora viva de lengua española más leída del mundo, de ascendencia portuguesa, vasca y castellana por parte materna. Obtuvo el Premio Nacional de Literatura de su país, Chile, en 2010. 

http://www.yes.fm/artista/Celia-Cruz http://www.trabajadores.cu/20150204/celina-es-cu

Έξω από τη χώρα της η μία και μέσα σ’ εκείνη η άλλη, η Σέλια Κρους και η Σελίνα Γκονσάλες -δύο θρυλικές τραγουδίστριες, όχι μόνο της Κούβας, αλλά ολόκληρης της (Λατινο)αμερικανικής ηπείρου- με τη δυνατή φωνή τους και τη μεγαλειώδη ερμηνεία τους μετέδωσαν τη μαγική χαρά της πατρίδας τους, την τόσο μεταδοτική ως τις πιο μακρινές περιοχές, ανοίγοντας έτσι δρόμους στις υπόλοιπες καλλιτεχνικές παρουσίες της Λατινικής Αμερικής σε γεωγραφικές συντεταγμένες, όπου εκείνες πρώτες ξεσήκωσαν το κοινό σ’ ένα παραλήρημα μουσικών αισθήσεων. Γι’ αυτό αποτελούν σήμερα σύμβολο της λατινοαμερικάνικης κουλτούρας, με την κουβανέζικη απόχρωση της έννοιας.

          Fuera y dentro de su país, Celia Cruz y Celina González -dos cantantes legendarias, no solo de Cuba, sino de todo el continente (latino)americano- con sus potentes voces y magistral interpretación trasmitieron su mágica alegría, contagiosa en los territorios más lejanos, abriendo el camino a las demás artistas latinas en latitudes, donde ellas fueron quienes primero expusieron y despertaron sensacionalmente el interés del público a la música de Latinoamérica, por lo que se le consideran como el símbolo auténtico de la cultura latina en el mundo, en su esencia cubana.

repor_100-210x300

http://hominidas.blogs.quo.es/2015/09/24/10-cientificas-espanolas-de-alto-nivel

Έκανε τη διδακτορική της διατριβή για τη σταθερότητα των ρομπότ βαδίσματος. Σήμερα,  η Έλενα Γκαρσία είναι η κύρια ερευνήτρια του CSIC και ιδρύτρια της Marsi Bionics. Η σημαντική της ιστορία αρχίζει όταν οι γονείς ενός εξάχρονου κοριτσιού -της Δανιέλα- που έπασχε από τετραπληγία μετά από ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα, ζήτησαν τη βοήθεια της Έλενας Γκαρσία, ώστε η κόρη τους να μπορούσε να περπατήσει. Εκείνη, τότε, θεώρησε αυτό το κάλεσμα ως σκοπό της ζωής της. Το αποτέλεσμα της επιστημονικής της έρευνας ήταν η κατασκευή του εξωσκελετού Atlas 2020, ο οποίος ζυγίζει περίπου εννέα κιλά και ανιχνεύει την ελλειμματική κίνηση ασθενών με νευρομυϊκές παθήσεις. Το ρομπότ Άτλας ερμηνεύει αυτό που ο ασθενής θέλει να κάνει, και γι’ αυτόν το λόγο αποτελεί ορόσημο στην ιατρική επιστήμη.

          Hizo su tesis doctoral sobre la estabilidad de robots caminantes. Hoy, Elena García es investigadora principal del CSIC y fundadora de Marsi Bionics. Su gran historia comienza cuando los padres de una niña, Daniela, de seis años, con tetraplejia después de sufrir un accidente de tráfico, pidieron ayuda para que su hija pudiera caminar. Elena García se puso a ello. El resultado fue el exoesqueleto Atlas 2020, un complejo armazón de unos nueve kilos de peso que detecta el movimiento residual de enfermos neuromusculares. El robot interpreta lo que la persona quiere hacer. Es el primer exoesqueleto pensado para niños y ha marcado un hito en la ciencia de la medicina.

enhanced-15015-1453384335-9

https://www.buzzfeed.com/alexandreorrico/nomes-mulheres-brasileiras

Πίσω από ένα απλό όνομα βρίσκεται μία από τις πιο σημαντικές γυναίκες της πρόσφατης ιστορίας της Βραζιλίας. Η Μαρία ντα Πένια Μάια Φερνάντες καθοδηγεί τα κινήματα για τα δικαιώματα των γυναικών και των θυμάτων της ενδοοικογενειακής βίας. Έμεινε παραπληγική όταν πυροβολήθηκε από τον άντρα της ενώ κοιμόταν. Το όνομά της έγινε αφορμή δημιουργίας νόμου το 2006, για την αύξησης των ποινών για επιθέσεις εναντίον γυναικών και για μία σειρά μέτρων για την προστασία της σωματικής και ψυχολογικής ακεραιότητας των γυναικών-θυμάτων βίας.

          Por trás de um nome simples está uma das mulheres mais importantes da história recente do Brasil. Maria da Penha Maia Fernandes é líder de movimentos de defesa dos direitos das mulheres e vítima de violência doméstica — ficou paraplégica ao levar um tiro do marido enquanto dormia. O nome dela virou Lei em 2006, estabelecendo o aumento das punições às agressões contra a mulher e uma série de medidas para proteger a integridade física e psicológica de mulheres vítimas de violência.

Για περισσότερη συζήτηση γύρω από την ισπανική & την πορτογαλική γλώσσα και τον πολιτισμό τους, επικοινωνήστεΗλίας Ταμπουράκης & Maricela Jiménez , ιδιαίτερα μαθήματα στον χώρο σας, κιν. 6951614346 & 6939777085

Ταχυδρόμος του Πολιτισμού: Διεθνής Ημέρα Μητρικής Γλώσσας.

international-language-day
https://thenorwichradical.com/2016/02/21/identity-politics-and-the-mother-tongue/
Ο όρος «μητρική γλώσσα», που συχνά ακούμε τον κόσμο να χρησιμοποιεί απερίσκεπτα, έχει –σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες της γλωσσολογίας- βιολογική έννοια. Μητρική θεωρείται η γλώσσα, της οποίας τους ήχους ακούει το έμβριο μέσα από την κοιλιά της μητέρας του. Είναι η γλώσσα, στην οποία μας νανούρισε η μητέρα μας, όταν ήμασταν βρέφη (κυρίως από το 5ο έτος της ζωής μας). «Γλώσσα διαβίωσης» ονομάζεται η δεύτερη γλώσσα –που ίσως να μιλιέται σε μία οικογένεια, όταν ο πατέρας είναι διαφορετικής εθνικότητας από τη μητέρα. Επίσης δεύτερη θεωρείται και η γλώσσα του τόπου στον οποίον διαβιώνουμε ως ξένοι μόνιμοι κάτοικοι. Τέλος, «τρίτη» ονομάζεται η ξένη γλώσσα στην οποία ολοκληρώσαμε τις πανεπιστημιακές μας σπουδές, ή ακόμη και εκείνη που μάθαμε σε επίπεδο C2 ως ξένη, σε κάποια σχολή της χώρας μας, με την προϋπόθεση ότι διατηρούμε αυτήν τη γνώση ενεργή.
            Οι λέξεις lengua (γλωσσική ομάδα), idioma (φυσική γλώσσα), dialecto (διάλεκτος), modismo (τοπικό ιδίωμα) & lenguaje (ιδιόλεκτο), που χρησιμοποιούσαμε παλαιότερα στα ισπανικά, αποτελούν –πλέον- παρωχημένη ορολογία. Όλες αυτές οι έννοιες συνοψίζονται σήμερα στον όρο: «γλωσσική ποικιλία», κι έτσι αποφεύγονται περιστατικά φυλετικού διαχωρισμού και κοινωνικών διακρίσεων. Τι σημαίνει, άλλωστε: «διάλεκτος»; Η «επίσημη» γλώσσα μίας χώρας εξαρτάται από τα ιστορικά γεγονότα και οφείλεται σε πολιτική επιβολή. (Εάν, π.χ., η νεώτερη ιστορία της Ελλάδας είχε ακολουθήσει διαφορετική πορεία, και ήταν σημερινή πρωτεύουσα της χώρας η Τραπεζούντα, τότε επίσημη γλώσσα των Ελλήνων θα ήταν η Ποντιακή…)

international-mother-language-day

http://www.khaama.com/international-mother-language-day-and-its-relevance-to-us

            Θεωρείται λάθος να λέμε ότι «η γλώσσα είναι ζωντανός οργανισμός». Αντίθετα, είναι ανεξάρτητη από τη γενική νοημοσύνη, ενώ η εκμάθησή της ως ξένης στη νηπιακή ηλικία, αναπτύσσει την εκφραστική και γνωστική (ως προς τον τοπικό πολιτισμό) ικανότητα του παιδιού.
            Επίσης, η γλώσσα δεν διέπεται από μαθηματική λογική.
Είναι γνωστός στους γλωσσολόγους ο Christopher, ένας σύγχρονός μας πενηντάρης στην ηλικία Άγγλος, με δείκτη νοημοσύνης 40-60, ο οποίος πάσχει από βαριάς μορφής αυτισμό με ψυχο-κινητικά προβλήματα, και παρ’ όλα αυτά έχει κατορθώσει μόνος του να μάθει να μιλάει και να γράφει άριστα γαλλικά, γερμανικά, ισπανικά, ιταλικά, ελληνικά και και πολωνικά, ενώ γνωρίζει επίσης τουρκικά, φινλανδικά, ουαλικά και βερβερικά της Σαχάρας σε ικανοποιητικό επίπεδο.

2

https://www.mtholyoke.edu/~mahbo22d/classweb/bengali_language_movement/intlmot

Σήμερα, υπάρχουν σε ολόκληρο τον κόσμο 6.912 γλώσσες & ποικιλίες. Η γλώσσα, όμως, δεν ταυτίζεται με τη λεκτική επικοινωνία: η νοηματική (για τα άτομα με προβλήματα ακοής) θεωρείται «φυσική γλώσσα», και γι’ αυτόν το λόγο υπάρχει διαφορετική νοηματική για κάθε γλώσσα (ελληνική, ισπανική, κλπ…)
            Τα γλωσσικά δάνεια, όταν αφομοιώνονται σωστά –με καταλήξεις, όπως ο νεολογισμός «γκουγκλάρω», βοηθούν μία γλώσσα να επιβιώσει, σύμφωνα με τις ανάγκες της σύγχρονης κοινωνίας που τη χρησιμοποιεί, κι αυτό συμβαίνει επειδή τα μορφήματα είναι ισχυρότερα από τις ρίζες. Από την άλλη πλευρά, η καταναγκαστική χρήση αρχαιοπρεπών (κατασκευασμένων) λέξεων, όπως π.χ.: ο «τηλεδιαυλοεπιλογέας», αντί του κοινού «κοντρόλ», δείχνουν μία νοσηρή αρχαιολαγνεία/καπηλεία. Είναι λέξεις και κείμενα γκροτέσκα αγκυλωμένα, αλλόκοτα συναρμοσμένα και με αδέξιες φραστικές συστροφές –ακόμα και για τα δεδομένα μιας τεχνητής ποικιλίας, όπως η καθερεύουσα, ή εκείνο το αγγλικό κείμενο με τις ελληνικές λέξεις: Kyrie, I eulogize the archons of the Panethnic Numismatic Thesaurus and the Oecumenical Trapeza for the orthodoxy of their axioms methods and policies, although there is an episode of cacophony of the Trapeza with Hellas…
Όλα αυτά είναι κοινά αποδεκτές (ή μη) κοινωνικές συμβάσεις.

native-speaker

http://www.teflone.com/blog/posts/how-mother-tongue-influence-affects-english

            Δεν υπάρχει, λοιπόν, «πλουσιότερη» ή «απλούστερη» γλώσσα. Οι ιθαγενείς Wulla της Παταγονίας, έχουν στη γλώσσα τους τη yagha την πιο λακωνική έκφραση που έχει δημιουργηθεί σε ολόκληρη την ιστορία της γλωσσολογίας, με μία μόνο λέξη: “Mamihlapinatapai”, που σημαίνει: “Μία ματιά, που την μοιράζονται δύο άνθρωποι, επιθυμώντας ο καθένας τους να προσφέρει ο συνομιλητής τους αυτό που εκείνοι επιθυμούν, επειδή οι ίδιοι είναι απρόθυμοι να το κάνουν ή και να προτείνει ο ένας στον άλλον μία ανείπωτη, μύχια, προσωπική του στιγμή, την οποία και οι δύο -αντίστοιχα- γνωρίζουν και συμφωνούν σιωπηλά.” Αυτή η σχετικά μικρή λέξη με το τεράστιο νόημα -λεκτικό & ψυχο/κοινωνικό- έχει καταγραφεί στο βιβλίο Guiness, επειδή εμπεριέχει συγχρόνως: αυτοπαθή τύπο & παθητική φωνή της κατάστασης σε μορφή προσωδιακού προσφύματος, επιρρηματικά μορφήματα στατικότητας & μεσένθημα αλληλουχίας, φώνημα που δηλώνει ολοκλήρωση πράξης και λέξημα που λειτουργεί ως ρίζα ρήματος. Αυτή η έννοια της “σιωπής με νόημα” συναντάται και στα ιαπωνικά, ως: ishin denshin 以心伝心 της οποίας το δεύτερο & το τελευταίο ιδεόγραμμα σημαίνει: “καρδιά”. Είναι γνωστή, άλλωστε η κοινή μογγολική & μαλαιοπολυνησιακή καταγωγή των Ιαπώνων & των Ινδιάνων!…
            Οι σύγχρονοι δάσκαλοι παραπονιούνται για τη «λεξιπενία» της νεώτερης γενιάς. Αυτό, όμως, είναι ένα λάθος τους, γιατί το εκπαιδευτικό πρόβλημα είναι ο ελλιπής γραμματισμός. Πρέπει, βέβαια, να προσέχουμε και την «υπερδιόρθωση», που καταλήγει –όπως είδαμε και προηγουμένως- σε μία πιεσμένη μορφή καθαρεύουσας. Η έννοια της γλώσσας διαχωρίζεται σαφώς από την έννοια του γλωσσικού ύφους. Σε κάποιες γλώσσες μπορεί να μην υπάρχει μία λέξη, αλλά υπάρχει η έννοιά της, κι εκφράζεται με ποικίλους τρόπους.
Η γραμματική –όπως αναφέρει και ο γλωσσολόγος Chomsky, είναι υπόρρητη, κι εξαρτάται ψυχολογικά από τον κοινωνικό μας περίγυρο.
            Επομένως, δεν υπάρχει η «τέλεια γλώσσα» που επί αιώνες αναζητά ο Άνθρωπος (όπως αναφέρει ο Umberto Eco).

Πολύ ευχαρίστως θα επικοινωνούμε μαζί σας για αυτά  τα θέματα, όπως επίσης και για ιδιαίτερα μαθήματα ξένων γλωσσών στον χώρο σας, Ηλίας Ταμπουράκης, κιν.:6951614346 & Maricela Jiménez, 6939777085

Συγκριτική Μυθολογία: Ένα παραμύθι παγκόσμιο, αλλά όχι παγκοσμιοποιημένο.

Κείμενο του Ηλία Ταμπουράκη στο VI Πολυεθνικό Πολιτιστικό Φεστιβάλ που οργάνωσε ο Όμιλος UNESCO Νομού Πειραιώς και Νήσων στις 15 Ιουνίου 2004, 
στα πλαίσια των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας.

1404237951
    «Η αλήθεια που εμπεριέχεται σε οποιοδήποτε θρησκευτικό δόγμα είναι τόσο παραλλαγμένη και συγκαλυμμένη συστηματικά», λέει ο Sigmund Freud, «έτσι ώστε το μεγαλύτερο μέρος της Ανθρωπότητας να μην μπορεί να την αναγνωρίσει.» Αυτό ακριβώς συμβαίνει όταν εξηγούμε σ’ ένα παιδί ότι ένας πελαργός φέρνει τα μωρά στον κόσμο. Μαθαίνοντας να αποκρυπτογραφούμε τα συμβολικά γλωσσικά ιδιώματα, θα είναι ευκολότερο να κατανοήσουμε και να διαδώσουμε την αρχαία σοφία. «Μία είναι η Αλήθεια, όμως οι σοφοί της δίνουν πολλά ονόματα», γράφουν οι Βέδδες. Η θρησκεία, η φιλοσοφία, οι τέχνες, η κοινωνική δομή του ανθρώπου όλων των εποχών, κάθε τεχνολογική κι επιστημονική εφεύρεση ή ανακάλυψη, αλλά και τα όνειρα, πηγάζουν από το μαγικό κύκλο των μύθων, και είναι οι ψυχολογικές βάσεις των γλωσσών. Οι σύγχρονοι ψυχίατροι είναι οι κυρίαρχοι του βασιλείου της μυθολογίας, του μυστικισμού και της δύναμης του λόγου, λέει ο Joseph Campbell, ενώ ο Ιωάννης Κακριδής διδάσκει ότι ο μύθος είναι μία αξία που δε χρησιμεύει, βέβαια, ως αποδεικτικό στοιχείο, αλλά ως καθαυτό ουσία και βαθμίδα της ανθρώπινης συνείδησης, η οποία τον δημιουργεί για την ολοκλήρωση και την πληρότητά της.
964390_329719203820336_925162630_o
Σε αυτήν την προσέγγιση των συμβόλων του συλλογικού ασυνείδητου των προκολομβιανών πολιτισμών, δεν θα προσπαθήσουμε να εξομοιώσουμε απλοϊκά τις σκεπτομορφές της πανανθρώπινης διανόησης· δεν υποστηρίζουμε, άλλωστε, τις ψυχαναγκαστικές κραυγές ορισμένων υπερεθνικιστών που διατείνονται ότι… «Ἐν ἀρχῆ ἦν ἡ Ἑλλάς». Οι πολιτισμοί ακολουθούν –κατά κάποιον τρόπο- παράλληλες πορείες. Αυτή η ανάλυση προτείνει την πιθανότητα μίας παρόμοιας σκέψης ανάμεσα στους λαούς, η οποία τους οδηγεί σε συγκεκριμένους κοινωνικοπολιτικούς σχηματισμούς, ακολουθώντας, όμως, διαφορετικούς δρόμους· δρόμους που ανοίγονται μέσα στη Φύση που τους τρέφει: ζούγλες και πάγους, ερήμους, βουνά και θάλασσες. Αυτή είναι η κύρια λειτουργία της μυθολογίας: να εκφράζει με γραφικό τρόπο τις κοινωνικές και πολιτικές δομές, συνήθως στα πλαίσια κάποιας θρησκείας. Στην αρχαιότητα, η φιλοσοφία συμπορεύτηκε με το μύθο. Η μέθοδος αυτής της σύγκρισης θα είναι «ολιστική»: αποφεύγοντας τις γλωσσολογικές παγίδες των συμπτώσεων –τα επονομαζόμενα “faux amis” ή “false cognates”, μία προσφιλή μέθοδο των ομόηχων λέξεων που χρησιμοποιούν ορισμένοι για να αποδείξουν ότι οι Αμερινδοί μιλούν… ελληνικά (!)- θα εστιάσουμε την προσοχή μας [κατά τον Georges Dumézil, (1898-1986), τον Γάλλο πρωτοπόρο της συγκριτικής μυθολογίας] στην τυπολογία των λειτουργιών και στα πρότυπα συμπεριφοράς των μυθικών προσώπων. Συγχρόνως, όμως, θα συγκρίνουμε μεταξύ τους τους θεούς, τους δαίμονες και τους ήρωες, αλλά και ολόκληρο το πάνθεον του κάθε πολιτισμού ως ένα σύνολο, ένα δομημένο σύστημα, έτσι ώστε να εμφανιστεί ο οιοσδήποτε πιθανός ισομορφισμός. Βέβαια, ο περιορισμένος χώρος που διατίθεται για οποιοδήποτε εισαγωγικό σημείωμα, δεν επιτρέπει την εμβάθυνση, αλλά αυτό δεν εμποδίζει την προσεκτική αναφορά κάποιων στοιχείων.
GREECE OLYMPIC BEIJING FLAME

http://www.huffingtonpost.gr/alexandra-simeonidou/-_162_b_6158942.

Για μεγάλο χρονικό διάστημα είχε διαδοθεί η ιδέα ότι οι Αμερινδοί λαοί ήταν «πρωτόγονοι ευγενείς» και αθώοι, που ζούσαν σε μία Εδέμ, και που μπορούσαν να εξαπατηθούν ανταλλάσσοντας τα χρυσοφόρα βουνά τους για μία χούφτα ψευδοκοσμημάτων με καθρεφτάκια. Εκείνοι οι αρχαίοι πολιτισμοί, όμως, που είχαν τους πυρήνες τους στις εκτενείς περιοχές που σήμερα ονομάζουμε «Μέση Αμερική» και ειδικότερα Μεξικό και Γουατεμάλα, ή στις περουβιανές και βολιβιανές εκτάσεις των Άνδεων, ήταν συγκρίσιμοι με τα Ευρωπαϊκά βασίλεια της εποχής τους: ήταν οργανωμένοι σε αντίστοιχες κοινωνικές τάξεις, είχαν στρατοκρατούμενη και επεκτατική πολιτική, και διέθεταν γνώσεις αρχιτεκτονικής, αστρονομίας, ναυσιπλοΐας, μαθηματικών και άλλων επιστημών και τεχνών. Κατά την πολιτισμική σύγκρουση που επιτελέστηκε το 15ο και 16ο αι. κ.Π., το μοναδικό πλεονέκτημα των Ισπανών και Πορτογάλων κατακτητών ήταν η οπλική τους υπεροχή έναντι των ιθαγενών.
18528_mineria-joyeria-artesanias-colombia-2015
http://www.artesaniasdecolombia.com.co:8080/PortalAC/

Για να προσεγγίσουμε καλύτερα τους εναπομείναντες Μάγια (mayas) στο νότιο Μεξικό και στη Γουατεμάλα, τους Αζτέκους (aztecas) στο Μεξικό, τους Αϋμάρα (aymaras) στη Βολιβία, τους Ίνκα (incas) στο Περού και σ’ άλλες χώρες των Άνδεων, τους Γουαρανί (mby’a tupí-guaraní) στην Παραγουάη, τους Τσίμπτσα (chibchas) στην Κολομβία και τους άλλους προκολομβιανούς λαούς της Μέσης Αμερικής, της Ζώνης της Πανανδικής Παράδοσης και των περιοχών του Αμαζονίου και της Καραϊβικής, που βρίσκονται στο περιθώριο αυτών των πολιτισμών, πρέπει να διερευνήσουμε τη μυθολογία τους, στην οποία η μοναδική ουσιαστική διαφορά από τη «Δυτική» θεώρηση επικεντρώνεται στο γεγονός ότι ο Άνθρωπος δεν αποτελεί το μέτρο των πάντων, σε αντίθεση με τον Κλεόβουλο, που δίδασκε το ρητό: «Μέτρον ἂριστον».
3068698146_204e1df7f7_b-1
   https://www.flickr.com/photos/bailemoselbimbo/3068698146/sizes/l

Η επιστήμη της Ανθρωπολογίας μιλάει για παράλληλη ανάπτυξη διαφορετικών πολιτισμών. Ο Claude Lévi-Strauss, (1908-2009), ο γαλλόφωνος ανθρωπολόγος, στο έργο του Race et histoire (1952) -Φυλή και Ιστορία, προκειμένου να αποδείξει ότι η πολιτιστική και η βιολογική διαφορετικότητα είναι δύο διακριτά πράγματα, αναφέρει ότι δύο κουλτούρες που δημιουργούν άνθρωποι, οι οποίοι ανήκουν στην ίδια φυλή, μπορεί να διαφέρουν περισσότερο μεταξύ τους από ότι δύο κουλτούρες, οι οποίες αντιστοιχούν σε ομάδες που διαφέρουν φυλετικά.
maxresdefault

https://www.youtube.com/watch?v=TpvoNkSgElQ

Η Κεντρική Αμερική περιλαμβάνει οκτώ χώρες: το Μεξικό –από την πρωτεύουσα, έως τα νότια σύνορά του, τη Βρετανική Ονδούρα (Belize), τη Γουατεμάλα –όπου δημιουργήθηκε το Πόπολ Βουχ (Pópol Vuh)-, το Σαλβαδόρ, την Ονδούρα, τη Νικαράγουα την Κόστα Ρίκα και τον Παναμά –από τα βόρεια σύνορά του, έως και την Πρωτεύουσα. Πρόκειται για μία εντυπωσιακής ομορφιάς περιοχή της Λατινικής Αμερικής, όπου βρίσκεται ο μεγαλύτερος κοραλλιογενής ύφαλος του δυτικού ημισφαιρίου (Μπελίζ) και οι περισσότεροι και πιο καλοδιατηρημένοι τροπικοί εθνικοί δρυμοί του κόσμου (Κόστα Ρίκα). Μέση Αμερική ονομάζεται σύμφωνα με την αρχαιολογική ορολογία.

15f6bb2cadec15687ad11cfd7c301868

https://gr.pinterest.com/pin/183381016048001797/

Πολιτισμοί που στηρίζουν την πίστη ότι πριν τη Δημιουργία τους υπήρχε το Χάος, ή διαδοχικοί Κόσμοι παρελθόντων, παρόντων ή μελλοντικών χρόνων, έχουν εμφανιστεί κι από τις δύο πλευρές του «βάλτου» -όπως κάποιοι μιγάδες της Αμερικής συνηθίζουν ν’ αποκαλούν τον Ατλαντικό Ωκεανό: «el otro lado del charco». Οικουμενικές καταστροφές που προκαλούνται από τα θεμελιώδη στοιχεία της Φύσης, έχουν διεγείρει το θεϊκό νου –που δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον ανθρώπινο- να πειραματιστεί με τις ζωτικές ουσίες, για να κατορθώσει υλικές και πνευματικές αναγεννήσεις της Ανθρωπότητας.

    Οι δημιουργοί και ιδρυτικοί πυρήνες δίνουν σχεδόν πάντα τη θέση τους σε θεϊκούς αυτοκράτορες, που εκπροσωπούν τις συντηρητικές δυνάμεις του σύμπαντος. Πρόκειται για πνεύματα που μετουσιώνονται σύμφωνα με την ψυχοσύνθεση του ανθρώπου που τα διατηρεί. Οι θεοί είναι αυτοί που ρίχνουν τους Ήρωες στην πορεία των δοκιμασιών, τους οδηγούν στο κατώφλι του Κάτω Κόσμου, και τους ενθαρρύνουν ν’ αποτολμήσουν μία εποικοδομητική επάνοδο στο γήινο Κόσμο του λαού τους.

    Ο διαπολιτισμικός Ήρωας είναι ο ομφαλός του μικρόκοσμού του. Είναι ο διαμεσολαβητής ανάμεσα σε δύο Κόσμους και δωρητής αγαθών στην Ανθρωπότητα. Πολεμιστής, εραστής, τύραννος και σωτήρας, είναι ταυτόσημος με όλα τα άτομα κάθε κοινωνικού συνόλου. Ολόκληρο αυτό το κοσμογονικό/θεογονικό και ηρωικό σύστημα, έχει τις ρίζες του στη μετουσίωση της υλικής και πνευματικής θυσίας.
2649131-ancient-greek-heroes-statue-on-the
https://www.colourbox.com/image/ancient-greek-heroes-statue

Στις μυθολογίες του κόσμου, συνήθως η Κοσμογονία και ο Κατακλυσμός αποτελούν δύο αλληλένδετους αλλά διακριτούς κύκλους. Σε αυτήν την σύντομη ανάλυση, τοποθετούμε αυτά τα δύο στοιχεία μαζί, εφ’ όσον ο Κατακλυσμός συμβολίζει την αναδημιουργία.
Ο συμβολισμός του δωδεκάθεου απορρέει από τα αστρολογικά πρότυπα του ηλιακού ημερολογίου, που θεωρούνται σταθεροί παράγοντες για την οργάνωση των κοινοτήτων σε συγκεκριμένες χρονικές ενότητες. Ο αριθμός 12 συναντάται στη λατρεία, στο μύθο και στην τέχνη. Εκτός από την αρχαία Ελλάδα, υπήρχαν δωδεκάθεα στην Αίγυπτο, τη Βαβυλώνα, την Ασσυρία, στη Χαλδαία και στο Βαβυλωνιακό Ελάμ (Elam) -το σημερινό Χουζιστάν ( خوزستان Khūzestān) του νοτιοδυτικού Ιράν, όπως επίσης και στους Χετταίους, στους Ετρούσκους, στους Ρωμαίους και στα γερμανικά φύλλα. Ακόμη και στο Χριστιανισμό, οι μαθητές του Ιησού ήταν 12. Οι θεοί έδιναν με τη στάση ζωής τους το παράδειγμα της ενότητας και της ακεραιότητας στις κλασικές κοινωνίες. Οι θεότητες εμφανίζονται σε ζεύγη ετερώνυμων στοιχείων ή αλληλοσυμπληρούμενων μορφών, κι ενσωματώνονται μ’ αυτόν τον τρόπο στις δραστηριότητες της Ανθρωπότητας. Ο Πλάτων ταξινομεί την πολιτική του σκέψη βασιζόμενος στον αριθμό 12. Το Ελληνο-ρωμαϊκό Πάνθεο αντιστοιχούσε στα 12 μηνιαία σύμβολα του ωροσκοπίου, στους Μάγια όμως, ο ζωδιακός κύκλος είχε 13 μήνες (των 20 ημερών):

 quetzalcoatl-svg

https://en.wikipedia.org/wiki/Quetzalcoatl

Ο κεντρικός ρόλος του διαπολιτισμικού Ήρωα είναι η ανάπτυξη του πολιτισμού, δηλαδή το κοινό αγαθό της λύτρωσης της κοινωνίας από τέρατα, κατάρες και εισβολές, με απώτερο σκοπό να φτάσει στην πνευματική και υλική κατάκτηση ενός αναγεννημένου κόσμου.

    Τα στάδια της ηρωικής ζωής είναι τα εξής: 

  1. Ο Ήρωας είναι ημίθεος και αποτελεί τον ομφαλό του Κόσμου.
  2. Λαμβάνει τη θεϊκή πρόκληση στην περιπέτεια και στη γνώση.
  3. Απορρίπτει αυτήν την πρόκληση.
  4. Συναντά υπερφυσική βοήθεια σε ένδειξη προτροπής.
  5. Περνά το κατώφλι του Κάτω Κόσμου, και:
  6. συνεχίζει την οδό των δοκιμασιών, όπου:
  7. συναντά τη θεά-μητέρα-ερωμένη.
  8. Καθιερώνεται σε σημείο θεοποίησης, αλλά:
  9. πρέπει να επιστρέψει στο λαό του για να του μεταδώσει τα θεϊκά αγαθά, όμως:
  10. αρνείται και πάλι, και:
  11. κατορθώνει να διαφύγει ως δια μαγείας.
  12. Λαμβάνει και πάλι άνωθεν σωτηρία, και:
  13. ξαναπερνά το κατώφλι –της αναγέννησης, αυτήν τη φορά.
  14. Μετουσιώνεται σε Κύριο των Δύο Κόσμων, και ως:

 Α. άνθρωπος,

 Β. θεός,

 Γ. πολεμιστής,

 Δ. εραστής,

 Ε. αυτοκράτορας,

 ΣΤ. τύραννος,

 Ζ. σωτήρας, ή:

 Η. άγιος,

  1. μεταδίδει στην Ανθρωπότητα τη γνώση των νέων αγαθών,
  2. για να γκρεμίσει τις παλιές και σάπιες δομές, και:
  3. να δημιουργήσει νέες αξίες και αρετές,
  4. περιμένοντας πάντα το νέο Ήρωα, που θα επιτελέσει τον ίδιο κοσμικό κύκλο.

    Η ταύτιση των μεμονωμένων ατόμων με τον Ήρωα επιδέχεται μία βαθιά ψυχολογική ερμηνεία της κοινωνικής δραστηριότητας. Στην εποχή μας, ο Ήρωας υπερβαίνει τα όρια των καιρών και ξεσηκώνει τα πλήθη για ν’ αγωνιστούν ενάντια σε σύγχρονους δράκους, όπως είναι η παγκοσμιοποίηση. Αυτό, όμως, ακούγεται ουτοπικό. Οι νευρώσεις του σημερινού ανθρώπου είναι το αποτέλεσμα της απομάκρυνσής του από τον παραδοσιακό πολιτισμό.

50606-dionysos

http://5465.pblogs.gr/2007/09/dionysos-o-dithyrambos.html 

Διθύραμβος –ένα από τα χαρακτηριστικά του Διόνυσου που ανασταίνεται μετά το θάνατό του- σημαίνει για τους αρχαίους Έλληνες «αυτός που έχει δύο πόρτες», δηλαδή «κάποιος που βιώνει το θαύμα της δεύτερης γέννησης». Είναι γνωστό ότι τα θεατρικά χορικά –που ονομαζόταν διθύραμβοι, και οι μυστικιστικές τελετουργίες της αιματηρής λατρείας του Διόνυσου, σηματοδοτούσαν την έναρξη της τραγωδίας στην Αττική, δεδομένου ότι ο Διόνυσος συσχετιζόταν με την αναγέννηση της Φύσης, της Σελήνης και του Ηλίου και με την ανάσταση της ψυχής, που γιορταζόταν κάθε Άνοιξη –την εποχή της αναγέννησης της Φύσης και του Χρόνου.

    Ο Ήρωας, μετά την κάθοδό του στον Κόσμο των νεκρών και την επάνοδό του στη Γη, ξεπερνά τα εμπόδια της ζωής και φτάνει στο σημείο ν’ αντικρίσει τη λάμψη της πατρικής εικόνας, να την κατανοήσει και να ταυτιστεί με αυτήν.

    Σε ορισμένες σύγχρονες κοινωνίες κανιβάλων της Αυστρονησίας, οι νέοι μυηθέντες πρέπει να επιβιώνουν για κάποια περίοδο με το αίμα από το ρινικό οστό ή από τα γεννητικά όργανα των ενηλίκων της κοινωνίας τους. Η περιτομή σημαίνει γι’ αυτούς ένα είδος ελαφρύ ευνουχισμού. Τέτοιες σπονδές αίματος από τα γεννητικά όργανα γινόταν και ανάμεσα στους ιθαγενείς της Μέσης Αμερικής, όπως π.χ., στους Μάγια. Η προσφορά αίματος φανερώνει το αρχέτυπο της αυτοθυσίας που συμβολίζει το ευεργετικό πατρικό πρόσωπο.

index_05_02

http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGYM-C112/347/2321,8891/

Η Αμερική, σε σύγκριση με τις άλλες ηπείρους, έχει δεχτεί τις σκληρότερες πιέσεις από τους «δυτικούς» που, ως μοναδικοί αποικιοκράτες της Ιστορίας, ανέπτυξαν απάνθρωπες μεθόδους, προκειμένου να αλλάξουν ριζικά την προσωπικότητα των λαών της, και κατόπιν τη Φύση της.  Παρ’ όλα τα πεντακόσια χρόνια που κράτησε ο εξαγνισμός των ευγενών της στην ιεροεξεταστική πυρά, η υλοτομία των πρωτογενών δασών της βροχής, το λιώσιμο των χρυσών θεών της για τους πολέμους του άπληστου Ισπανικού στέμματος, και το πότισμα των παιδιών της με αναψυκτικά «Cola», η Mama Grande, η «Μεγάλη Γιαγιά», η Ñande Jaryi, ξαναγεννιέται μες’ από τις στάχτες των θρυμματισμένων της οστών, κι επιβιώνει με το αίμα των ίδιων της των παιδιών που συνεχίζει να θυσιάζει.  Το αμιγώς ινδιάνικο υποσυνείδητό της ίσως να μην υφίσταται πλέον.  Αλλά κι εκείνη, με τη σειρά της, έχει μεταλλάξει τον κατακτητή της, έτσι ώστε το νεόφερτο αυτό στοιχείο να μην τρέφεται  παρασιτικά.  Το υποσυνείδητο του λευκού επίσης δεν υφίσταται.  Η νοοτροπία του μιγά έχει διαποτίσει τα πάντα. Σαν προνύμφη, η Αμερική, έχει μεταμορφωθεί εξωτερικά σε πεταλούδα, αλλάζοντας τις αυτόχθονες γλώσσες της σε υβριδικά ιδιώματα, ξανοίγοντας την επιδερμίδα τής χάλκινης φυλής της, εγείροντας τις πυραμίδες της σε πολυεθνικά ξενοδοχεία και υιοθετώντας ξένο Θεό Καθολικό κι ορδές καλοσυνάτων Αγίων Αποστολικών, που τροφοδοτούν τους απλοϊκούς ντόπιους με «εγχειρίδια των ηλιθίων» –όπως θα ‘λεγε κι ο Περουβιανός συγγραφέας και πολιτικός Mario Vargas Llosa, (1936-), για να τους μετατρέψουν με τη σειρά τους σε βορά των μεγαλόσχημων της πολιτικοθρησκευτικής ηγεσίας.  Κατά βάθος όμως, η Γιαγιά Αμερική παραμένει προνύμφη. 

parkinsons-disease-31

http://www.pdtrials.org/en/clinical_research_news/release/pr_1236702300

    Οι μνήμες της θρησκείας της έχουν πάρει δύο δρόμους:  το μυθολογικό στα βιβλία των Ευρωπαίων, και το μαγικό στις καθημερινές γειτονιές της, απ’ το Μεξικό ως την Παραγουάη, κι απ’ τη Βραζιλία ως τη Βολιβία. Κι αυτό συμβαίνει γιατί η μοίρα των θρησκειών του Κόσμου είναι κοινή: μετά από πολέμους ή μεγάλες φυσικές καταστροφές, κάθε δόγμα, αφού διαρραγεί ο κοινωνικός ιστός που το εμπεριέχει ως συστατικό του, μετατρέπεται σε μύθο, ο οποίος, με τη σειρά του, πλάθεται με τα στοιχεία της λαϊκής υπερβολής των τοπικών ηρώων, και γίνεται θρύλος, βασισμένος στην πραγματικότητα· με την πάροδο του χρόνου, κι όταν οι πληγές επουλωθούν κι η κοινωνία γνωρίσει νέους δρόμους, ο θρύλος μεταμφιέζεται σε μάγισσα –θεραπαινίδα των φτωχών και των πτωχν τ πνεύματι.  

    Τέτοιες μνήμες ζωντανές θα ήθελα να διηγηθώ, απ’ την αρχαία αυτή ήπειρο με τα γενετικώς τροποποιημένα γονίδια, κι απ’ τα ταξίδια περασμένων δεκαετιών που με το παραμικρό ανασταίνονται όταν το άγχος χτυπάει το συναγερμό…

1317162137_vela

http://www.queretaro.travel/contenido.aspx?q=pvp1bOtJyj2IMBAINBJ6SLKw68iYc005

Το πεπρωμένο της Λατινικής Αμερικής έχει καθοριστεί από τα ιστορικά γεγονότα. Τα προσωποποιημένα στοιχεία της Φύσης, που βρίσκονται πέρα από κάθε ανθρώπινη πρόσβαση, ή κατανόηση, συνυπάρχουν με την αναζήτηση του Χριστιανισμού. Μάγιας, Αζτέκοι, Σαποτέκοι (zapotecas), Ουιτσόλ (huichol) και άλλοι, πολύ λιγότερο γνωστοί πολιτισμοί της αρχαίας Αμερικής –που αποτελούν τον αντικατοπτρισμό του «Δυτικού» Κόσμου-, προσπαθούν στις μέρες μας ν’ ανασυγκροτήσουν τα θραύσματά τους, που τα σκόρπισε το δαιμονικό πνεύμα των Λατινόφωνων κατακτητών καλογήρων, γνωστό ως Σατανάς. Οι πολύχρωμες κοινότητες των ιθαγενών, των μιγάδων, των Αφρικανών, ακόμη και των Κινέζων, που ζουν στη Λατινική Αμερική, αλλά και των λευκών, διατηρούν την ταυτότητά τους –ή τουλάχιστον προσπαθούν- ως ανεξάρτητα κεφάλαια ενός ενιαίου λογοτεχνικού έργου. Προϊστορικά κατάλοιπα ανιμιστικών θρησκειών συμπληρώνουν σήμερα με πολύ χαμηλό οικονομικό κόστος το κενό που εξακολουθεί να αφήνει η επιστήμη. Άλλωστε, τι σημαίνει «μαγεία»; Ότι και «μυθολογία», δηλαδή θρησκεία μετά την ημερομηνία λήξης της…

    Σε αυτά τα πλαίσια μπορούμε να παρατηρήσουμε την εξέλιξη του πολιτισμού –ανοδική στις αρχικές του φάσεις και καθοδική στις μετέπειτα· τα αρχαία, μυστικ(ιστικ)ά κείμενα των Μάγιας, περιέπεσαν πλέον στα χέρια έμπειρων στην πονηριά ή/και στην ανοησία ανθρώπων, οι οποίοι, εκμεταλλευόμενοι τη εκτεταμένη άγνοια των λαϊκών μαζών, αποσκοπούν στο ίδιον όφελος μέσω της παρερμηνείας των ιερών γραφών –όχι μόνον της Μέσης Αμερικής, αλλά και ολόκληρης της υφηλίου: στα χειρόγραφα Chilam B’alam των Μάγια στο Yucatán του Μεξικού, αναφέρονται επτά προφητείες, οι οποίες προμηνύουν ριζικές, εντυπωσιακές, τρομακτικές αλλαγές στον πλανήτη μας:

brujos_bolivia

https://damasyvagabundos.wordpress.com/2010/07/10/curanderia-10072010/

Η πρώτη από αυτές, αναφέρει ότι «ο κόσμος του μίσους και του υλισμού θα φτάσει στο τέλος του στις 21 Δεκεμβρίου του έτους 2012» (κ.Π.), σύμφωνα, πάντα με τους μαθηματικούς υπολογισμούς του ημερολογίου tzol’kin. «Εκείνην την ημέρα, ο φόβος του ανθρώπου θα εξαφανιστεί και το γένος μας θα πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στο να εξαφανιστεί ως σκεπτόμενο είδος που απειλεί τον πλανήτη Γη με καταστροφή, ή να αναπτυχθεί με απώτερο σκοπό την αρμονική ολοκλήρωσή του με ολόκληρο το Σύμπαν, συνειδητοποιώντας ότι όλοι μας ανήκουμε σε μία έμβια ολότητα, μέσα και μέσω της οποίας μπορούμε να υπάρχουμε σε μία νέα εποχή του φωτός.»

    Βέβαια, οι αστρονομικές γνώσεις των Μάγια τους επέτρεπαν να γνωρίζουν και να προβλέπουν κάποιες φυσικές καταστροφές, όπως τους κατακλυσμούς, τις ηλιακές εκρήξεις και τους σεισμούς. Αυτή είναι η επιστημονική απάντηση στο ζήτημα. Όμως, μία άλλη, πνευματική ερμηνεία του θέματος αναφέρει ότι τότε ο Κόσμος θα ακολουθήσει μία νέα θεώρηση της ζωής, μία αναδιοργάνωση της εξουσίας στον κόσμο, κι έτσι θα ξεκινήσει ένας νέος ημερολογιακός κύκλος. Βέβαια, γεγονότα σαν κι αυτά, δεν συμβαίνουν απ’ τη μια μέρα στην άλλη, αλλά σταδιακά. Πρόκειται, λοιπόν, για μυθολογικές προσεγγίσεις κάποιων φυσικών και κοινωνικών φαινομένων, που διαδίδονται με γλαφυρό τρόπο στις λαϊκές μάζες, έτσι ώστε να διατηρούνται κάποιες ισορροπίες…

    Καμία ανάλυση, όμως, δεν μπορεί να αγγίξει την ομορφιά του πρωτότυπου κειμένου. Ακόμη και η μετάφρασή του, με όση προσοχή κι αν έχει γίνει, περνάει το έργο σ’ έναν άλλον πολιτισμό, θετό κι όχι φυσικό. Αυτή η συνάντηση των πολιτισμών, όμως, είναι κάποιες φορές σκοπός ζωής. Το κάθε λογοτεχνικό έργο –ακόμη κι αν αναφέρεται σε μυθικά/ιστορικά ή πνευματι(στι)κά γεγονότα, θα πρέπει ν’ αφήνει στον αναγνώστη την ελευθερία της προσωπικής ερμηνείας. –«Literature, in which everything is explicit, is no fun to read», λέει ο Felipe Fernández Armesto, του Παν/μίου της Οξφόρδης. Αν δεν το κατορθώσει αυτό, τότε δεν μπορεί να θεωρείται «τέχνη».

    Αυτό είναι το Πόπολ Βουχ, η «Βίβλος» των Μάγια της Γουατεμάλας.

e8b64a805085aa25d4b49e89df6c790f-1

https://gr.pinterest.com/mparlanti/spanish-aztec-inca-maya/

Πολιτισμός· civilización ή cultura; Ο O. Spengler διατύπωσε τον πολιτισμό με την έννοια “civilisation” ως το πεπρωμένο μίας κουλτούρας. Ο V. Childe τον θέτει μεταξύ δύο «επαναστάσεων»: της αγροτικής του νεολιθικού ανθρώπου (με την αγροκαλλιέργεια και την κτηνοτροφία), και της αστικής (με τον τροχό). Αργότερα πρόσθεσε και το κριτήριο της γραφήςΟ A. Toynbee μίλησε για μεταλλαγή ή μετατυπία του ενός όρου μέσα στον άλλον. Ο F. Braudel εξισώνει έναν «αληθινό» πολιτισμό με μία «γνήσια» κουλτούρα. Ο F. F. Armesto, του Παν/μίου της Οξφόρδης –νέο αίμα στον τομέα της εθνολογίας- διατείνεται ότι οι κοινωνίες μπορούν να κριθούν στο κατά πόσον είναι πολιτισμένες, μόνο ερευνώντας την αλληλεπίδρασή τους με το φυσικό τους περιβάλλον.  Ο K. Clark, πάντως, λέει ότι μετά από μελέτες μιας ολόκληρης ζωής, δε γνωρίζει τι είναι πολιτισμός, αλλά τον αναγνωρίζει όταν τον βλέπει ή τον αισθάνεται με μία από τις πέντε ανθρώπινες αισθήσεις.

    Αρχαίος ελληνικός πολιτισμός και ο πολιτισμός των Μάγια, ο νομικός μας πολιτισμός, θαλάσσιοι πολιτισμοί, βουδιστικός πολιτισμός και ο διατροφικός πολιτισμός του καλαμποκιού στη Μέση Αμερική, μπορούν να στηρίξουν την οντότητα της κουλτούρας –με τη σημασία και τη δημιουργική σπουδαιότητα του καθημερινού modus vivendi, του αρχέγονου αλλά και σύγχρονου.

    Κουλτούρα και πολιτισμός: υποσύνολα τα μεν των δε, προϊόντα της Φύσης, αλλά και της ανθρώπινης διανόησης, αποτελούν ιδρυτές λαών αζτεκικών, ινκαϊκών, γουαρανικών και των Μάγια, και σχηματίζουν τη φιλοσοφία της ινδιάνικης Αμερικής.

267px-wikijunior_ancient_civlizations_ii
https://en.wikibooks.org/wiki/Wikijunior:Ancient_Civilizations

Σ’ ένα μεγάλο ταξίδι ζωής ανάμεσα στις χώρες του πλανήτη μας, διαπιστώνουμε, όμως, ότι –δυστυχώς- ο πολιτισμός (κάθε είδους) εδραιώνεται σε αλήθειες συγκαλυμμένες, σε γλώσσες δυσνόητες και γραφές ιερογλυφικές, για τους λίγους· οι φιλοσοφίες στηρίζονται σε θεολογίες που ευνοούν τον άνδρα και υποβιβάζουν τη γυναίκα· σε θρησκείες (βασικό στοιχείο κάθε πολιτισμού), που απαιτούν μετάνοια μέσω της τιμωρίας του σώματος με νηστεία ή διάτρηση των γεννητικών οργάνων και με ανθρωποθυσίες· θρησκείες που αποτάσσουν το σώμα, αυτό το δώρο (;) της Φύσης, που πενθούν τη ζωή με μπούρκα, που αφαιρούν το δικαίωμα αυτοδιάθεσης στα μοναστήρια και της επαφής κάθε ανθρώπου με τη Φύση.

    Σε όλα τα θεολογικά ρεύματα –μονοθεϊστικά, μονολατρικά, ενοθεϊστικά ή πολυθεϊστικά –ακόμη και στο συγκρητισμό των Χριστιανών Ισπανών κατακτητών με τους σταυρούς/σπαθιά και το φαλλό του βιασμού στα χέρια-, ο Θεός ή οι θεοί από πέτρα ή ξύλο, τρέφονται με λιβάνι κοπάλ και με την πίστη και τη λατρεία της Ανθρωπότητας.

    Οι άνθρωποι, ανάλογα με το διανοητικό τους επίπεδο, πλάθουν τους θεούς τους, είτε κατ’ εικόνα, είτε καθ’ ομοίωσιν, είτε –ούτε κατά διάνοια-, με τερατόμορφη εμφάνιση.

    Ήδη από την παλαιολιθική εποχή, οι σαμάνοι –οι μάγοι/θεραπευτές- κλείνονταν στην ασφάλεια των σπηλαίων τους και ζωγράφιζαν μαγικο-θρησκευτικές εικόνες θηραμάτων, για να… «βοηθήσουν» τους κυνηγούς στο επικίνδυνο έργο τους. Η πρώτη εκμετάλλευση του Ανθρώπου από άνθρωπο γεννήθηκε στους εκκλησιαστικούς κόλπους.

    Και οι μετέπειτα ιερείς (τα παράγωγα των σαμάνων, που καπηλεύονται το ρόλο του ψυχαναλυτή της φυλής τους), προσηλυτίζουν νεοφώτιστους υποτελείς των αυτοκρατόρων, τους οποίους κι εκείνοι υπηρετούν, όταν τυγχάνει να μην έχουν οι ίδιοι το διττό ρόλο του θεοποιημένου Ήρωα-ηγέτη.

    Ρυθμίζουν τη συλλογική μνήμη από την πρωταρχική ύπαρξη του Χάους (για να μην υπάρχει πρότερη αναφορά κι έρευνα), και θέτουν ως Πρωτόπλαστο Ήλιο, δίχως γονείς και προγόνους και λαμπρό, τον εαυτό τους. Και τιμωρούν με θάνατο τους άπιστους ή όσους παρεκκλίνουν από την «ορθή» πίστη.

    Διακηρύσσουν ότι ο «περιούσιος» λαός τους δε θα εξαλειφθεί ποτέ από προσώπου Γης και θα κυριεύσει όλους τους άλλους λαούς. Γεννιούνται έτσι, οι αντι-ήρωες: απαξιώνουν τον «Άλλο» και του «Αλλού», όπου εκείνος κατοικεί. Αλλά επιθυμούν τον «Άλλο» ως υπηρέτη τους και τη γη τού «Αλλού» για τα δικά τους συμφέροντα. Εκδίκηση, μίσος και πόλεμος είναι το ουσιαστικό νόημα των θρησκειών, υπό την επίφαση της αγάπης για τον πλησίον. 

world_religions_icn
http://blog.world-mysteries.com/science/what-are-major-religions-of-the-world/

Αυτοκράτορες και ιερείς αναγκάζουν τους ανθρώπους να καλλιεργούν «θεϊκές υπερτροφές» σε γη χέρσα, προς όφελος του κοινού καλού και κρατούν για τους εαυτούς τους τη μερίδα του λέοντος, διανέμοντας στους πληβείους πινάκια φακής. Και μαστιγώνουν είλωτες για να σείουν τα βουνά, ν’ αλλάζουν το ρου των ποταμών και να χτίζουν τείχη κυκλώπεια και πυραμίδες βαθμιδωτές (που συμπτωματικά –σκανδαλιστικά συμπτωματικά- [συν]υπάρχουν σε διάφορα γεωγραφικά μήκη και πλάτη), από την κορυφή των οποίων, τελικά, θα προσφέρουν την καρδιά τους ως θυσία σε Φίδια Φτερωτά για να μη σβήσει ο Ήλιος, και στις οποίες θα θανατώσουν χιλιάδες σκλάβους για να μη μαρτυρήσουν την είσοδο στον Κάτω Κόσμο και –κυρίως- στους θησαυρούς. Κι οι άλλοι, από κάτω, θα κοινωνήσουν τη σκόνη απ’ τα κόκαλα των θυσιασμένων μες την ομίχλη της ζούγκλας.

    Τα κοσμήματα, τα λαμπερά σαν τ’ άστρα -που μελετά η αρχαία αστρονομία-, τ’ αγάλματα με την τρομακτική (στη χειρότερη περίπτωση) ή και τη λάγνα τους όψη (στην καλύτερη των περιστάσεων), οι τελετουργικοί χοροί με τ’ αλφάβητα στα δάχτυλα των χεριών και των ποδιών, η (προφορική) λογοτεχνία, οι μάσκες του θεάτρου των θεών και οι μουσικές που αφηγούνται τα κατορθώματά τους, τα μαθηματικά κι οι άλλες επιστήμες, η ναυσιπλοΐα κι άλλες τεχνικές, το μέλι που συμβολίζει τη γυναίκα –τη γλυκιά μα και δηλητηριώδη-, όλα αυτά κι άλλα πολλά σύμβολα κι όμορφα ονόματα των Ιαγουάρων της Σελήνης, είναι προϊόντα του πολιτισμού -της civilización- της άρχουσας τάξης. Η εντυπωσιακή βιτρίνα του πολιτισμού.

bayon-lokeshvara
http://www.visit-angkor.org/blog/2012/12/23/bayon-the-heart-of-angkor-thom

Όμως, υπάρχει και η λαϊκή κουλτούρα· εκείνη του ζωδιακού κύκλου, του εσωτερισμού, της οικολογικής θρησκείας, της μαγείας κι άλλων απορριμμάτων που η άρχουσα τάξη πετά μετά την ημερομηνία λήξης τους, ενώ ο λαός γιορτάζει την εύρεσή τους με παραδοσιακούς χορούς. Για το λαό, οι θεοί έχουν ανθρώπινες (σεξουαλικές) αδυναμίες· κι επιδίδονται στην αιμομιξία υπό την επήρεια της οινοπνευματώδους chicha. Παράδειγμα προς μίμησιν, για να μην κατηγορηθούν οι άρχοντες που την εφαρμόζουν για… να συνεχίσουν τη ζωή τους ως κατώτεροι θεοί στο ουράνιο στερέωμα. Διπλή και πρακτική η εφαρμογή του μέτρου. Η άλλη βιτρίνα του «πολιτισμού» είναι αυτή. «Η γνήσια», όπως την αποκαλούν οι σύγχρονοι ταξιδευτές που θέλουν να ξεχωρίσουν τον εαυτό τους από τους «κοινούς τουρίστες των μουσείων και των πλαζ».

    Κι ανάμεσα στους δύο πολιτισμούς, στη civilización και στην κουλτούρα, διεξάγεται μία σφοδρή μάχη, ανάμεσα στο «Καλό» και στο «Κακό» · όμως δεν έχει γίνει ακόμη σαφές ποιο είναι το καλό και ποιο το κακό. Ή, αν υπάρχει, εν τέλει, το καλό… Ένας πόλεμος πολύπλοκος: εμφύλιος, από πλευράς της άρχουσας τάξης, μέσα στην οποία αντιμάχονται οι Ήρωες με τους θεούς για να τους πάρουν τη βασιλική τους εξουσία, επιθετικός έναντι της τάξης των πληβείων για να μη σηκώσουν κεφάλι, κι αμυντικός από πλευράς των λαϊκών στρωμάτων για να διατηρήσουν τη γνησιότητά τους, για να μη χαθούν σ’ ένα λαβύρινθο που δεν κατανοούν. Αυτή είναι η μία όψη της ζωής.

moon-beautiful-hd-free-wallpapers

http://hdfreewallpaper.net/beautiful-night-moon-photos-hd-wallpaper-free/   

Η άλλη πλευρά της Σελήνης, ο δεύτερος των Διδύμων, το άλλο μισό χείλι αυτού που γεννήθηκε με λαγωχειλία, είναι αντιφατικό: ο «Άλλος», η κοινωνικά χαμηλή τάξη, κάνει άλματα προς την ανάπτυξη, παράγοντας κακέκτυπα της «ακαδημαϊκής» δημιουργίας. Κι αυτό προσάπτει στον άνθρωπο την υπεροψία του παπαγάλου Vukub Kaquix.

    Ώσπου επέρχεται ο κορεσμός, η αυτοοργανωμένη κρισιμότητα και ο αγώνας για την κοινωνική ανανέωση, για νέους ημερολογιακούς κύκλους tzol’kin, για νέες τέχνες και τεχνολογίες, για νέα κοινωνικά συστήματα καταπίεσης των μεν από τους δε, που –ως «πολιτισμένοι»- πάντα θα κατακρίνουν ως «απολίτιστη» τη μοναχική, ανεξάρτητη ζωή του προϊστορικού Ανθρώπου πάνω στα δέντρα…

    Οι Μάγια κατόρθωσαν να επιβιώσουν –βιολογικά και πολιτισμικά- έως τις μέρες μας, χάρη στους στενούς δεσμούς που διατηρούν με τη Γη και στην αφοσίωσή τους στην ιθαγενή κοινότητα και στον τρόπο ζωής της. Είναι, ίσως, ο τρίτος ηρωικός κύκλος της μυθολογίας τους.

Πολύ ευχαρίστως θα επικοινωνούμε μαζί σας για αυτά  τα θέματα, όπως επίσης και για ιδιαίτερα μαθήματα ξένων γλωσσών στον χώρο σας, Ηλίας Ταμπουράκης, κιν.: 6951614346 & Maricela Jiménez, 6939777085

Βραζιλία-Κούβα: Μαύρο θέατρο Orixá!

      Το candomblé και η santería, η θρησκεία με μεικτά αφρο-βραζιλιάνικα/κουβανέζικα και χριστιανικά στοιχεία έχει δημιουργηθεί από τους Νιγηριανούς σκλάβους Yorubá στο Salvador da Bahia de Todos os Santos, Β.Α. Βραζιλία και στη γειτονιά της Παναγίας Regla, στην Αβάνα (Κούβα), στην Καραϊβική.

c27cc02e167b7ce87f9ba7aecec7f871 

https://gr.pinterest.com/augustotmw/axe/ https://gr.pinterest.com/augustotmw/axe/     

    Στις τελετουργίες αυτές λατρεύονται οι Orixás, οι θεοί των δυτικοαφρικανών σκλάβων, αλλά και το axé, η ενέργεια της ζωής, που αποτελεί την κεντρική έννοια του καντομπλέ. Ο κάθε Ορισά ενσαρκώνει και ενοποιεί τα τρία επίπεδα της ύπαρξης: τα στοιχεία και τις δυνάμεις της φύσης, όπως τον άνεμο και την αστραπή, δηλαδή τη θεότητα Xangô, ή τη γη και τον ωκεανό, ιστορικά πρόσωπα που έζησαν κάποτε στη γη, όπως τον βασιλιά Obá των Yorubá από τη Νιγηρία, τον Ιησού ή το Βούδα, και ψυχολογικά αρχέτυπα, όπως έναν πολεμιστή, έναν απατεώνα, έναν ερωτευμένο, κ.λπ….

https://www.youtube.com/watch?v=sgCDPOoeHQU

      Στα terreiros -τους τόπους λατρείας-, που βρίσκονται μέσα στις fazendas, δηλαδή στις απέραντες φυτείες, συγκεντρώνονται και τελετουργούν οι παραθρησκευτικές αδελφότητες, όπως οι Γιοί του Γκάντι (Filhos de Gandi), που πιστεύουν στο θεοποιημένο Ινδό ηγέτη Μαχάτμα Γκάντι. Το Gantois είναι το σημαντικότερο κέντρο του καντομπλέ στο Σαλβαντόρ. Εκεί γίνονται τα kermis, οι μαγικοθρησκευτικές τελετές, με κύριο καθοδηγητή τον Pai de Santo, δηλαδή τον αρχιερέα. 

11fev2013-afoxe-filhos-de-gandhy-desfila-em-salvador-o-grupo-e-constituido-apenas-de-homens-e-tem-inspiracao-nos-ensinamentos-do-indiano-mahatma-gandhi-com-raizes-afro-brasileiras-um-1360616161528_9

http://carnaval.uol.com.br/2013/album/2013/02/11/afoxe-filhos-de-gandhy-desfila

Ο Obatalá, ή Orishanlá, ή Oshanlá, είναι ο μεγάλος Orisha (Ορίτσα), ο θεός της Δημιουργίας του Ανθρώπου, που έφεραν στην Καραϊβική οι μαύροι σκλάβοι της εθνικής ομάδας των Γιορουμπά από τη σημερινή Ισπανόφωνη και την Πορτογαλόφωνη Δυτική Αφρική, και που καθοδηγεί τον πληθυσμό της Γης. Εκπροσωπεί το καλό, τη σοφία και την υπομονή που χρειάζεται ο Άνθρωπος για να καθορίζει τις πράξεις του. Λατρεύεται ως διπλή φύση, ανδρική και γυναικεία, πατέρας, μητέρα και ανδρόγυνο. Φημίζεται για την ηρεμία του. Χορεύει κρατώντας μία ουρά αλόγου, και στον πόλεμο χρησιμοποιεί τόξο. Ντύνεται στα λευκά με κόκκινες ή μοβ μπορντούρες, σύμφωνα με τις δύο φάσεις της πορείας του, που ονομάζεται patakí: της νεότητας και των γηρατειών. Παρ’ όλα αυτά, οι ύμνοι lukumíes δεν αναφέρονται στα γηρατειά, αλλά στη δύναμη και στην ευφυΐα του, με την οποία διοικεί τον Κόσμο.

    -«Mobalé-mobalé. Wini-wini mobalé.

Στη σοφία του, στη σοφία του, ας αφιερώσουμε τη λατρεία μας.»,

ψέλνουν ακόμη και σήμερα στην Κούβα.

Η μυθολογία patakí -που σημαίνει «δρόμος»- λέει ότι εμφανίζεται με δύο μορφές: τη νεανική και τη γερασμένη. Δέχεται τις πιο συχνές παρακλήσεις από τους ανθρώπους, για να τους χαρίζει υγεία ως το θάνατο. Παρ’ όλο που υπερισχύει κατά κάποιον τρόπο η ανδρική του υπόσταση, οι Καθολικοί ιεραπόστολοι τον έχουν εξομοιώσει με την Παναγία της Χάριτος.

5c60085e30b6d803f6cd4e9c6fb36725
https://taginstant.com/pinterest/obatala/

    Λέει η αφροκουβανέζικη θρησκευτική μυθολογία, ότι κάποτε ο Ομπαταλά αποφάσισε να παραδώσει τον Κόσμο στον Orunla, όμως εκείνος ήταν πολύ νέος για μια τόσο σημαντική αποστολή. Μία μέρα, λοιπόν, τον διέταξε να ετοιμάσει το καλύτερο γεύμα που μπορούσε να μαγειρέψει. Ο Ορούνλα αγόρασε μία γλώσσα ταύρου. Ο Ομπαταλά, ικανοποιημένος από τη γεύση, ρώτησε τον Ορούνλα γιατί η γλώσσα ήταν το καλύτερο έδεσμα. Εκείνος του απάντησε ότι η γλώσσα παρέχει το πνεύμα ατσέ (aché), με το οποίο εξισορροπούνται τα πάντα, προωθείται η αρετή, εξυψώνονται τα έργα και οι τρόποι του Ανθρώπου, ο οποίος με τη σειρά του εξυψώνεται κι αυτός.

    Κάποια άλλη μέρα, ο Ομπαταλά ζήτησε απ’ τον Ορούνλα το χειρότερο φαγητό που μπορούσε να σκεφτεί. Εκείνος τότε, του προσέφερε και πάλι γλώσσα, εξηγώντας του ότι μ’ αυτήν πουλιούνται οι λαοί, συκοφαντούνται οι άνθρωποι, και διαπράττονται τα χειρότερα εγκλήματα. Τότε ο Ομπαταλά, μαγεμένος από τη σοφία του Ορούνλα, του παρέδωσε τη διακυβέρνηση του Κόσμου.

Ένα από τα μεγαλύτερα φυλαχτά -αντικείμενα λαϊκής τέχνης– που λαμβάνει ο νεοφώτιστος μετά τη «βάπτισή» του στη θρησκεία των Orixás είναι το Mano de Orunla.

maxresdefault

      Η Yemayá/Iemanjá, η μέγιστη των Ορί(τ)σας, είναι η θεά της θάλασσας, η μητέρα όλων των μανάδων, και σύζυγος του Ομπαταλά. Χαρακτηρίζεται για την ομορφιά την εξυπνάδα και τη δύναμή της. Ντύνεται στα μπλε, με λευκές ρίγες στο τελείωμα. Έχει εξομοιωθεί με την Παναγία «Regla», δηλ. της Εμμηνόρροιας, στην οποίαν προσεύχονται οι έγκυες κι όσες θέλουν ν’ αποκτήσουν παιδί μα δεν μπορούν, ή ακόμη κι όσες έχουν παιδί μέσ’ τα σπλάχνα τους, μα δεν το θέλουν !

https://www.flickr.com/photos/shaktiwomyn/galleries/72157645718627961/  http://www.mp3tunes.tk/download?v=x8la-kKRaMQ

      «Τσανγκό Καβοσιλέ Ολούο Οσάιν Ολουκοσό Ομπάρα Λούμπε Κισιέκο Ογκόντο Μακουλένκουε Ελουφίνα Κοκέ Ομπά Μπι Ογιό Αλάφι Αρο Κοματίτι» (Shangó Kawosilé Oluo Osain Olukosó Obara Lube Kisieko Ogodo Makulenkue Elufina Koké Obá Bi Oyó Alafi Aro Komatiti) είναι ολόκληρο το όνομα του Βασιλιά των Βασιλέων, που είναι γιος του Δημιουργού Ομπαταλά και της θεάς της θάλασσας Γιεμαγιά. Ο Τσανγκό είναι ο Κύριος της φωτιάς και του κεραυνού. Είναι, επίσης, ο κυρίαρχος του τυμπάνου batá. Εκφράζει την ίδια την ουσία της ζωής. Συμβολίζει την αρρενωπότητα και τον έρωτα. Χαρακτηρίζεται ως γυναικάς –όπως και ο Δίας των αρχαίων Ελλήνων. Μαγεύει τις γυναίκες ερωτικά με τους λάγνους χορούς του –όπως συνέβαινε και με το Διόνυσο. Φοράει κόκκινα ρούχα με λευκή μπορντούρα και μια ζώνη από φύλλα φοίνικα. Κρατάει πάντα τον πέλεκυ του πολέμου. Σ’ αυτόν το θεό έχουν αφιερωθεί οι περισσότεροι ύμνοι, οι οποίοι δεν αποτελούν επικλήσεις, αλλά αλληγορικές ιστορίες –σαν τις απαρχές του ελληνικού θεάτρου. O συγκρητισμός τον έχει εξισώσει με την Αγία Βαρβάρα, που κρατά την κούπα (της ισπανικής μέθης) και το σπαθί (του ισπανικού τρόμου). Αυτές οι εναλλαγές γένους αποτελούν στοιχείο δυαδικότητας ανάμεσα στο αρσενικό και στο θηλυκό.  

https://www.youtube.com/watch?v=q2iUVZ11-Co

Λιτανείες και πρώτες Κοινωνίες συμπαρελαύνουν στις γειτονιές της Αβάνας, με τα γκρεμισμένα, πλέον, ενάλια τείχη, με το iyabó –το τελετουργικό μύησης: στη γειτονιά της Regla, σ’ ένα σπίτι της δεκαετίας του 1950, μ’ εφτά δωμάτια γύρω απ’ την κεντρική αυλή, που φιλοξενεί γύρω στους εκατό ανθρώπους με τις επιδερμικές και θρησκευτικές τους αποχρώσεις, ένας υπερήλικας νέγρος, ντυμένος στα λευκά, δίπλα σ’ έναν μικρό βωμό, υμνεί τον Elegba-Eleguá. Εκτός από τύμπανα congas & timbales, τρία μικρά αντικείμενα: ένα ασημένιο καμπανάκι agogô –το μουσικό όργανο του Ομπαταλά- κι ένα ξύλινο acheré για τους υπόλοιπους θεούς. Κάποιος από την ομήγυρη κινείται αποπνέοντας πολλή ενέργεια, κάνει παράξενους μορφασμούς, αναπνέει βαθιά, και τα μάτια του γίνονται κάτασπρα. Ο Ορίτσα που επικαλείται ο ιερέας ανακοινώνει την παρουσία του. Οι ύμνοι παίρνουν και δίνουν ανάμεσα στο πλήθος: 

«Iyalode tenite / ofe iko eri ma…»

http://www.ibtimes.co.uk/photo-report-santeria-animal-sacrifice-cult

Οι ύμνοι αυτοί έχουν τις ρίζες τους στα βάθη της Αφρικής και των αιώνων. Τα φωνητικά λάθη που είναι φυσικό να προκύπτουν σε μία προφορική παράδοση που επιβιώνει υπό καταπίεση, μεταδίδονται από στόμα σε στόμα, δημιουργώντας έτσι, μία σύγχρονη υβριδική κουλτούρα. Αυτό το μελωδικό φολκλόρ των Γιορουμπά επιτελεί το λειτούργημα της διατήρησης της ανάμνησης των νεκρών, της συνειδητοποίησης της ζοφερής πραγματικότητας της ζωής και της επίκλησης των άστρων και των λοιπών ουράνιων (θεϊκών/θεοποιημένων) σωμάτων. Προαναγγέλλει το πεπρωμένο του ανθρώπου στη Γη, από τη γέννησή του, μέχρι τον θάνατό του. Είναι μία αλληγορική αναφορά στο Πάνθεον των Ορίτσα, της άγραφης ιστορίας των Αφρικανών σκλάβων. Ένας μαγικός εξορκισμός ανεπιθύμητων γεγονότων του παρελθόντος και του μέλλοντος. Μία προφορική διατήρηση της γλώσσας, της θρησκείας, της φιλοσοφίας και της ιστορίας της Μαύρης ηπείρου. Οι akpom –οι ερμηνευτές- αυτής, έχουν βαθιά γνώση αυτής της μουσικής κουλτούρας.

agogo-bell-web

http://www.africandrumming.com.au/cart/agogo-bells/http://www.africa

Ο Elegba Eleguá, είναι ο Ορίτσα της αφρο-κουβανέζικης santería -δηλαδή της θρησκείας με τα ανάμεικτα αφρικανικά και ισπανικά στοιχεία-, που εμφανίζει τρεις Αποκαλύψεις, αλλά εν τέλει είναι ένας και μοναδικός.
Στην πρώτη του μεταμόρφωση, αναπαριστά το διάβολο Olosi.
    Στη δεύτερη εμφάνισή του είναι ο Eshú -το ον που δεν ελέγχεται.
Στην τρίτη αναπαράστασή του, φέρει το όνομα Ελεγουά κι εκπροσωπεί την οντότητα που ελέγχεται.
    Στον Ετσού –που ταυτίζεται με τον Ελεγουά- αποδίδεται η ιδιότητα της πρωταρχικότητας και της τελικής φάσης, και αυτό συμβολίζεται από την ενδυμασία του: το κόκκινο χρώμα αναπαριστά τη ζωή, και το μαύρο το θάνατο. Έχει τη δύναμη να ευνοεί το εμπόριο και οι πιστοί τού απευθύνουν προσευχές πριν από κάθε εμπορική διαπραγμάτευση, αλλά είναι γνωστός και με το όνομα του Μεγάλου Μάντη, αφού διατηρεί άμεση επικοινωνία με τ’ άστρα

https://www.youtube.com/watch?v=Jb0Ql3biTM8

Η Κούβα διατηρεί έντονα το αφρικανικό στοιχείο στις τελετές και στη μουσική της. Δείτε στους παρακάτω στίχους του τραγουδιού Elegba Eleguá της Celina González το υβριδικό ιδίωμα της Καραϊβικής, με τη λανθασμένη αφομοίωση της ισπανικής γραμματικής:

         Yo soy el hijo de Eleguá / yo soy el hijo de Ogún / yo soy el negrito guapo / chambelé / que rompo piedra con los pies. / Me llaman el rompe-monte, / me dicen el invasor, / yo soy el negrito bueno, / el hijo del Salvador, yo trabaja con ito onobba cunu, / sarayeyé onobba cunu / que yo vence lo malo onobba cunu, / yo trabajo en candela onobba cunu, aago Oyum Eleguá, oyum Ochosi, / Oyum Ongún, Laroye…

1575-24

http://www.historical-museum.org/exhibits/orisha/english/24.htm
    
    Ο Ogún -ο θεός του πολέμου- αντιστοιχεί στην ανθρώπινη απόφασιστικότητα κατά την κατάλληλη στιγμή της δράσης για την τέλεση οποιουδήποτε έργου. Είναι κυρίαρχος των μετάλλων, –όπως ίσως ο Ήφαιστος της κλασικής Ελλάδας. Είναι για το λαό των Γιορουμπά της δυτικής Αφρικής, ο θεός του πολέμου και της αγροκαλλιέργειας. Ντύνεται στα κόκκινα και στα μοβ ή στα πράσινα και στα μαύρα (ανάλογα με την ιδιότητά του), ενώ στη μέση φορά το mariwó –τους θυσάνους από φοίνικα-, και στο κεφάλι ένα διάδημα από δέρμα τράγου με ραμμένα κοχύλια. Κρατά ένα παγούρι. Ο τελετουργικός χορός που του αφιερώνουν οι πιστοί, εκτελείται μ’ ένα γιαταγάνι του ζαχαροκάλαμου. Είναι αλαζόνας και εύθικτος, και είναι συνηθισμένος να αντικρίζει αίμα, ενώ τίποτα δεν τον συγκρατεί, προκειμένου να επιτελέσει ένα σκοπό. Έτσι δίδασκε ο Ogún Tolá Lázaro Pedroso –ο σύγχρονος ιερέας της santería- που φέρει το όνομά του. Αλλά, όπως πιστεύει ο εθνολόγος Leo Viktor Frobenius και ο Fernando Ortiz στο δοκίμιό του με τίτλο: La tragedia de los Ñáñigos, τα ιερά μυστήρια της Αφρικής συσχετίζονται με εκείνες τις μακρινές αντιλήψεις και τις μυστικιστικές λειτουργίες της Αιγύπτου, της μινωικής Κρήτης και της αρχαϊκής Θράκης, της κλασικής Ελευσίνας, της Αθήνας και άλλων περιοχών του αρχαίου Αιγαίου.

http://ooduarere.com/news-from-nigeria/breaking-news/ogun  http://www.remue-menage.net/orixas  https://gr.pinterest.com/itayshhigger/fon-vodun-ogun

      Η Oyá-Iansá -η ικανή πολεμίστρια- ζει με τον Τσανγκό και τον Ογκούν, και νικά τους πάντες. Κυρίαρχη του θανάτου, κατοικεί στα νεκροταφεία, λόγος για τον οποίον οι πιστοί τρέμουν την εμφάνισή της. Παρ’ όλ’ αυτά, η ενδυμασία της είναι πολύχρωμη. Ο θρησκευτικός συγκρητισμός την έχει μετουσιώσει με την Αγία Τερέζα του καθολικισμού.

https://www.youtube.com/watch?v=p8ppODbYWPs

      Η Oshún είναι η Κυρία του Χρυσού. Είναι το πνεύμα της πειθούς, την οποία επιτυγχάνει με ερωτικά τεχνάσματα, αλλά και με σοφία. Κατέχει επίσης τα μαγικά φίλτρα του καλού και του κακού. Θεά του αισθησιασμού, διατηρεί σχέσεις με τον Τσανγκό, τον Ογκούν και τον Oshosi. Με αυτόν τον τελευταίο απέκτησε ένα παιδί με μία ιδιαιτερότητα: για έξι μήνες είναι αγόρι και ζει με τον Οτσόσι, και γι άλλους έξι είναι κορίτσι, και ζει με την Οτσούν. Η Οτσούν, λοιπόν, ντύνεται στα κίτρινα και στολίζεται με χρυσά κοσμήματα. Για τον χορό της, οι πιστοί χρησιμοποιούν βεντάλιες και κρίκους στους αστραγάλους.

https://gr.pinterest.com/venusiangold/oshun/  http://georgeklauba.com/artwork/3834481

      Ο Oshosi -θεός του κυνηγιού- εξασφαλίζει στον άνθρωπο την τροφή του. Επίσης, τον γιατρεύει με τα βότανά του. Συσχετίζεται με τη δικαιοσύνη, και χαρακτηρίζεται ως άκρως δύσπιστος. Το aché -η ισχύς του- είναι αλάθητη. Η ενδυμασία του είναι μπλε ή μοβ, και φέρει σκούφο από δέρμα ελαφιού με κοχύλια, ενώ κρατάει ένα τόξο, με το οποίο χορεύουν οι πιστοί του.  

oshosi-shrine

http://santeriachurch.org/the-orishas/ochosi/http://santeriachurch.org/the-orishas/

            Το Egún είναι το πνεύμα που καθορίζει τις επαφές των ζωντανών με τους νεκρούς. Στη φιλοσοφία lukumí των Δυτικοαφρικανών Yorubá της Κούβας και της Βραζιλίας, υπάρχει η ρήση: «ikú lobi osha», που σημαίνει: «ο νεκρός γέννησε τον Άγιο».

egun-1

https://sites.google.com/site/magiadosorixas/egungun—baba-egun

      Στη διαδρομή των σκλαβοκάραβων, η Κούβα, μέσ’ τη μέση της Καραϊβικής, με το ευνοϊκό της κλίμα, την τροπική βλάστηση, τους ήχους και τις καταιγίδες˙ νησί με μοναδικά στοιχεία, φιλοξένησε τους ταλαιπωρημένους δυτικοαφρικανούς, σα να ‘ταν πατρίδα τους, και τους ένωσε με το τοπικό στοιχείο, σε μία αργή διαπολιτισμική διεργασία που διήρκησε πάνω από τρεις αιώνες. Εκεί, αλλά και στο Nordeste της Βραζιλίας, το αφρικανικό πνεύμα του Κυρίαρχου των Κεφαλών ταυτίστηκε με την Virgen del Blanco –την Παναγία του Λευκού (κατακτητή)-, η Oshún του ποταμού με τη μουλάτα Caridad del Cobre –την μιγάδα Παναγία του Ελέους-, η όμορφη Yemayá/Iemanjá συνενώθηκε με την Virgen de Regla –την Παναγία της Εμμηνόρροιας- και ο Shangó/Xangô -ο θεός του πολέμου- μετουσιώθηκε στη Santa Bárbara. Όλα σε μία γη κοινή. Στις αχυρένιες καλύβες, ανάμεσα στα τύμπανα και στα καμπανάκια, τα μουσικά τους agogó και τα obá kukú και τ’ άλλα λατρευτικά αντικείμενα, που η φύση απλόχερα τους προσφέρει, τα πνεύματα των Orisha πέφτουν σε εκστατικό χορό:  

    «koko odasheleyó
    ko ko…
    arere modasheleyó
    koko modasheleyó…»

http://portal.iphan.gov.br/noticias/detalhes/3272/iphan-promove-eventos  https://infogalactic.com/info/Yoruba_people  http://www.diegodeoxossi.com.br

 Η σύγχρονη πολιτική και οικονομική κατάσταση της Λατινικής Αμερικής επιρρεάζει συνεχώς την εξέλιξη της λαϊκής θρησκείας των μιγαδικών λαών: Όταν ο πρώην πρόεδρος της Βενεζουέλας Hugo Chávez είχε προσφέρει στην κυβέρνηση της Κούβας πετρέλαιο, ο Fidel Castro έστειλε σε αντάλλαγμα Κουβανούς γιατρούς στη Βενεζουέλα, οι οποίοι -παρά την επιστημονική τους κατάρτιση- επιρρέασαν το λαό με στοιχεία της santería, η οποία, μαζί με το τοπικό μαγικο-θρησκευτικό τελετουργικό της María Lionza, έχουν αγιοποιήσει τον… Πρόεδρο Chávez! 

santeria-venezuela-1

Για περισσότερη συζήτηση γύρω από την ισπανική & την πορτογαλική γλώσσα, τις χώρες που τις μιλούν και τους πολιτισμούς τους, επικοινωνήστε μαζί μας: Ηλίας Ταμπουράκης Maricela Jiménez, ιδιαίτερα μαθήματα στον χώρο σας, κιν. 6951614346

Αρχαιοαστρονομία!

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΙ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟΥΣ

tumblr_inline_nicxilleTy1r6trqp

https://www.tumblr.com/search/blue%20star%20kachina

Πανάρχαιες και ιερές Πόλεις-Κράτη, προσανατολισμένες στ΄ άστρα, εκφράζουν με την πρωτοποριακή τους τέχνη τους θρησκευτικούς μύθους και την πολιτική ιστορία  τους. Είναι οι μυστηριώδεις θεματοφύλακες της πολιτισμικής ιδιοσυγκρασίας των ιθαγενών της Αμερικανικής Ηπείρου.  Είναι απαραίτητο να αναφερθεί ότι κατά τις διάφορες εποχές που θεμελιώθηκαν οι ιθαγενείς μητροπόλεις της Λατινικής Αμερικής, τα άστρα καταλάμβαναν διαφορετικές θέσεις στον ουράνιο θόλο. Έτσι, μία πιθανή μέθοδος χρονολόγησης των μνημείων είναι η μελέτη της σημερινής  γωνίας απόκλισής τους από την αντίστοιχη θέση του θεϊκά συσχετισμένου μ΄ αυτά άστρου κατά την εποχή της κατασκευής του.

ΒΟΛΙΒΙΑ

sunken_tiwanaku

http://www.jqjacobs.net/andes/tiwanaku.html

Οι amauta -σοφοί του πολιτισμού Chiripa- επέλεξαν τον τόπο ίδρυσης του Tiwanaku στα υψίπεδα των βολιβιανών Άνδεων, προς τον “Σταυρό του Νότου”.
    Στην Qh´alasasaya -το Ναό της Όρθιας Πέτρας, (200 π.Κ.Π.-600 Κ.Π.), αφιερωμένο στο θεό Ήλιο Willka Int´i, και στις δύο ισημερίες, δηλαδή τη φθινοπωρινή -που εδώ αρχίζει την 21η Μαρτίου, και την εαρινή -21η Σεπτεμβρίου, ο ήλιος ανατέλλει ακριβώς από το κέντρο της κύριας πύλης, που ορίζεται από ένα μονολιθικό ειδώλιο. Κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο (21 Ιουνίου), ο ήλιος ανατέλλει από τη βορειοανατολική γωνία των τειχών, ενώ κατά το θερινό (21 Δεκεμβρίου) ανατέλλει από τη νοτιοανατολική γωνία, φωτίζοντας πάντα το μονόλιθο που προανέφερα. Οι ιερείς-αστρονόμοι του Tiwanaku, πρόγονοι της αυτοκρατορίας των Ίνκας, είχαν υπολογίσει το έτος σε 365,24 ημέρες.

ΗΠΑ

sundagger2_zpseaafcbf2

http://www.richholtzin.com/2014/04/chaco-canyon.html

Στο φαράγγι Chaco, στο Νέο Μεξικό (ΗΠΑ), ο πολιτισμός Pueblo-Anasazi -κοιτίδα των μετέπειτα “Γιουτο-Αζτέκων” του κέντρο-μεξικανικού Anahuac- κατασκεύασε -γύρω στο έτος 800 Κ.Π., “kiwa με sipapu”, δηλαδή ημικυκλικούς ναούς με υπόγειες μυστικιστικές αίθουσες, που συμβόλιζαν την ανθρώπινη ένωση με τον κόσμο των πνευμάτων.
    Στο “ηλιακό ξίφος”, έναν βράχο ύψους 443 ποδών, διανοιγμένο με κάθετες τομές, οι ακτίνες του μεσημβρινού ήλιου -της πανπολιτισμικής αυτής θεότητας- φιλτράρονται μέσα από τις σχισμές, και φωτίζουν τις δύο πλευρές (αρ.-δεξ.) ενός σπειροειδούς μοτίβου, που είναι χαραγμένο στο πίσω τοίχωμα του τεχνητού αυτού σπηλαίου, δείχνοντας έτσι, την πρώτη ημέρα του χειμερινού ηλιοστασίου. Οι ακτίνες ενώνονται σιγά-σιγά, έως ότου αγγίξουν την δεξιά πλευρά του σπιράλ, ενώ συγχρόνως, μία άλλη, μικρότερη ακτίνα εμφανίζεται σ΄ένα δευτερεύον γεωμετρικό σχήμα στα αριστερά. Αυτή είναι η ένδειξη της φθινοπωρινής, αλλά και της εαρινής ισημερίας, αντίστοιχα. Η τελική θέση του “ηλιακού βέλους” στο γεωμετρικό κέντρο του σπιράλ, σημειώνει το θερινό ηλιοστάσιο.

ΠΑΡΑΓΟΥΑΗ

14jun2012---homem-de-etnia-indigena-sai-de-oca-para-participar-da-cerimonia-oficial-de-abertura-dos-jogos-verdes-na-aldeia-kari-oca-durante-a-rio20-1339721415003_956x500

http://noticias.uol.com.br/meio-ambiente/album/2012/06/14/jogos-verdes-indigenas-movimentam-a-aldeia

Οι οικισμοί teko´a του πολιτισμού Tupí Guaraní στο Chaco της Παραγουάης -που κατάγεται ιστορικά από τους Mb´y-a του Αμαζονίου- αποτελούνται από 4-8 κυκλικές αχυρένιες καλύβες, τοποθετημένες επίσης κυκλικά, γιατί σύμφωνα με τη νοοτροπία των ιθαγενών, το σύμπαν είναι σφαιρικό. Η κοιλιά της εγκύου γυναίκας, τα αυγά των πουλιών, και γενικά, οτιδήποτε παράγει ζωή, έχει το σχήμα της υδρογείου, η οποία είναι το φυσικό περιβάλλον που γεννά τη ζωή. 
    Στο κέντρο των χωριών Γουαρανί, όπως το Mb´oreré, βρίσκεται το Ιερό opy -μία καλύβα  μεγαλύτερου μεγέθους, και ημικυκλική, με την είσοδό της στα δυτικά, κι ένα μικρό παράθυρο προς την κατεύθυνση που ανατέλλει ο ήλιος, όπου ο θρησκευτικός ηγέτης Karaí, κρατώντας το ιερό σκήπτρο ywyrá-i, διακοσμημένο με φτερά τροπικών πουλιών, διηγείται -μέχρι και σήμερα- στη μελωδικά ένρινη γλώσσα ñe´engatú, που σημαίνει: “όμορφη γλώσσα, λαμπερή”, τους θρησκευτικούς μύθους της φυλής, γνωστούς ως: όμορφα λόγια ñe´e porã tenondé.

ΜΕΞΙΚΟ

monte-alban

https://arqueoastronomia.wordpress.com/monte-alban-piramides/

Η καθημερινή παρατήρηση των άστρων έδωσε στην κοινωνία των Σαποτέκων, στο Monte Albán της Oaxaca (100 π.Κ.Π.-1.500 Κ.Π.), την αναγκαία γνώση για τις εναλλαγές των εποχών, τις περιόδους συγκομιδής των θεραπευτικών βοτάνων, όπως και για την πρόγνωση των κύκλων για τις αρχιτεκτονικές κατασκευές προσανατολισμένες στα 4 σημεία του ορίζοντα.

Η ιερατική τάξη, που αποτελούσε μία μικρή ομάδα της κοινωνίας, εκπαιδευμένοι με μεγάλη πειθαρχία στο θρησκευτικό κλίμα από την παιδική τους ηλικία, τελούσαν επίσης αστρονομικές παρατηρήσεις. Οι γνώσεις τους αυτές, αποτελούσαν τη σημαντικότερη υποστήριξη της κρατικής εξουσίας.
    Στην Κεντρική Πλατεία, δύο κτίρια λειτουργούσαν ως αστεροσκοπεία. Ήταν συσχετισμένα με άλλους χώρους της Κοιλάδας της Oaxaca, όπως το “Caballito blanco – Λευκό αλογάκι” στη Yagul. Ήταν, επιπλέον, οπτικά συνδεδεμένα με διάφορα σημεία της φύσης, όπως λόφους, βράχους και φαράγγια, ή και με τεχνητά σημάδια, π.χ. στήλες ή πέτρες με εγχάρακτα μοτίβα.

ΠΕΡΟΥ

Inti_Watana

http://peru-spezialisten.com/wozu-diente-machu-picchu/

Στην αυτοκρατορία των Ίνκας, που ονομαζόταν Tawantinsuyu, δηλ. “τα 4 σημεία του ορίζοντα”, (1438-1532 Κ.Π.), υπήρχε μία δοξασία, σύμφωνα με την οποία, ο Γαλαξίας μας, που λεγόταν Qhoyllurñan, δηλαδή “μονοπάτι των αστερισμών”, έρεε από τον ουράνιο θόλο Hanaqpacha, και εισχωρούσε στον κάτω κόσμο. Επιστρέφοντας προς τα ΄πάνω, άφηνε στο πέρασμά του σημάδια από σκούρα, γόνιμη λάσπη στον ουρανό, σε σχήματα φιδιών amaru, βατράχων, πουλιών suri, λιάμας (προβατοκαμήλων των Άνδεων) και αλεπούδων. Ο ήλιος εμφανιζόταν ως ο θεός Inti, ενώ το φεγγάρι, ως η θεά Qh´illa.
    Η κυκλώπεια αρχιτεκτονική της θεαματικής πόλης Machu Picchu, παρουσιάζει -μεταξύ άλλων- έναν ναό με ημικυκλική κάτοψη, που είναι γνωστός ως το “Προπύργιο”. Στον ανατολικό του τοίχο, έχει ένα άνοιγμα, που οδηγεί τις ακτίνες του πρωινού ήλιου -που ανατέλλει πάνω απ΄  την κορυφή San Gabriel την 21η Ιουνίου, όταν ξεκινά το χειμερινό ηλιοστάσιο στο νότιο ημισφαίριο, παράλληλα προς το χαραγμένο χείλος της ιερής πέτρας Int´i Watana, που σημαίνει “δεσμά του ήλιου”.

ΜΕΞΙΚΟ

teotihuacan

http://www.worldatlas.com/articles/teotihuacan-unique-places-of-mexico.html

Μία από τις σπουδαιότερες πόλεις-κράτη της αμερικανικής αρχαιότητας ήταν η  Teotihuacán (=ιερός/θεϊκός τόπος), στην κοιλάδα του Anahuac (=κοντά στο νερό), στο κεντρικό Μεξικό, η οποία ιδρύθηκε τον 1ο αι. Κ.Π. Η πολεοδομία της βασίζεται σε γεωγραφικές συντεταγμένες με ουράνιες προεκτάσεις της πρωτοϊστορικής της περιόδου. Η πυραμίδα του Ηλίου, η 2η μεγαλύτερη στον κόσμο (με πρώτη κατά σειράν εκείνη στη Cholula, Μεξικό), έχει ως φόντο στα δυτικά, το λόφο Colorado, έναν εξέχοντα φυσικό χώρο παρατήρησης του αστερισμού των Πλειάδων. Από αυτό το σημείο, οι αρχαίοι αρχιτέκτονες είχαν χαράξει μία κάθετη οδό προς τα βορειοανατολικά, όπου βρίσκεται ο λόφος Gordo, με τη σημαντικότερη φυσική πηγή ύδρευσης της πόλης και ολόκληρης της κοιλάδας. Πάνω σ΄ αυτήν τη νοητή γραμμή βασίστηκε η κύρια οδός της Teotihuacán, γνωστή σήμερα ως “Οδός των Νεκρών”.

ΜΕΞΙΚΟ

Chichen-Itza-4

https://www.google.gr/search?q=chichen+itza

Οι Τολτέκοι, λαός με μεσολαβητικό ρόλο ανάμεσα στους Μάγιας και στους Αζτέκους, ήταν οι κατασκευαστές της πυραμίδας- ημερολογίου του θεού Kukulkan, δηλαδή του αντίστοιχου “Φτερωτού Φιδιού Quetzalcóatl των Αζτέκων, τον 10ο αι. Κ.Π., στην Chichén Itzá του Yucatán. Κατά τη δύση του ηλίου, τις ημερομηνίες που δηλώνουν την αρχή των δύο ισημεριών αντίστοιχα, η σκιά του σώματος του φιδίσιου θεού κινείται στα πλάγια της κύριας σκάλας.   
    Ο κύκλος του μεσοαμερικανικού ημερολογίου αποτελείται από 2 νοητά “γρανάζια”.  Το ένα καλύπτει 260 ημέρες και αντιπροσωπεύει τη σύνδεση μίας διαδοχής αριθμών από το 1 έως το 13 με 20 ονόματα ημερών. Διαπλεκόμενο με τον κύκλο αυτόν ήταν και ένα “κοίλο” έτος 365 ημερών, διαιρεμένων σε 18 μήνες των 20 ημερών. Οι ημερομηνίες συνέπιπταν μεταξύ των δύο κυκλικών ημερολογίων κάθε 18.980 ημέρες, δηλαδή, 52 “κοίλα” έτη. Τότε κατασκευαζόταν ένα ακόμη επίπεδο σε ορισμένες πυραμίδες, γεγονός που σημαίνει ότι η συγκεκριμένη του Kukulkan διήρκεσε 52χ9=468 χρόνια για να αποπερατωθεί!

ΜΕΞΙΚΟ

palenque-mexico-chiapas-500x375

https://www.google.gr/search?q=palenque+chiapas+mexico&source

Διάφορα μνημεία της μεσοαμερικανικής, της ενδιάμεσης ή ακόμη και της περιθωριακής αρχαιολογικής ζώνης έχουν χτιστεί προσανατολισμένα σε αστερισμούς, προσωποποιημένους σε υπερφυσικά όντα ή τερατόμορφες θεότητες, και συνεισέφεραν στον υπολογισμό των κύκλων της ζωής των ανθρώπων, των ζώων και των φυτών, σύμφωνα με τις κυκλικές κινήσεις του σύμπαντος.
    Στο Palenque (Chiapas), ο πύργος του ανακτορικού αστεροσκοπείου, που κατασκευάστηκε από τον κλασικό κεντρικό πολιτισμό των Μάγιας, τον 7ο αι. Κ.Π., παρουσιάζει αρχιτεκτονικά στοιχεία της μακρινής ασιατικής καταγωγής των ιθαγενών.
    Στο “Tajín” (=Κεραυνός θεοποιημένος), ο κλασικός πολιτισμός της Veracruz, (7οσ-9ος αι. Κ.Π.), έχει διατηρήσει τα στοιχεία της ιθαγενούς αστρονομίας των γειτονικών λαών, μέσω ενός τελετουργικού, σύμφωνα με το οποίο, 4 ινδιάνοι δεμένοι από τα πόδια στην κορυφή ενός ψηλού κορμού δέντρου πέφτουν ρυθμικά στο έδαφος παίζοντας μουσική, και πραγματοποιώντας 52 περιστροφές, που συμβολίζουν το προαναφερθέν ημερολόγιο.

Δείτε το ίδιο κείμενο του Ηλία Ταμπουράκη στην ισπανική γλώσσα:

http://iliastampourakis.weebly.com/arqueoastronomiacutea.html

Για περισσότερη συζήτηση γύρω από θέματα πολιτισμού & για ιδιαίτερα μαθήματα ισπανικών & αγγλικών στον χώρο σας, επικοινωνήστε μαζί μας:  Ηλίας Ταμπουράκης & Maricela Jiménez, κιν. 6951614346 & 6939777085

Λατινική Αμερική: Ανεξαρτησία, σύγχρονη ζωή & λαϊκή παράδοση.

ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ: ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ, ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΖΩΗ

ΚΑΙ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ!

Ο 19ος αι. αποτελεί τον συνδετικό κρίκο, ο οποίος φέρνει σε σύγκλιση την Ελλάδα με τη Λατινική Αμερική: ήταν τότε που –με τις γαλλικές επιρροές εκείνης της εποχής- απελευθερωθήκαμε από αυτοκρατορίες (των Οθωμανών από την μία πλευρά και των Ισπανών από την άλλη), οι οποίοι είχαν καταστρέψει τους χιλιετείς πολιτισμούς μας, αλλά που –συγχρόνως- μας έχουν κληροδοτήσει με κουλτούρες πολύχρωμες και πολύγλωσσες, οι οποίες εκφράζουν τη νοοτροπία ενός υβριδισμού που προβάλλει ενδιαφέροντα στοιχεία, αλλά στις φλέβες του ρέει πόνος…

america-latina-colonizacion-e-independencia

http://redistribucionderiqueza.com/wp-content/uploads/2015/11/AM%C3%89RICA

¡AMÉRICA LATINA: INDEPENDENCIA, VIDA MODERNA Y FOLCLORE!

El siglo XIX es el vínculo que pone a Grecia en contacto histórico con las Américas: Fue entonces que -tras influencias francesas- nos liberamos de imperios (otomanos por acá y españoles por allá), los cuales habían dañado nuestras civilizaciones milenarias, pero que -a la vez- nos han legado con culturas multicolores y multilingües, las cuales expresan mentalidades de un hibridismo que proyecta varios elementos interesantes, y que –al mismo tiempo- corre en sus venas el dolor…

En nuestra era, la Unesco protege este Patrimonio Inmaterial de la Humanidad:

Σήμερα, πλέον, η ΟΥΝΕΣΚΟ προστατεύει αυτήν την Άυλη Πολιτιστική Κληρονομιά της Ανθρωπότητας:

13-01-17america_latina_aprovada_finalrd

http://www.planetaglobal.com.br/conteudo/edu

MΕΞΙΚΟ

Η γαστρονομία του Μιτσοακάν, μία ποικιλία προϊόντων και μεθόδων των Ιθαγενών και των Ισπανών, είναι το ιερό «πρόσφορο», με το οποίο αυτοί οι λαοί γιορτάζουν τη «νύχτα των αγαπημένων τους νεκρών», στα στολισμένα νεκροταφεία με κίτρινα χρυσάνθεμα, κεριά και χαρτοκοπτική, όπου ερμηνεύουν «πιρέκουα» την παραδοσιακή μουσική της φυλής Ουιτσόλ.

02794-big

http://www.unesco.org/culture/ich/en/RL/traditional-mexican-cuisine-ancestral

MÉXICO

La gastronomía de Michoacán, una mezcla entre los productos y las técnicas de los indígenas y los españoles, es la que se ofrece cuando los locales visitan de noche a sus “muertitos” en los cementerios iluminados con flores cempasúchitl amarillas, velas y papel picado, y tocan la pirekua -música tradicional de los huicholes.

dia-de-muertos-en-michoacan

http://www.semanariolosperiodistas.mx/michoacan/salud/realiza-ssm-operativo

Μéxico σημαίνει κάκτος ixtle από την έρημο της Oaxaca, που λαμπυρίζει μέσ’ τον ζεστό αέρα, και σοκολάτα αρωματισμένη με tlilxóchitl, στιλπνό λουλούδι της βανίλιας και πιπεριές jalapeños φλογερές που ξυπνούν έρωτες.  Σημαίνει μουσική της Paquita από τις λαϊκές γειτονιές και αφροδισιακό ποτό Damiana στην Πλατεία Garibaldi. Και είναι μπλε νερά που σκορπούν γαλανές πευκοβελόνες και φτερά χρυσοπράσινα από παραδείσια πτηνά quetzal και χρυσά κοσμήματα κάτω απ’ τ’ άστρα της piñata -του χάρτινου στολιδιού των γενεθλίων. Κι είν’ επίσης Μεξικό ο Quetzalcóatl, το θεϊκό φτερωτό φίδι.  Κομμάτια το άγαλμά του από jade. Ινδιάνοι huichol και ηφαίστεια.  Μαγεία: λευκή για τη θεραπεία και μαύρη για τον θάνατο, κόκκινη για τον έρωτα και κίτρινη για τη συγκομιδή του καλαμποκιού.  Όλ’ αυτά είναι το Μεξικό.  Μεξικό σημαίνει πλωτοί κήποι και πυραμίδες στο δρόμο του Ήλιου και της Σελήνης που σταλάζει αραιή βροχή από αίμα θυσιών. Και είναι το Μεξικό γιορτή.  Μια γιορτή των αγαπημένων νεκρών. Βιολιά, ποτό, κεριά και κίτρινα λουλούδια cempasúchil πάνω στους τάφους: αλληλοφωτίζονται στην άγρυπνη νύχτα.  Παναγιές με πρόσωπα ‘λιοκαμένα, χάρτινες γιρλάντες και κούκλες μαγικές, Friditas, πήλινα λουλούδια -σαν ζυμάρι- απ’ το Coyotepec και φίλοι χωρικοί.  “Μπαρόκ της ζάχαρης” στο βάθος του σκοτεινού Καθεδρικού. Ακρίδες στη σάλτσα, ινδιάνικα πανηγύρια, ο Rulfo,  ο Siqueiros, ο Juárez.  Χωριατοπούλες με κινέζικες καταβολές και γαλοπούλες με sauce chocolat χωριάτικη.  Καλοκαίρια.  Γωνιές με στοχαστικά sombreros κάνουν κατοικία τους τη δροσιά και τα καλαμποκοχώραφα στον ορίζοντα. Machetes και trapiches: μαχαίρια και πατητήρια του ζαχαροκάλαμου σκουριασμένα και κουνούπια που τριγυρνούν βουίζοντας στα πήλινα τηγάνια comal με τις καλαμποκόπιτες tortillas.  Αυτά και άλλα πολλά σημαίνουν Μεξικό.

bolivia-10

México significa cactο ixtle del desierto de Oaxaca, que brilla en el aire caliente, y chocolate con sabor a tlilxochitl, la flor de la vainilla y ardientes chiles jalapeños que despiertan el amor! México es la música de  Paquita la del Barrio, y Damiana -la bebida afrodisíaca en la Plaza Garibaldi. Y aguas azules que dispersan agujas de pino y plumas radiantes de quetzal –el ave paradisíaca- y joyas de oro bajo las estrellas de las piñatas cumpleañeras.Y México es también Quetzalcóatl, la divina serpiente emplumada. Despedazada su estatua de jade. Indios huicholes y volcanes. Magia: blanca para la curación y negra para la muerte, roja para el amor y amarilla para la cosecha de maíz. Todo esto es México. México significa chinampas y pirámides del Sol y de la Luna que gotean lluvia escasa de sangre de los sacrificios. Y es México fiesta! Una celebración de los muertitos queridos; Violines, bebidas, velas y flores cempasúchil amarillas en las tumbas: se alumbran entre si de noche. Vírgenes bronceadas, papel picado y muñecas mágicas, Friditas, flores de arcilla de Coyotepec y coates amistosos. “Barroco de azúcar” en la profundidad de la catedral oscura. Chapulines en el mole de chocolate, guelaguetzas indias, Rulfo, Siqueiros, Juárez. Chinas poblanas y mole poblano. Veranos. Esquinas con sombreros pensativos que hacen de la frescura y de las milpas en el horizonte su casa. Machetes y trapiches herrumbrados y mosquitos que vuelan zumbando por encima del comal con las tortillas negras y blancas. ¡Eso y mucho más es México!

toni_frissell_-_frida_kahlo_seated_next_to_an_agave

http://www.pri.org/stories/2016-01-27/new-showcase-frida-kahlos-breakthrough-work

ΓΟΥΑΤΕΜΑΛΑ

Η τελετή Ναν Πα’τς των Μάγιας στο Σαν Πέδρο Σακατεπέκες, είναι ένας τρόπος λατρείας της Φύσης και του ιερού πνεύματος του καλαμποκιού, που φέρνει σε επαφή την ψυχή του Ανθρώπου με τη Συμπαντική Ψυχή. Εκεί, οι «Δημογέροντες» και οι «Νονές», με ενδυμασίες που συμβολίζουν το καλαμπόκι, ψέλνουν τις παρακλήσεις τους, για την διατήρηση της φυλετικής τους ταυτότητας.

03672-big

http://www.unesco.org/culture/ich/en/USL/nan-pach-ceremony-00863

GUATEMALA

La ceremonia Nan Pa´ch de los mayas en San Pedro Sacatepéquez, es una veneración de la naturaleza y del espíritu del maíz, que pone el alma humana en contacto con el Universo. Ahí, los “parlamenteros” y las “madrinas”, en trajes tradicionales con símbolos del maíz, pronuncian sus plegarias para el refuerzo de la identidad comunitaria.

03668-big-229x300

http://www.unesco.org/culture/ich/en/USL/nan-pach-ceremony-00863

“Με το σημείο, με το σημείο του φωτός, με το σημείο του αγίου φωτός της Γουατεμάλας, αρχίζω αυτό το συμπόσιο, με όλα τα ζώδια στα ακροδάχτυλά μου.
    Είμαι ο λιγότερο Ισπανός κι ο περισσότερο Ισπανός. Ο λιγότερο Ισπανός λόγω του ινδιάνικου αίματός μου, κι ο περισσότερο Ισπανός λόγω της γλώσσας μου. Ο λιγότερο Ισπανός λόγω των χαμηλών τόνων του χαρακτήρα μου, κι ο περισσότερο Ισπανός λόγω του κιχωτικού μου τυχοδιωκτισμού.
    Η γη μου ονειρεύεται τ’ άστρα, αλλά ξυπνά στ’ αρχέγονα βουνά, στους γυμνούς λόφους του Ιλόμ, όπου ο φρουρός της ιδιοσυγκρασίας μου τραγουδά με κλάμα που πηγάζει απ’  τα φαράγκια και πετά σαν αητός. Εκεί όπου πλημμυρίζουν τα μυρμήγκια και βογκούν τα περιστέρια. Εκεί όπου κοιμάται στην ψάθα του αγκαλιά με τη σκιά του και με τη γυναίκα του αυτός που θά ‘πρεπε να κομματιάσει τα βλέφαρα αυτών που τσεκουρώνουν τα δάση, αυτός που θά ‘πρεπε να καψαλίσει τα βλέφαρα αυτών που καίνε το δάσος, και να παγώσει το σώμα όσων κόβουν το δρόμο του νερού των ποταμών, που κυλώντας αποκοιμιέται και δε βλέπει τίποτα, αλλά αφού εγκλωβιστεί στα πηγάδια ανοίγει τα μάτια και κοιτάζει τα πάντα με βαθιά ματιά… 
    Κι εγώ, ο Γκασπάρ Ιλόμ, αφήνω να κλέβουν τ’ όνειρο από τα μάτια της γης τού Ιλόμ με τις πυρκαγιές που βάφουν το φεγγάρι στο χρώμα του γέρικου μυρμηγκιού.
    Απλή ανάγκη, περιστασιακή του λόγου, ναι, αλλά επίσης άσκηση για να συνηθίσουμε στην καλπάζουσα ιπποσύνη των ρολογιών χωρίς ώρες, να βρεθούμε εκτός χρόνου, να βιώσουμε την αυγή και την καταχνιά, απ’ όπου βγαίνει κανείς με τα μάτια πεινασμένα για τα γλυκά πράγματα της Γης, τις άλλες αισθήσεις, τις πρόθυμες να διερευνήσουν την ουσία τους -όπως θά ‘λεγε κι ο ήρωας ο Σιδ-, την όσφρηση, τις γεύσεις, τις απτές παρουσίες και τους ήχους.”
    Με αυτά τα λόγια τού Μιγκέλ Άνχελ Αστούριας -του νομπελίστα λογοτέχνη από τη Γουατεμάλα- προλογίζουμε το αποψινό μας μικρό αφιέρωμα στη Γουατεμάλα.
    Ποιος νά ‘ναι, άραγε, ο Μαξιμόν; Λένε οι ιθαγενείς Κ’ιτσέ Μάγια της ορεινής Γουατεμάλας, οτι είναι ο Άγιος Σιμεών. Άλλοι, πάλι, πιστεύουν ότι είναι ο ίδιος ο Δον Πέδρο δε Αλβαράδο, ο Ισπανός κατακτητής της Γουατεμάλας. Κι όπως μου είπαν κάποιοι ιθαγενείς, μέσα στο σώμα του φυλάνε το άγαλμα ενός θεού ινδιάνου, κρατώντας έτσι τη γηγενή καρδιά κάτω απ’  την ιβηρική επιδερμίδα των μιγάδων, που κατοικούν στις κορυφές και στα τροπικά αυτής της χώρας, της Γουατεμάλας, που τ’ όνομά της σημαίνει: Γη Κοντά στα Δέντρα.

hombres-de-maiz-mundochapin

http://edngt.com/mc/2015/10/resumen-hombres-de-maiz-miguel-angel-asturias/27983/

Por la señal, por la señal de la luz, por la señal de la santa luz de Guatemala, inicio este cuscún, con todos los signos del zodiaco en las yemas de los dedos.
    Soy el menos español y el más español. El menos español por mi cepa indígena y el más español por mi lengua. El menos español por mi lascasismo y el más español por mi quijotismo.
    Mi tierra cae soñando de las estrellas pero despierta en las que fueron montañas, hoy cerros pelados de Ilóm, donde el guarda canta con lloro de barranco, vuela de cabeza el gavilán, anda el zompopo, gime la espumuy y duerme con su petate, su sombra y su mujer el que debía trozar  los párpados a los que hachan los árboles, quemar las pestañas a los que chamuscan el monte y enfriar el cuerpo a los que atajan el agua de los ríos que corriendo duerme y no ve nada, pero atajada en las pozas abre los ojos y lo ve todo con mirada honda…
    Y yo, el Gaspar Ilóm, dejo que a la tierra de Ilóm le roben el sueño de los ojos con las quemas que ponen la luna color de hormiga vieja.
    Simple necesidad temporal de la palabra, sí, pero también ejercicio para habituarnos a la andante caballería de los relojes sin horas, a estar fuera del tiempo, a vivir auroras y tinieblas de las que se sale con los ojos hambrientos por las cosas dulces de la tierra, los otros sentidos prontos a catar, diría el Cid, el olor, los sabores, las presencias táctiles y los sonidos.
    Con estas palabras de Miguel Ángel Asturias -el nobelista guatemalteco-, comenzamos la parte de esta fiesta, dedicada a Guatemala.
      ¿Quién es Maximón? Dicen los indígenas K´ché Maya, que éste es San Simón. Otros creen que es la representación de Don Pedro de Alvarado, el conquistador de Guatemala. Y como me explicaron unos indios, dentro de su cuerpo guardan una estatua de un dios maya, resguardando de ese modo el corazón nativo bajo la piel ibérica de los mestizos, que habitan las alturas y los trópicos de ese país, Guatemala, cuyo nombre significa: Cerca de los Árboles.

5eb8e783a808155035b91094a744574e

https://gr.pinterest.com/pin/230668812139567020/

ΕΛ ΣΑΛΒΑΔΟΡ

Μία προϊσπανική πόλη, η Χόγια δε Σερέν, θάφτηκε τον 6ο αι. Κ.Π., κάτω από τη λάβα του γειτονικού ηφαιστείου, κάτι ανάλογο με την Πομπηία, δηλαδή! Η “ζωντάνια” των αρχαιολογικών ευρημάτων της περιοχής, μας έχει δώσει μία σαφή εικόνα για την καθημερινή ζωή εκείνου του μεσοαμερικανικού πολιτισμού, ο οποίος αποτελεί σήμερα Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ.

site_0675_0004-500-332-19700101010000-300x199

http://whc.unesco.org/?cid=31&l=en&id_site=675&gallery=1&maxrows=15

EL SALVADOR

Una ciudad prehispánica, llamada hoy Joya de Cerén, fue enterrada en el siglo VI d.n.e., bajo la ceniza de un volcán vecino, un acontecimiento parecido al de Pompeia, en Italia. La integridad de los hallazgos arqueológicos nos ha ofrecido una clara imagen de la vida cotidiana de aquella civilización mesoamericana, la cual está registrada como Monumento Cultural de la Humanidad.

hist2

https://www.google.gr/search?q=joya+de+ceren&espv

Στη Λατινική Αμερική, ζούμε καθημερινά το μαγικό ρεαλισμό. Ζούμε κάπου ανάμεσα στην σύγχρονη εποχή και στην παράδοση. Και αυτό αποτελεί την ομορφιά του πολιτισμού μας. Επιβιώνουμε, εμείς οι Λατινοαμερικάνοι, κάπου ανάμεσα στ’ όνειρο και στην πραγματικότητα. Και αυτό είναι το δύσκολο, το ακατανόητο για πολλούς ευρωπαίους. Θα δούμε, τώρα, μία ιστορία, από την εποχή του πολέμου στο Ελ Σαλβαδόρ, στη δική τους διάλεκτο & μεταφρασμένη στα ελληνικά. Παρατηρήστε το τέλος της ιστορίας, γιατί εκεί βρίσκεται αυτό το ενδιαφέρον σημείο του μαγικού ρεαλισμού.

realismo-magico-surrealismo

http://www.schifologia.com/2016/01/realismo-magico-surrealismo-bizzarro.html

En las Américas, la gente vivimos en un realismo mágico cotidiano. Vivimos entre la modernidad y la tradición. Y eso es nuestra belleza. Sobrevivimos entre el ensueño y la realidad. Y eso es lo difícil, a veces incomprensible por los europeos. Vamos a ver, ahora, una historia, desde la época de la guerra de El Salvador, contada en su lenguaje local. Pongan atención al final del cuento. Es muy interesante, porque ahí está el realismo mágico.

1272464932_p2

http://www.taringa.net/posts/imagenes/5494279/Fantasia-Realismo-Magico-te-van-a

¡Tienen razón! Es bello mi país. Tiene playas hermosas y mujeres lindas. Y nuestra tierra lleva en sus entrañas la historia indígena y las leyendas de mi pueblo salvadoreño.

          Έχουν δίκιο! Είναι όμορφη η χώρα μου, το Ελ Σαλβαδόρ. Έχει πανέμορφες παραλίες, κι όμορφες κοπέλες. Και η γη μας, έχει μες τα σωθικά της την ιστορία των Ινδιάνων και τους θρύλους του λαού μας.

Hablando hoy de la Independencia, recuerdo aquellos años de la otra guerra que tuvimos mucho más tarde entre nosotros, en los años ´80 y ´90, en mi país, El Salvador:

          Μιλώντας, σήμερα για την Ανεξαρτησία, θυμάμαι εκείνα τα χρόνια του άλλου πολέμου, που είχαμε εμείς ανάμεσά μας αργότερα, τη δεκαετία του 1980 & ´90, στο Ελ Σαλβαδόρ:…

…La jungla parece haberme tragado. Ningún ruido me delata. Tres días llevo casi sin comer, que no me atrevo a abandonar mi posición ni siquiera para recoger los mangos que ofrecen los árboles en increíble abundancia. Tengo apenas 17 años y ya llevo dos en armas. Voy bajando a pie hasta Cinquera, mi pueblo, pensando en ella, la cipota de ´ña Remedios que todos en el pueblo dicen que está chula, con 17 primaveras y el corazón ardiente, y que al salir a caminar por el parque del pueblo todos la cuenteyan, pero yo solo tengo ojos para ella… Me llamo Guayo, soy el indio feyo, como me llaman los metiches.

           …Η ζούγκλα φαντάζει σα να μ’ έχει καταπιεί. Ούτε ψίθυρος δεν φανερώνει την ύπαρξή μου. Έχω τρεις μέρες να φάω, αλλά δεν τολμώ να εγκαταλείψω τη θέση μου, ούτε καν για να μαζέψω τα μάνγκο –τα φρούτα που τόσο άφθονα μου προσφέρουν τα δέντρα γύρω του. Είμαι μόλις 17 χρονών, κι έχω ήδη δυο χρόνια στο στρατό. Κατεβαίνω πεζός προς τη Σινκέρα, το χωριό μου, ενώ με σκέφτομαι συνέχεια, εκείνη, την κόρη της κυρά-Ρεμέδιος, που όλοι στο χωριό έχουν να λένε για την ομορφιά της. Μετράει 17 καλοκαίρια στην ηλικία της, κι είν’ η καρδιά της φλογερή, κι όταν βγαίνει βόλτα στο χωριό, όλοι την κουβεντιάζουν και της κάνουν κόρτε, αλλά εγώ έχω μάτια μόνο για εκείνη. Είμαι ο Γουάγιο, ο ασχημάντρας ο Ινδιάνος, όπως με κουτσομπολεύουν οι κακιές οι γλώσσες.

-“¡Hola mi morenita linda, guapa, como de costumbre!”, le digo, y se me cae la baba…

          -«Γεια σου, μελαχρινούλα μου, ομορφούλα, όπως πάντα!», της λέω και μου τρέχουνε τα σάλια…

-“¡Gracias, usté también se ve bien!”, me contesta ella sin mirarme, y desea que le regale un beso en el cachete, pero recuerda las palabras de su madre que le decía: -“¡No seya cochina, cómo te va a besar, si usté no piensa cuentiarle?”…

          -«’Φχαριστώ, κι εσύ καλούλης είσαι!»,μου απαντά χωρίς να με κοιτάζει, αλλά θέλει σαν τρελή να της δώσω ένα φιλί στο μάγουλο, όμως θυμάται τα λόγια της μάνας της, που της έλεγε: -«Μωρή βρομιάρα, πώς θα σε φιλήσει, αν δεν του δώσεις εσύ το πάτημα;»

15349627361_333aec4a22_b

https://www.flickr.com/photos/alexisgr2k/15349627361

-“¿Podemos hablar?”, le pregunto yo.

          -«Μπορούμε να μιλήσουμε;» την ρωτάω εγώ.

-“¡Claro, ni que fuéramos mudos!”, me dice ella vacilando….

          -«Γιατί όχι; Σάμπως είμαστε μουγγοί;», μου λέει χωρατεύοντας…

-Digo en privado…

          -Να, λέω, ιδιαιτέρως…

-Y ¿pa’ qué en privado?

          -«Και γιάντα ιδιαιτέρως;»

-Es que le tengo que decir una cosa.

          -Να, έχω δυο λόγια να σου πω.

-Dígamela aquí, o ¿le da pena?

          -Ε, πες τα μου εδώ. Ή μήπως ντρέπεσαι;

-No, pero es que es algo privadito. Usté quiere un batido, morenita?

          -Όχι, αλλά, να, είναι κάτι μυστικό. Να σε κεράσω ένα μιλκ σέικ;

-“Lo gua pensar”, me dice entonces, pa’ que no pensara yo que ella fuera fácil.

          -«Θα το σκεφτώ», μου λέει τότε, να μην την περάσω και για εύκολη.

-Morenita mire, es que yo le quería decir una cosa.

          -Άκου, μελαχρινούλα, ήθελα κάτι να σου πω.

-¿Qué cosa, usté?.

          -Τι νά ‘ναι, άραγε;

-Bueno es que usté es bien linda y pues me gusta bastante.

          -Λοιπόν, είσαι πολύ όμορφη, και μ’ αρέσεις πολύ.

-Le gusto, ¿como pa’ qué?

          -Σ’ αρέσω, για ποιο πράμα;

-Pa’ que sea mi novia.

          -Για να γίνεις η κοπέλα μου.

-¿Su novia?, ¿’tá seguro?

          -Η κοπέλα σου; Είσαι σίγουρος;

-Sí, hace tiempo que estoy enamorado de usté.

          -Ναι. Πάει καιρός που σ’ έχω ερωτευθεί.

-“Ni me volteya a ver, solo de creído se la lleva…”, me dice entonces ella…

          -«Μην τολμήσεις να σηκώσεις τα μάτια σου απάνω μου. Μεγάλη ιδέα έχεις για τον εαυτό σου…», μου λέει τότε εκείνη…

-No, morenita, es que soy tímido…

          -Μη μου λες τέτοια, μελαχρινούλα μου, γιατί είμαι και ντροπαλός…

-´Tá seguro que me quiere?

         -Είσαι σίγουρος ότι με θες;

-Se lo juro.

          -Σ’ το ορκίζομαι.

-Entonces, ¡vaya a traerme acá la flor de amate!

          -Αν είν’ έτσι, τότε, πάνε να μου φέρεις το λουλούδι που το λέν’ «αμάτε»!

dae183ac4ec7dc4e129a5930b6aff20f

http://www.tugentelatina.com/m/articles/view/Trajes-T-picos-de-El-Salvador

-¿Cómo que la flor de amate? Pero eso es… es… imposible, usté sabe que ni peleando con el demonio, yo no podría…

          -Μα, πώς είναι δυνατό; Αυτό είναι… είναι… αδύνατον, το ξέρεις, ούτε ακόμα κι αν τα βάλω με το διάβολο, δε θα μπορούσα…

Pues, ella quería quitarme de encima, porque le daba vergüenza en la plaza de mi pueblo, con tantos metiches, y por eso es que me mandó a buscarle ese tesoro, pa’ que tese en juicio…

          Λοιπόν, που λέτε, εκείνη ήθελε να με ξεφορτωθεί, γιατί ντρεπόταν μου μας κοιτούσαν οι κακιές οι γλώσσες στην πλατεία του χωριού. Γι’ αυτό μ’ έστειλε να της φέρω εκείνον το θησαυρό, για να με κάνει να το σκεφτεί με την ησυχία μου…

En mi pueblo, tenemos una leyenda que dice que este árbol tiene un secreto oculto entre sus deformes ramas, y es que a las 12:00 de la noche en punto, en la copa de éste, nace una hermosa flor blanca, la cual cae al suelo y el hombre que logre agarrar esta flor, tendrá todo lo que quiera: amor, dinero y salud, pero no es tan fácil, pues la verdadera prueba es luchar contra el demonio, el bicho que es el dueño de esa flor…

100_0155

http://ramirovelasco.blogspot.gr/2010_08_01_archive.html

          Στο χωριό μου, έχουμε έναν θρύλο που λέει ότι αυτό το δέντρο έχει ένα μυστικό εφτασφράγιστο ανάμεσα στα μπλεγμένα του κλαδιά. Λένε ότι κάθε μεσάνυχτα, στις 12 ακριβώς, ανθίζει πάνω του ένα λευκό λουλούδι, που όποιος άντρας καταφέρει να το βρει, θα έχει ό,τι θέλει στη ζωή του: έρωτα, πλούτο και υγεία. Όμως, αυτό δεν είν’ εύκολο, επειδή χρειάζεται να παλέψει κανείς με τον δαίμονα, το θηρίο που αφεντεύει το λουλούδι…

Pues, yo fui a buscarlo, pero nunca regresé…  Me mataron en el camino… Ya estoy muerto… Y ella, anda por la plaza del pueblo hablando mal de mí… Indio más bruto me dice…

          Λοιπόν, πήγα να το βρω, αλλά δεν γύρισα ποτέ… Με σκότωσαν στο δρόμο… Είμαι νεκρός… Κι εκείνη κάνει βόλτες στο χωριό και μιλάει άσχημα για μένα… «Ο βλάκας ο ινδιάνος», έτσι με φωνάζει…

Así es la vida cotidiana hoy en día en mi país, El Salvador. Es lindo mi país, y mi gente. Les invito que nos visiten, allá por el Pacífico.

          Έτσι είναι η καθημερινότητά μας στη χώρα μου, το Ελ Σαλβαδόρ. Είναι όμορφη η χώρα μου και ο λαός μου. Νά ‘ρθετε, μια μέρα να μας επισκεφτείτε, εκεί, στον Ειρηνικό Ωκεανό.

                   [Κείμενα στα Ισπανικά του Ελ Σαλβαδόρ & στα Ελληνικά: Ηλίας Ταμπουράκης]

980

http://www.easyviajar.com/el-salvador/a-visitar

ΟΝΔΟΥΡΑ

Η αφροκαραϊβική κουλτούρα των Γκαρίφουνα, -ένας μιγαδισμός αφρικανικών φυλών- έχει διατηρήσει τη γλώσσα Άραγουακ των ιθαγενών (που δεν υπάρχουν πλέον), μαζί με ισπανικά, αγγλικά & γαλλικά στοιχεία των αποικιοκρατών. Η μουσική & οι χοροί τους, ανάγονται στον 18ο αι. Οι κοινότητές τους, διεσπαρμένες σε διάφορες χώρες της Κεντρικής Αμερικής, διατηρούν ήθη και έθιμα 3 ηπείρων κι επιβιώνουν από την καλλιέργεια της αμυλώδους γιούκα και από την αλιεία. Λόγω όλων αυτών των μοναδικών στοιχείων, αυτός ο πολιτισμός προστατεύεται από την ΟΥΝΕΣΚΟ.

image-7-300x199

http://www.hondurastips.hn/2014/04/07/la-escena-por-la-ceiba-en-este-verano-2014/

HONDURAS

La cultura afro caribeña de los garífunas, -un mestizaje de varias tribus africanas- es la que ha mantenido el idioma arawak de los indígenas del Caribe que ya no existen más, junto con elementos españoles, ingleses y franceses de los colonos. Su música y sus danzas descienden del siglo XVIII. Las comunidades, esparcidas por varios países de América Central, mantienen costumbres de 3 continentes y sobreviven del cultivo de la manioca y de la pesca. Todos esos elementos hacen de ellos una cultura única, protegida por la Unesco.

garifuna-culture-tela-honduras

http://telahonduras.com/wp-content/uploads/2015/09/garifuna-culture-tela-honduras.

Hondureños en épica lira, y en estrofas de magno fulgor, entonemos un himno a Lempira, al patriota de heroico valor, gran caudillo de huestes bravías. Nuestros valles y agrestes montañas, contemplaron sus rudas hazañas. Por ser libre por siempre luchó. Semidiós en su afán literario, él fue grande, con toda grandeza, él fue puro, con toda pureza, y a la patria su vida ofrendó. Invencible, soberbio, grandioso, de alma audaz y de cuerpo de acero, para herir al temible guerrero. Fue precisa la odiosa traición. Y sin lucha valiente y sin gloria, al caudillo, por fin, derribaron, más los montes nebosos temblaron, al caer en el gran congolón.

Αυτό το τραγούδι από την Ονδούρα, μιλάει για τον Λεμπίρα (Lempira), τον Ινδιάνο Ήρωα, που αγωνίστηκε για την ελευθερία της χώρας του, κι έχασε τη ζωή του γι’ αυτόν το σκοπό.

procesion-de-las-mujeres-lencas-en-conmemoracion-a-su-heroe-que-hizo-historia

La celebración más importante en la ciudad de Gracias, es el 20 de julio de cada año, en el cual se celebra el día de Lempira.

http://www.hondurastips.hn/2013/07/16/con-puro-sentir-lenca-gracias-lempira

ΝΙΚΑΡΑΓΟΥΑ

Ο «Γουεγουένσε» είναι ένα θεατρικό σατυρικό δράμα ενάντια στην αποικιοκρατία, που παρουσιάζεται κάθε χρόνο στη γιορτή του Αγ. Σεβαστιανού της Διριάμ’μπα. Είναι μία σύνθεση της ισπανικής & της ιθαγενούς κουλτούρας & συνδυάζει το θέατρο, τη μουσική & το χορό του 18ου αι. Η υπόθεση του έργου εκτυλίσσεται γύρω από τη συνάντηση των ιθαγενών της Νικαράγουας με τις Αρχές της ισπανικής αποικιοκρατίας, όπου οι ντόπιοι εκπροσωπούνται από τον Γουεγουένσε, ένα σεβάσμιο πρόσωπο της προϊσπανικής περιόδου. Αυτός υπερασπίζεται τον εαυτό του από τις κατηγορίες των Ισπανών, χρησιμοποιώντας μία στρατηγική λογοπαιγνίων. Αντί της μετωπικής σύγκρουσης, προτιμά να δείχνει συνεργατικός, ενώ συγχρόνως δημιουργεί πλεκτάνες ενάντια στον εχθρό. Σήμερα, στην ισπανική διάλεκτο της Νικαράγουας, η έκφραση “Poner cara de Güegüense” σημαίνει: «Υποσκάπτω την εξουσία». 

nicaragua_elgueguense_nicaraguatourismboard-300x200

http://www.best4travel.at/twu/index.php?site=detail&dest=5&id=H%F6hepunkte-Nicarag

NICARAGUA

El Güegüense es un drama satírico teatral en contra del dominio colonial, que se representa cada año en la fiesta de San Sebastián de Diriamba. Es una síntesis de las culturas española e indígena y combina el teatro, la danza y la música del siglo XVIII. La historia gira en torno al encuentro entre las autoridades coloniales españolas y los nativos americanos, representados particularmente por un personaje central, el Güegüense, una figura respetada en la Nicaragua prehispánica. Este se defiende de las acusaciones lanzadas contra él por las autoridades coloniales, gracias a una serie de estratagemas verbales. En lugar de desafiar directamente a la autoridad, él procura mostrarse siempre cooperativo, mientras recurre a artimañas para socavar la autoridad española. “Poner cara de Güegüense” se utiliza para referirse a alguien que aparenta someterse a la autoridad, mientras trabaja sutilmente para socavarla. 

pintura-20080229-1

https://nicaraguaviva.wordpress.com/2012/12/11/el-gueguense/

Επιτέλους, φτάσαμε στην αντίπερα όχθη του ποταμού. Να τη η Νικαράγουα! Μπροστά μας η ζούγκλα, ανοίγει το στόμα της, έτοιμη να μας καταπιεί. Μια μεταλλική πινακίδα, σκουριασμένη, μισογράφει: “ΕΘΝΙΚΟΣ ΔΡΥΜΟΣ INDIO-MAÍZ”. Είναι από την εποχή πριν τον πόλεμο… Σε δυο-τρεις ώρες δρόμο θα βγούμε στο χωριό. Στο μονοπάτι, ερημιά. Μόνο ένα εγκαταλελειμμένο συνοριακό φυλάκιο περάσαμε. Κατσαρολικά αφημένα πάνω στον αχυρένιο πάγκο. Το Castillo, μία κυψέλη που σφύζει από ζωή ακούγεται στο βάθος. Κόσμος ψωνίζει, κόσμος χορεύει, κόσμος μαγειρεύει, κόσμος γελά. Νά ‘ναι, άραγε, χαρά, ή χαρμολύπη; Στο χωριουδάκι με το κάστρο, βρήκαμε ένα κατάλυμα, όμως αμέσως κόπηκε το ρεύμα και το νερό. Κάποιοι αντάρτες είχαν κάνει πάλι ζημιές στα γύρω μέρη. «Μην πολυκυκλοφορείς, compadre. Είναι επικίνδυνα. Μα τι ήρθες να κάνεις εδώ; Τρελός είσαι; Εμείς φεύγουμε άρον, άρον, κι εσύ έρχεσαι;», με ρωτά η κυρούλα στο χασάπικο που θα μου κουτσομεγείρευε κάτι να ψευτοφάω. Αντί για πόρτα, έχει τσουβάλια γεμάτα άμμο, από ‘κείνα που χρησιμοποιεί ο στρατός για κάλυψη από τα βλήματα. «Συγγνώμη για τη φτώχεια μας», μου λέει, κι εγώ δακρύζω. Συγγνώμη; Μία λέξη που ποτέ δεν έχω ακούσει στην Αθήνα. Συγγνώμη; Γιατί; Για τη φτώχεια τους; Μα αφού είμαι κι εγώ υπεύθυνος γι’ αυτήν τη φτώχεια. Κι εγώ «Δυτικός» είμαι, μισός Ευρωπαίος…. Ωραίοι, γνήσιοι άνθρωποι, οι Νικαραγουανοί. Σήμερα, πλέον, τα πράγματα έχουν αλλάξει. Η Νικαράγουα μας καλεί να απολαύσουμε την πανέμορφη φύση της και παμπάλαια μνημεία που της άφησε η Ιστορία! Ταξίδι ζωής, η Νικαράγουα!…

1436455964_861952_1436456684_sumario_grande

http://elviajero.elpais.com/elviajero/2015/07/09/actualidad/1436455964_861952.html

Por fin llegamos a la otra orilla del río. ¡Aquí está Nicaragua! Ante nosotros, la selva, abre su boca, como para absorbernos… Un rótulo de metal, herrumbrado, con letras opacas escribe: “Parque Nacional Indio-Maíz”. Seguramente será de la época antes de la guerra… En dos o tres horas de camino a pie, llegaremos al pueblo. Un camino solitario. Pasamos sólo por un puesto fronterizo, pero abandonado. Sartenes y ollas, puestas sobre un banco de madera y paja. El Castillo, una pueblito lleno de sonidos vibrantes -como una colmena- en el fondo. Gente comprando, gente bailando, gente cocinando y riéndose. ¿Acaso será por alegría, o tristalegría? En el pueblo con el castillo, encontramos un alojamiento, pero inmediatamente se cortó la electricidad y el agua. Algunos rebeldes estaban destruyendo de nuevo cosas en la cercanía. “No circule mucho, compadre. Es peligroso. Pero, ¿qué ha venido a hacer aquí? ¿Está loco, ujté? Nosotros estamos dejando el lugar, y ujté acaba de llegar, pa´ hacer qué?”, me pregunta la doñita de la carnicería, que me cocinaría algún bocadito. En lugar de puerta tiene sacos llenos de arena, de aquellos que utiliza el ejército para protegerse de las balas. “Disculpe, por nuestra pobreza”, dice, y a mí se me salen las lágrimas. “¡Perdón!” Una palabra que nunca escuché en Atenas. ¡Perdón! ¿Por qué? ¿Por su pobreza? Pero si yo también soy responsable de esta pobreza… Yo también soy “occidental” Soy medio europeo…. Son buena gente los nicaragüenses. Hoy en día, las cosas han cambiado. Nuestra Nicaragua les invita a disfrutar de la hermosa naturaleza y de los antiguos monumentos que nos ha legado la historia! ¡Nicaragua, un viaje importante en nuestra vida!…

24581568119_6b5959b6d6

http://www.flickriver.com/groups/volcanes_nicaragua/pool/interesting/

ΚΟΣΤΑ ΡΙΚΑ

Τα κάρα, με τα οποία οι Κοσταρρικανοί μεταφέρουν τον καφέ προς τον Ειρηνικό Ωκεανό, ήταν –στα τέλη του 19ου αι.- ζωγραφισμένα με σχήματα και χρώματα ανάλογα με την περιοχή απ’ όπου προερχόταν η συγκομιδή. Σήμερα, κατασκευάζονται αντίγραφα για τους συλλέκτες, και το κοσταρρικάνικο κάρο έχει καταγραφεί στον κατάλογο Άυλης Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Παρατηρήστε την ομοιότητα με τη λαϊκή διακόσμηση της Μογγολίας, μίας χώρας τόσο μακρινής!

https://www.flickr.com/photos/davidcastillog/2397798090/sizes/l/

COSTA RICA

Las carretas, con las cuales los costarricenses trasladaban el café hacia el océano Pacífico, estaban -a finales del siglo XIX- pintadas con esquemas y colores correspondientes a la región de donde provenía la cosecha. Hoy se construyen réplicas para coleccionistas y la carreta está registrada como Patrimonio Inmaterial de la Humanidad por la Unesco. ¡Observen la similitud con la decoración popular de Mongolia, un país tan lejano!

081029

http://volcano.si.edu/volcano.cfm?vn=345033

Στην Κόστα Ρίκα, τώρα! La Fortuna. Κάτω απ’ το ηφαίστειο, ένα κολυμβητήριο μέσα στις φυσικές «πισίνες» του βράχου. Νυχτερινό μπάνιο. Τα φώτα spot, ανάμεσα από τους φοίνικες, δημιουργούν με τον ατμό των θερμών υδάτων «εφέ» σαν ακτίνες laser. Στον έναστρο ουρανό, ένα ισοσκελές μαύρο τρίγωνο. Κενό. Χωρίς άστρα. Είναι το Arenal, που κάθε λίγο βρυχάται και τρέμει η γη και γεμίζουν οι πλαγιές με το πορτοκαλόχρυσο πυρωμένο μέλι του. Καθρεφτίζεται στις τυρκουάζ φωτεινές πισίνες. Κεντρική Cordillera. Υψόμετρο. Zarcero. Στάση. Στην πλατεία της εκκλησίας, λαβύρινθος από θάμνους-αψίδες σε όλα τα σχήματα της παγκόσμιας αρχιτεκτονικής. Γύρω, μικρά ξύλινα μαγαζάκια πωλούν chalupas, καλαμποκόπιτες με κρέας, ντομάτα, τυρί, κι άλλες γεύσεις. Υπερισχύει ο κόλλιαντρος. Στάση, πάλι, στο  Naranjo. Άρωμα απ’ τις φυτείες καφέ, μέσ’ την ομίχλη. Στο λευκό κενό διακρίνονται αραιά γυναίκες με τα μωρά στην πλάτη και με καλάθι στην κοιλιά. Μαζεύουν τον κόκκινο θησαυρό σπόρο-σπόρο. Grecia! Η «Ελλάδα» του ανανά και του ζαχαροκάλαμου! Η καθαρότερη πόλη ολόκληρης της Λατινικής Αμερικής. Η μπορντώ μεταλλική νεογοτθική της εκκλησία, λένε, προοριζόταν για την άλλη Ελλάδα, την original. Cerro de la Muerte, τα Υψώματα του Θανάτου. Κουράγιο. Η πιο επικίνδυνη οδήγηση στην Κόστα Ρίκα. Ανάβαση. Στα 3.820 μέτρα. Cerro Chirripó. Η ψηλότερη κορυφή ολόκληρης της Κεντρικής Αμερικής. Τούνδρα. Τοπίο που θυμίζει Άνδεις. Κάθοδος. San Isidro El General. Ν’ αναπνεύσουμε λίγο. Να επανέλθουμε στις γήινες αισθήσεις. Παράκαμψη στην Cordillera de Talamanca. Ινδιάνικη περιοχή. Πρέπει να διασχίσουμε το ποτάμι με βάρκα. Το τοπίο θυμίζει Far West. Οι ντόπιοι λένε τον τόπο αυτόν Suretchö, που σημαίνει «βέλος». Τρεις ώρες πορεία μέσ’ το τροπικό δάσος της βροχής. Απόλυτη ερημιά. Έντομα και δίψα.  Αποπροσανατολισμός. Ένας ιθαγενής με machete –το δρεπάνι που ανοίγει δρόμο μέσ’ απ’ την αδιαπέραστη ζούγκλα, ντυμένος με τα ρούχα των δυτικών, μας δείχνει το δρόμο. «Μην πιάνει φρούτα. Μanzanillo είναι δηλητηριώδες.», μας λέει στην περίεργη γλώσσα του. Προχωρά γρήγορα. Τον χάνουμε. Η ζούγκλα είναι η πατρίδα του. Τη γνωρίζει καλά. Γαλάζιος καπνός μυρίζει και διακρίνεται ανάμεσα απ’ τα πυκνά δέντρα. Είναι το Amubri. Ο παραδοσιακός οικισμός της φυλής των bribri. Αχυρένιες καλύβες σφιχτοπλεγμένες. Το βράδυ, στην αιώρα τής αυλής, ο Calixto, ο ινδιάνος με το ελληνικό όνομα, μου δίνει την καραμπίνα του. Για κάθε ενδεχόμενο. Στα μέρη μας έχει ocelotes. Δεν αστειεύονται αυτές οι γάτες του δάσους.

reserve-indio-maiz-nicaragua

http://www.tournicaragua.org/index.php/(es)/viaje-personalizado-nicaragua/15-

En Costa Rica, ahora! La Fortuna. Baño nocturno, bajo del volcán, en una piscina entre las rocas. Los rayos de luz, rodeando las palmeras, crean en el vapor del agua caliente “efectos” leiser. En el cielo estrellado, un triángulo negro, yacío, sin estrellas: Es el Arenal, que rugiendo sacude la tierra y la cubre con su miel ardiente. Se refleja en las piscinas color turquesa brillante. Cordillera Central. Altitud. Zarcero. Una parada en el camino. En la plaza de la iglesia, un  laberinto de arbustos arqueados en todas las formas de la arquitectura universal. Alrededor, las pequeñas sodas de madera venden chalupas con carne, tomate, queso y otros sabores. Prevalece el olor a culantro. Otra parada, en Naranjo, esta vez. Aroma de las plantaciones de café, dentro de la niebla. En ese ambiente blanco y opaco, se distinguen mujeres dispersas, con bebés en la espalda y una canasta en la cintura, recogiendo el tesoro de estas semillas color rojizo. Grecia! No la original, sino ¡la Gecia de la piña y de la caña de azúcar! La ciudad más limpia de toda América Latina. La iglesia neogótica de metal color tinto, dicen que estaba destinada a la otra Grecia, la original, pero se extravió en el camino… Cerro de la Muerte. ¡Paciencia! El camino más peligroso en Costa Rica. Subida a los 3.820 metros, que te corta la respiración. Cerro Chirripó. El pico más alto de toda América Central. Tundra. Paisaje que recuerda los Andes. Bajada, ahora… San Isidro de El General. Para respirar un poco, ¡ya por fin…!. Para volver a los sentidos terrenales. Nos desviamos por la Cordillera de Talamanca. Región de los indios. Hay que cruzar el río en bote. El paisaje parece como el Oeste de los vaqueros cow boy. Los locales llaman a ese lugar Suretchö, que significa “flecha”. Tres horas caminando por la selva tropical. Soledad absoluta. Insectos y sed. Desorientación. Un indio de la tribu bri-bri, con un machete colgando por su ropa occidental y moderna, va abriendo camino entre la selva impenetrable. “No coger estas frutas. El manzanillo es venenoso.”, nos dice en su español medio raro. Camina rápido. Desaparece. La selva tropical es su hogar. La conoce bien. Olor a humo azul se distingue entre los árboles densos. Es Amubri. El asentamiento tradicional de la tribu de los bribri. Chozas de palma tejida. De noche, en la hamaca del patio, Calixto, el indio con el nombre griego, me da un rifle. Para cualquier caso. Esta tierra tiene ocelotes. No hacen bromas estos gatos de la selva.

http://www.nacion.com/ocio/revista-dominical/dura  http://www.alamy.com/stock

Ya van 454 años que laj almas en pena ´e los condena´os siarrastran ca´a noche por los patios ´e los conventos color ocre, que derrumbó el espíritu´el volcán, y que la plaga ´e la “capitana”, esperando nomasito que la gente se juera, invadió, y raspan con sus ejpuelas y garras los portones ´elas fincas –negros y carcomí´os, con los soles en relieve- onde mero vivían hace tiempos ya, los gachupines, apoca´os.

          Πάνε τώρα 454 χρόνια που οι σκιασμένες ψυχές των πονεμένων σέρνονται κάθε βράδυ ανάμεσα στους χορταριασμένους κήπους των μοναστηριών στο χρώμα της ώχρας, που γκρέμισε το πνεύμα του ηφαιστείου, και γρατζουνούν με τα σπιρούνια του κόκορα πού ‘χουν για νύχια, τις σκουληκιασμένες μαύρες πόρτες με τους ξυλόγλυπτους ήλιους των επαύλεων οπού ‘μεναν κάποτε οι ακατονόμαστοι, οι έξ’ από ‘δώ, οι gachupines οι Ισπανοί. 

En las milpas alrededor, a las brujas, tataranietas ´e los vascos –que dizque vinieron del Cáucaso- a lo mejor se les jerró festejar algún “aquelarre”. Las cadenas qu´escuchas son del “cadejos”, el Diablo que se transforma en perru y busca su salvación. Pero es también el soni´u imperceptible´elos esclavos que siguen en busca ´e su remedio incumplí´u.

          Στα γύρω καλαμποκοχώραφα οι μάγισσες, τρισέγγονες των Βάσκων –πού ‘ρθαν, λέει, απ’ τον Καύκασο, γιορτάζουν κάποια τελετή aquelarre. Οι αλυσίδες που ακούς να σέρνονται είναι του Cadejo, του διαβόλου που μεταμορφώνεται σε σκύλο κι αναζητά τη λύτρωση.  Είναι όμως κι ο απόηχος των αλυσίδων των σκλάβων που ψάχνουν κι αυτοί ακόμα την ανεκπλήρωτη σωτηρία.

Ahí, detracitu´e la iglesia ´e la Candelaria, no ej ´el vecino la sombra que vistes. Es el “sisimite”, con su sombrero inolme, quien salió otrita vez pa´ vacilar haciéndoles trenzas indias con las crines ´e ros potros. ¡Carajo, patroncito! Nunca nos cayeron bien esos bichos raros que llegaron con los “siguas”, los blancos. Nojotros, los maiceros, preferimos quedarnos con el sisimite.

          Στη γωνιά της εκκλησίας της Υπαπαντής, δεν είναι ο γείτονας που βλέπεις τη σκιά του.  Είναι το Sisimite, το πνεύμα με το τεράστιο καπέλο, που βγήκε πάλι να διασκεδάσει στρίβοντας σαν κοτσίδες ινδιάνικες τη χαίτη των αλόγων.  Ποτέ δεν τα συμπαθήσαμε αυτά τα παράξενα ζώα που ήρθαν μαζί με τους λευκούς.  Εμείς προτιμούμε να μείνουμε με το Sisimite.

¡No hable! ¡Oyí el llantu´ela “Llorona”, que sestá bañando isnuda en los ríos buscando arrepentí´a a su patojo que lo había atira´o por el puente. Dizques la Malinche, quien había traiciona´o a los aztecas a su amito, Cortés, y él, su mercé, le regaló un bastardo. Dios sabe de cuál solda´o hiju es… Yo, pa´ decirte la pura verdá, no lo creo todo isto. A lo mejor ella busca a ver quiénes somos, qué somos nojotros hoy. Me lo dijo a mí, ella… ¡Pos, sí, ´ñor!…

          Μη μιλάς!  Άκου τους λυγμούς της Llorona που πλένεται γυμνή στα ποτάμια και κλαίγοντας ψάχνει μετανοιωμένη το παιδί της που τό ‘χε πετάξει κάτω απ’ τη γέφυρα.  Λένε οτι είναι η Malinche, πού ‘χε προδώσει τους Αζτέκους στον Cortés –τον Ισπανό κατακτητή, κι εκείνος της έδωσε για δώρο ένα μπάσταρδο. Ποιος ξέρει ποιανού στρατιώτη σπόρος νά ‘ναι.  Εγώ, να σου πω την αλήθεια, δεν τα πιστεύω όλα τούτα.  Μάλλον ψάχνει να βρει ποιοι είμαστε, τι είμαστε εμείς σήμερα.  Μου τό ‘πε ‘μένα….

¡Mirá, vos! Es que ya llegamoj a la casona entilichada de Don Carlos. Viejo concho. Tendrá más de 100 años… Solo, como un pizote. Su única compañía es el fantasma de Don Juan, que sihabía tira´o en el pozo y sienterró con el temblor del 4 de abril de 1651. Nadien lo jaló diahí.

orig_149204

http://www.hdfondos.eu/preview/149204/1920/1080/o

          Να! φτάσαμε στο σπίτι του Don Juan.  Παράξενος γέρος.  Θά ‘ναι εκατό χρονών και βάλε….  Μονόχνοτος άνθρωπος.  Μοναδική του παρέα είναι το φάντασμα του Don Octavio πού ‘χε πέσει στο πηγάδι κι είχε θαφτεί με το μεγάλο σεισμό του ηφαιστείου.

¡Cuidao, no te vayas a salir pa´lante, más allá quel barrio de Chipilapa! Es ques muy tarde ya. ¡Dios libre! No es bueno arrimarsen a estas horas a la boca ´e la mina di oro questá en la loma. Nojotros, el oro lo teníamos pa´l honor de Dios Sol, y los españoles a sus reyes  se los dieron, qu´eran mortales, pes. ¡Así es la vida! ¿Qué le vamojacer? Por eso esque hoy la mina es la boca abierta ´e Xibalbá, ´el Mundo di Abaju, y está lleniticu´e murciélagos. ¡La Santísima! ¡Venga, amigo! Vámonoj encarrera´os por acá, to´ derechito, porel trillillu´e los Herrreros, pa´no perdernos más.

          Ας μην προχωρήσουμε πιο πέρα απ’ τη γειτονιά Chipilapa.  Είναι πολύ αργά πια.  Δεν είναι καλό να πλησιάζει κανείς τέτοιες ώρες το στόμιο του χρυσωρυχείου που είναι στην πλαγιά. Εμείς το χρυσάφι τό ‘χαμε για να τιμούμε το Θεό Ήλιο κι οι Ισπανοί το δώσανε στο βασιλιά τους που ήταν ένας θνητός.  Γι’ αυτό σήμερα το χρυσωρυχείο είναι το ανοιχτό στόμα του Xibalbá, του Κάτω Κόσμου, κι είναι γεμάτο νυχτερίδες. Ας πάμε ευθεία απ’ την Οδό De Los Herreros.  Έτσι δε θα χαθούμε περισσότερο.

¿La ves esa cruz ´e piedra? Aquicito vienen los chiflaos vacilones pa´ tirá´ platica y encontrar  su juicio. Platican que tiembla la tierra apenas recen, pero iso, sólo ellos lo ven… Nadien más. ¡Qué rollo!

          Τον βλέπεις αυτόν τον πέτρινο σταυρό;  Εδώ έρχονται οι τρελοί και ρίχνουν ένα ασημένιο νόμισμα για να βρουν τα λογικά τους.  Αρχίζει, λένε, και τρέμει ο τόπος μόλις προσευχηθούν, αλλά αυτό μόνο οι ίδιοι μπορούν να το καταλάβουν. 

Y yo, no te cre´s, llevo añales ya, que ando a los “Alcohólicos anónimos”… Pero ahura ya ni en la celda ´e la Policía no me dejan dormir unos diyitas, cuando m´encuentran tira´o por algún rincón. Está, dicen, requetellena. Pes, eso dicen los que saben mucho ´e letras y ganan plata. Y desde que murió mi doñita, y se llevaron a mis  patojos a las cantinas -¿cómo es que ustedes llaman esas vainas que van los güeros desgracia´os cuando su lecho queda vacido y siacalenturan por las hembras? –ahura, que ya me quedé solo, ando con los aigres de noche y enseño el camino a algún gringo  perdí´o. A veces me dan alguito pa´ ir ligero a echarme un traguillo.

          Κι εγώ, μη νομίζεις, χρόνια έκανα στους Ανώνυμους Αλκοολικούς….  Τώρα όμως πια, ούτε στο κρατητήριο της Αστυνομίας δε μ’ αφήνουν να κοιμηθώ όταν με βρίσκουν πεσμένο σε καμιά γωνιά.  Είναι, λένε, κι αυτό… “πλήρις”.  Έτσι το λένε αυτοί που ξέρουν γράμματα και βγάζουνε λεφτά.  Κι από τότε που πέθαν’ η γυναίκα μου και πήραν τα παιδιά μου στα μπαρ –πώς τα λέτε αυτά τα μέρη που πάτε εσείς οι λευκοί όταν το κρεβάτι σας είναι άδειο- τώρα πια πού ‘μεινα μόνος, γυρνάω τα βράδια με τ’ αερικά και δείχνω τα κατατόπια σε κανέναν τουρίστα πού ‘χασε το δρόμο.  Καμία φορά μου δίνουν και κάτι τις, για να πάω να πιω.

Su gracia, me va a regalar algo también pa´ mi borrachera, ¿no ejasina,  jeñor? Tiene muchos aigres esta mi ciudá. ¡Ay, claro que sí! Todos somos igualitos. Espantos y espanta´os. ¿No lo sabías, vos?

          Θα μου δώσεις κι εσύ, έτσι δεν είναι, señor?  Έχει πολλά αερικά η πόλη μας.  Βέβαια! Όλοι ίδιοι είμαστε.  Αερικά κι ανεμοπαρμένοι.  Δεν τό ‘ξερες;

                      [Κείμενα στα Ισπανικά της Κόστα Ρίκα & στα Ελληνικά: Ηλίας Ταμπουράκης]

cogedores_de_cafe-_costa_rica

http://www.wikiwand.com/es/Cultura_de_Costa_Rica

ΧΙΛΗ

Οι “κινέζικοι” χοροί του Νόρτε Τσίκο είναι θρησκευτικές αδελφότητες Καθολικών μουσικών, που στις εκκλησιαστικές γιορτές εκφράζουν τη χριστιανική τους πίστη μέσα από τη μουσική, το χορό και το τραγούδι. Ο «πρώτος», που σέρνει το χορό, απομνημονεύει ή αυτοσχεδιάζει και τραγουδάει θρησκευτικές στροφές. Ένας τυμπανιστής, καθοδηγεί με το ρυθμό του τους μουσικούς και τους χορευτές. Αυτοί οι αποτελούν υπόδειγμα κοινωνικής συνοχής.

bailes_chinos-300x162

http://anglochileansociety.org/news/unesco-recognizes-a-chilean-traditional-dance-as-

CHILE

Los bailes “chinos” del Norte Chico son hermandades de músicos que expresan su fe por medio de la música, la danza y el canto, con motivo de la celebración de fiestas conmemorativas. El abanderado del baile canta coplas de tema religioso, memorizadas o improvisadas. Un tamborilero dirige la coreografía de las danzas y marca también el compás de la música. Esos bailes constituyen modelos de integración y cohesión social.

images

https://www.surtrek.com/chile-tours/

Πολύ λίγα σημεία στην υδρόγειο έχουν τόσο ευρεία γεωγραφική βιοποικιλότητα όσο η Aμερικανική ήπειρος με τα πολλαπλά ονόματα, η οποία περιλαμβάνει σχεδόν κάθε οικολογικό μικρόκοσμο μέσα στο μακρόκοσμό της. Τελευταίος μας σταθμός στην πορεία της Ανεξαρτησίας και της σύγχρονης ζωής της Λατινικής Αμερικής μέσα από την παράδοσή των λαών της, θα είναι μία χώρα, που στη γη και στις θάλασσές της φιλοξενεί πολιτισμούς ετερόκλητους, όπως τον πολυνησιακό του Rapa Nui,  στο Νησί του Πάσχα, κι εκείνον της Atacama, στην πιο ξηρή έρημο του κόσμου, από τον Ειρηνικό Ωκεανό, ως τις Άνδεις. Πιο κάτω, στον «Κώνο του Νότου», οι Kaweshqar, συνεχίζουν την ιστορία της προφορικής τους παράδοσης, λιγοστοί και μόνοι, μέσα στους πάγους της Παταγονίας. Πρόκειται, βαίβαια για τη Χιλή!

d60036fe95a49319443bea600d23d11e

https://gr.pinterest.com/pin/34832597088535204/

Muy pocos lugares en el mundo tienen una biodiversidad geográfica tan amplia, como el continente americano con su variedad de nombres, que incluye casi todo tipo de vida ecológica, dentro de sus vastas extensiones. Nuestra última parada en esa ruta de la Independencia y la vida moderna de América Latina a través de las tradiciones de sus pueblos, será un país, cuya tierra y cuyos mares son anfitriones de culturas heterogéneas, como la polinesia en Rapa Nui,en la  Isla de Pascua, y la de Atacama, en el desierto más seco del mundo, desde el Océano Pacífico hasta los Andes. Más abajo, en el “Cono Sur”, los Kaweshqar, continúan la historia de su tradición oral, escasos ya y solitarios entre los glaciares de Patagonia. ¡Claro que estamos hablando de Chile!

9363990

http://whenonearth.net/marble-caves-patagonia-chile/

Aς δούμε, τώρα, την πρώτη παράγραφο της Ανακήρυξης της Ανεξαρτησίας, όπως είχε καταγραφεί το 1818 στη Χιλή:

Η δύναμη επιβολής ήταν η υπέρτατη αιτία που για πάνω από τριακόσια χρόνια διατήρησε το Νέο Κόσμο στην ανάγκη να προσκυνά ως δόγμα τον σφετερισμό των δικαιωμάτων του, και να αναζητήσει στην ίδια, την προέλευση των μεγαλύτερων καθηκόντων του. Ήταν απαραίτητο να ερχόταν μία μέρα το τέλος αυτής της βίαιης υποταγής, αλλά εν τω μεταξύ, ήταν αδύνατο να προβλεφθεί. Η αντίσταση των αδυνάτων ενάντια στις ισχυρές δυνάμεις αποτυπώνει έναν χαρακτήρα  ιερόσυλο προς τους σκοπούς της [αποικιοκρατίας] και δεν κάνει τίποτα άλλο, παρά να υποδαυλίζει τη δικαιοσύνη στην οποίαν οι βασίζονται [οι αποικιοκρατικές ιδέες]. Ήταν πεπρωμένο του 19ου αιώνα να ακούσει τη φωνή της Αμερικής να διεκδικεί τα δικαιώματά της, χωρίς να είναι παραβατική, και καταδεικνύει ότι η περίοδος που υπέφερε δεν θα μπορούσε να διαρκέσει περισσότερο από την αδυναμία της.

acta-declaracion

http://www.venelogia.com/archivos/189/

Veamos, ahora, las primeras frases de la proclamación de la Independencia, como fue registrada en las actas estatales de Chile:

La fuerza ha sido la razón suprema que por más de trescientos años ha mantenido al Nuevo Mundo en la necesidad de venerar como un dogma la usurpación de sus derechos y de buscar en ella misma el origen de sus más grandes deberes. Era preciso que algún día llegase el término de esta violenta sumisión; pero, entretanto, era imposible anticiparla: la resistencia del débil contra el fuerte imprime un carácter sacrílego a sus pretensiones y no hace más que desacreditar la justicia en que se fundan. Estaba reservado al siglo 19 el oír a la América reclamar sus derechos sin ser delincuente y mostrar que el período de su sufrimiento no podía durar más que el de su debilidad.

brasilia-007

https://www.theguardian.com/sustainable-business/brasilia-brazil-green-city-built-

 AMÉRICA LATINA: INDEPENDÊNCIA E FOLCLORE!

O século XIX é o vínculo que faz a Grécia entrar em contato histórico com as Américas: Foi então que –após influência francesa- fomos libertados de impérios (otomano daqui e espanhol dali), que tinham danificado nossas civilizações milenárias, mas -também- eles nos deixaram culturas multicolores e multilíngües, mentalidades que expressam um hibridismo que projeta vários elementos interessantes, e que -ao mesmo tempo- em suas veias flui a dor…

Em nossa era, Unesco protege este Patrimônio Imaterial:

images-1

http://www.newstatesman.com/business/2014/04/start-finance-and-brazilian-favelas

BRASIL

Os Enawene Nawe vivem na bacia do rio Juruena, no sul da Amazônia. Todos os anos, na estação seca, executam o ritual Yaokwa para prestar homenagem aos espíritos e garantir a manutenção da ordem cósmica e social entre os diferentes clãs. Este ritual liga a biodiversidade local com uma cosmologia simbólica complexa, na qual se entrelaçam diferentes áreas: sociedade, cultura e natureza. O ritual faz parte do cotidiano da tribo e tem uma duração de sete meses, período em que os clãs, por sua vez, assumem atividades diferentes: um grupo faz expedições de pesca, enquanto outro prepara ofertas. No entanto, o ritual e a diversidade estão seriamente ameaçados por uma série de práticas invasivas. 

001_ap22796772210-300x200

http://www.cbsnews.com/pictures/brazils-indigenous

ΒΡΑΖΙΛΙΑ

Η φυλή Enawene Nawe ζει στον ποταμό Juruena, στη νότια Aμαζονία. Κάθε χρόνο, την εποχή της ξηρασίας, τελούν Yaokwa, ένα τελετουργικό για να αποτίσουν φόρο τιμής στα ιερά πνεύματα και να διασφαλίσουν τη διατήρηση της κοσμικής και κοινωνικής τάξης μεταξύ των διαφορετικών φατριών. Αυτό το τελετουργικό συνδέει την τοπική βιοποικιλότητα με μία πολύπλοκη συμβολική κοσμολογία, στην οποία διαπλέκονται διαφορετικοί τομείς: της κοινωνίας, του πολιτισμού και της φύσης. Το τελετουργικό αποτελεί αδιάσπαστο μέρος καθημερινότητας στο πλαίσιο της φυλής και διαρκεί για επτά μήνες, κατά τους οποίους οι φατρίες με τη σειρά τους, αναλαμβάνουν διάφορες δραστηριότητες: μια ομάδα οργανώνει αλιευτικές αποστολές στη ζούγκλα, ενώ μία άλλη προετοιμάζει τις προσφορές. Ωστόσο, το τελετουργικό και η βιοποικιλότητα απειλούνται σοβαρά από μια σειρά επεμβατικών πρακτικών.

Enawenê Nawê pescando, Terra Indígena Enawenê Nawê, Mato Grosso.

http://www.keyword-suggestions.com/aW5kaW9zIHBlc2NhbmRv/

Brasil… de praias imensas, de selvas densas, de mares verdes e de aves multicoloridas; felinos belos e tucanos lindos, de borboletas azuis nas árvores que encantam, que ensombram, que fazem a chuva chover… O Brasil das noites enluaradas e das estrelas sem fim; do calor que assusta e do frio que faz sofrer… O meu Brasil me comove… Quem é você, Brasil? De quais lugares você veio e aonde você vai? Quem te construiu, quem sustenta a tua gente? Eu poderia estender meus braços e abraçar o meu Brasil, e torná-lo pequeno, e afagá-lo como a uma criança, como a um filho querido que se contorce em suas dores, que se revolta pelos novos colonizadores e catequizadores de ideias. Quem é você, meu Brasil, personificado em milhões de olhares úmidos de pranto por seus filhos. Quem é você meu Brasil que busca num simples jogo de bola a alegria distante… O Brasil independente, para que possa sorrir de vera alegria, que possa ver em torno de si a grande promessa de paz, que possa abraçar e ser abraçado, amar e ser amado, sem medo, sem raiva, já crescido, adulto, educado, maduro e irmão. Que o meu Brasil não dependa de quem quer que seja para alimentar-se, cuidar-se, ter seus filhos, comprar sua casa –porque tudo, tudo que fizer pelo mundo inteiro, isso reverterá a seu favor.

negro-brasileiro

http://www.usp.br/neinb/

Η Βραζιλία … με τις απέραντες παραλίες, τις ζούγκλες και τα πυκνά καταπράσινα δάση, τις θάλασσες τις σμαραγδένιες και τα πολύχρωμα πουλιά. Πανέμορφες λεοπαρδάλεις κι εντυπωσιακά τουκάν, μπλε πεταλούδες στα δέντρα που μαγεύουν τον Άνθρωπο με τη σκιά τους, που κάνουν τη βροχή να βρέχει… Της Βραζιλίας οι φεγγαρόλουστες βραδιές και τ’ αστέρια τ’ ατέλειωτα. Με τη ζέστη σου μας τρομάζεις και με το κρύο σου μας κάνεις να τρέμουμε… Βραζιλία μου, με συγκινείς … Ποια νά ‘σαι άραγε, σύ, Βραζιλία; Από πού προέρχεσαι και προς τα πού πορεύεσαι; Ποιος σε δημιούργησε και ποιος στηρίζει το λαό σου; Θα μπορούσα ν’ ανοίξω τα χέρια μου και σε αγκαλιάσω Βραζιλία μου, να σε χαϊδέψω, σαν παιδί αγαπημένο που σπαράζει από τον πόνο, από τους νέους εποίκους και τους κατηχητές των ιδεών. Ποια είσαι ‘συ, Βραζιλία μου, που αντικατοπτρίζεσαι στα εκατομμύρια υγρά μάτια των παιδιών σου; Ποια είσαι, Βραζιλία μου αναζητάς τη χαρά σ’ ένα απλό ματς ποδοσφαίρου;… Η Βραζιλία, η ανεξάρτητη, πρέπει να μπορεί να χαμογελάσει πια, με αληθινή χαρά, να μπορεί να δει γύρω της τη μεγάλη υπόσχεση της ειρηνικής ζωής, να μπορεί να αγκαλιάσει και να δώσει αγάπη, αλλά και ν’ αγαπηθεί χωρίς φόβο, χωρίς θυμό, ενήλικη, πια, μορφωμένη, ώριμη και με αδελφικά συναισθήματα. Η Βραζιλία μου, να μην εξαρτάται από κανέναν για να τραφεί, να φροντίσει τον εαυτό της, να φέρει στη ζωή τα παιδιά της, να χτίσει το σπίτι της και να γράψει τα βιβλία της -γιατί όλα όσα έχει προσφέρει σ’ ολόκληρο τον κόσμο, θα πρέπει να της αποδοθούν προς όφελός της.

spirit-of-brazil-pantanal-s3

https://www.aito.com/brazil/spirit-of-brazil-pantanal

Τα κείμενα της αποψινής βραδιάς είναι αποσπάσματα από το βιβλίο «Ημερολόγια ταξιδιών σε φύλλα μπανανιάς» (Εκδ. Ροές, Αθήνα 2007), του Ηλία Ταμπουράκη, καθηγητή Ισπανικής & Πορτογαλικής Γλώσσας & Πολιτισμού, κατόπιν πρωτοβουλίας του Πολιτιστικού Συνδέσμου Λατινοαμερικανών ASCLAYE. Για περισσότερη συζήτηση γύρω από θέματα πολιτισμού & για ιδιαίτερα μαθήματα ισπανικών & πορτογαλικών στον χώρο σας, επικοινωνήστε μαζί μας:  Ηλίας Ταμπουράκης & Maricela Jiménez, κιν. 6951614346 & 6939777085