Μία συνταγή-ένας ολόκληρος πολιτισμός!

Στο ακόλουθο PDF δείτε στα ελληνικά & ισπανικά όλες τις συνταγές των παραδοσιακών πιάτων (από 10 χώρες) που παρουσιάστηκαν στις 13/6/2016 στο Φεστιβάλ Λατινοαμερικάνικης Γαστρονομίας!

Festival Gastronomia

Η νέα εθνολογία διατείνεται ότι οι κοινωνίες μπορούν να κριθούν στο κατά πόσον είναι πολιτισμένες, μόνο ερευνώντας την αλληλεπίδρασή τους με το φυσικό τους περιβάλλον.  Ο Kenneth Clark, πάντως, λέει ότι μετά από μελέτες μιας ολόκληρης ζωής, δε γνωρίζει τι είναι πολιτισμός, αλλά τον αναγνωρίζει όταν τον βλέπει ή τον αισθάνεται με μία από τις πέντε ανθρώπινες αισθήσεις. Και μία από αυτές είναι η γεύση, -δημιουργός της γαστρονομικής τέχνης.

http://fotos.eluniversal.com.mx/coleccion/muestra_fotogaleria.html?idgal=15641   http://www.californiaavocado.com/guacamole-and-dips

Οι τροφές που επιλέγουν οι άνθρωποι από το φάσμα που τους προσφέρεται στο περιβάλλον τους, οι τρόποι με τους οποίους ετοιμάζουν τις τροφές αυτές για κατανάλωση, η σημασία που αποδίδουν στην πράξη του φαγητού και οι κώδικες συμπεριφοράς που τη διέπουν, ρίχνουν άπλετο φως σε πολλές άλλες πλευρές των κοινωνιών στις οποίες ζουν.

Μéxico σημαίνει σοκολάτα αρωματισμένη με tlilxóchitl -το  λουλούδι της βανίλιας- και πιπεριές jalapeños, φλογερές, που ξυπνούν έρωτες! Σημαίνει μουσική της Paquita από τις λαϊκές γειτονιές, και αφροδισιακό ποτό Damiana στην Πλατεία Garibaldi. Και είναι μπλε νερά που σκορπούν γαλανές πευκοβελόνες και φτερά χρυσοπράσινα από παραδείσια πτηνά quetzal και χρυσά κοσμήματα κάτω απ’ τ’ άστρα της piñata -του χάρτινου στολιδιού των γενεθλίων. Ινδιάνοι huichol και ηφαίστεια. Μεξικό σημαίνει πλωτοί κήποι και πυραμίδες στο δρόμο του Ήλιου και της Σελήνης. Γωνιές με στοχαστικά sombreros κάνουν κατοικία τους τη δροσιά και τα καλαμποκοχώραφα στον ορίζοντα…

ΣΥΝΤΑΓΗ ΓΙΑ GUACAMOLE:

2 αβοκάντο, 80 γραμ. ντομάτα, 1 κουταλάκι πιπεριά τσίλι, 40 γραμ. κρεμμύδι, ½ κουταλάκι φρέσκο κόλιανδρο, αλάτι, μισό λαϊμ ή ένα λεμόνι.

Τρίβουμε την τομάτα, την πιπεριά & το κρεμμύδι & ψιλοκόβουμε τον κόλιανδρο. Πολτοποιούμε με ένα πιρούνι το αβοκάντο και προσθέτουμε όλα τα υλικά μαζί με λίγο αλάτι & λεμόνι και τα ανακατεύουμε καλά.

http://consejerosviajeros.com/republica-dominicana-imprescindibles/   https://www.google.gr/search?q=patacones&source=lnms&tbm

Η τροφή αποτελεί βασικό συστατικό της πολιτισμικής ταυτότητας. Το να τρώμε μαζί είναι ένας τρόπος να δημιουργήσουμε και να διατηρήσουμε ανθρώπινες σχέσεις. Όταν τρώμε οικογενειακά, οι πολιτισμικές αξίες μεταδίδονται από γενιά σε γενιά. Οι μεγαλύτερες θρησκείες του Κόσμου αποδίδουν συμβολική σημασία στην τροφή, ενώ το ποτό και το φαγητό συνδέεται με τις τελετές μύησης.

Στα 1630, Βρετανοί άποικοι στην Καραϊβική φρόντισαν να έχουμε εμείς σήμερα στις γιορτές μας ρούμι! Λίγοι, όμως, γνωρίζουν ότι το καλύτερο σε ποιότητα είναι εκείνο από τη Δομινικανή Δημοκρατία.

ΣΥΝΤΑΓΗ ΓΙΑ ΤΗΓΑΝΙΤΗ ΜΠΑΝΑΝΑ ΚΑΡΑΪΒΙΚΗΣ: 

3 μπανάνες «πλάτανο/plátano/plantain»*, αλάτι, λάδι για τηγάνι, μερικές σκ. σκόρδο.

Ξεφλουδιζουμε τις μπανάνες «plátano», τις κόβουμε σε ροδέλες & τις τηγανίζουμε ελαφρά. Τις τοποθετούμε σε λεία επιφάνεια, όπου πρώτα έχουμε απλώσει τριμμένο σκόρδο & τις πατικώνουμε με ένα εργαλείο της κουζίνας, προσέχοντας μη θρυμματιστούν. Τις ξανατηγανίζουμε, μέχρι να ροδίσουν. Αφήνουμε να στραγγίσει το λάδι πάνω σε χαρτί κουζίνας & προσθέτουμε αλάτι.

  • Η μπανάνα «πλάτανο» (plátano/plantain) είναι μεγαλύτερη από την κανονική, τρώγεται μόνο μαγειρεμένη, και βρίσκεται στα λατινοαμερικάνικα, αφρικανικά & ασιατικά  καταστήματα της Αθήνας.

http://elcomercio.pe/vamos/peru/test-cuanto-sabes-machu-picchu-noticia-1840309   http://dprimeramano.net/ceviche-peruano/

Πριν τη συγκομιδή, οι σύγχρονοι αγρότες των Άνδεων, τελούν σπονδές με τσίτσα (chicha) –ένα αλκοολούχο προϊόν ζύμωσης καλαμποκιού- για να θρέψουν με αυτόν τον τρόπο τους θεούς τους: την Πατσαμάμα (Pachamama) –τη Μητέρα Γη-, και τα Άπου Ατσατσίλα (Apu Achachila) –τα ιερά σύννεφα πάνω από τις κορυφές: για αυτούς, η παράδοση δεν είναι τουριστικό φολκλόρ. Οι ιθαγενείς ντύνονται ακόμη και σήμερα με τσ’ούλλιου (ch’ullu) και παίζουν με τόγιος (toyo) και κένας (qena) την πεντατονική τους μουσική, που μιμείται τον άνεμο των Άνδεων. Κρατώντας μία υφαντή τσάντα, φυσούν στον αέρα τα φύλλα του φυτού κόκα (erythroxylum coca) –με τις παραισθησιογόνες ιδιότητες-, έτσι ώστε ο Γουάϊρα (Wayra) –ο θεός του Ανέμου- να τα μεταφέρει ως σπονδή στα τέσσερα σημεία της Αυτοκρατορίας των Ίνκας.

Η πατάτα είναι το πιο πολύτιμο δώρο που έκανε το Περού στον «παλαιό Κόσμο». Χωρίς αυτήν, δύσκολα φαντάζεται κανείς τον εποικισμό των υψιπέδων και την ανάπτυξη μεγάλων πολιτισμών, όπως εκείνον των Ίνκας. Η εμφάνιση της πατάτας από τις Άνδεις στην Ευρώπη, είναι μέγιστο ιστορικό γεγονός. Η πατάτα έπαιξε κεφαλαιώδη ρόλο στην ανάπτυξη της Ευρώπης, γιατί επέτρεψε την εκβιομηχάνισή της και την άνοδο του προλεταριάτου. Επειδή είναι πολύ θρεπτική, αναπτύσσεται γρήγορα, καλλιεργείται εύκολα και είναι πολύ φτηνή, επέτρεψε τη δημιουργία μίας γερής και υγιούς εργατικής τάξης, απελευθερωμένης από τις επίπονες και χρονοβόρες γεωργικές εργασίες, και κατάλληλης για δουλειές στα εργοστάσια. Τρώγοντας, όμως, πατάτες, ο Ευρωπαίος έχασε κάτι από την αρχική του φύση· έτσι, ο σημερινός ευρωπαϊκός πολιτισμός δεν είναι παρά μία νοτιοαμερικανική παρέκκλιση από τον προγονικό πολιτισμό.

ΣΥΝΤΑΓΗ ΓΙΑ CEVICHE:

300 γρ. ψάρι πέρκα, 1 κρεμμύδι μεγάλο, 6 λεμόνια, κόλιανδρο φρέσκο, 2 πιπεριές καυτερές, τζίντζερ (προαιρετικό), 150 γρ. βρασμένο καλαμπόκι, 200 γρ. βραστή πατάτα, αλάτι.

Κόβουμε την πέρκα σε κύβους 2 εκατοστών, στίβουμε τα λεμόνια, προσθέτουμε το κρεμμύδι, τις πιπεριές, τον κόλιανδρο & το τζίντζερ ψιλοκομμένα και αφήνουμε στο μείγμα το ωμό ψάρι Χ15 λεπτά. Σερβίρουμε πάνω σε μεγάλες φέτες βραστής πατάτας, με γαρνιτούρα βρασμένο καλαμπόκι.

https://es.wiki2.org/wiki/Archivo:Muisca_raft_BOG_04_2012_Museo_de_Oro_1251_jpg  http://aldimark.com/guia-aldimark/recetas/comida-tipica/40-ajiaco-santafereno

Το να γράφουμε Ιστορία της Διατροφής, σημαίνει να γράφουμε την Ιστορία του Ανθρώπου. Είναι η ανακάλυψη συμπεριφορών, αντιδράσεων και πίστεων, που γεννιούνται και εξελίσσονται μεταλλάσσοντας τις βιολογικές ανάγκες σε πολιτισμικές συνήθειες.

Πολύ λίγα μέρη στην υδρόγειο έχουν τέτοια γεωγραφική ποικιλία, όπως η Νότια Αμερική, που περιλαμβάνει σχεδόν κάθε οικολογικό περιβάλλον –από τις καλυμμένες με χιόνι εκτάσεις των ηφαιστείων μεγάλου υψομέτρου, μέχρι τις άνυδρες ερήμους και τις ζούγκλες με καταρρακτώδεις βροχές. Υπάρχει μία διαδεδομένη αντίληψη, σύμφωνα με την οποία, οι τροπικές περιοχές παρέχουν εύκολη διαβίωση. Αυτό, όμως, είναι ένας παραπλανητικός μύθος, γιατί η πυκνότητα της ζωικής αλυσίδας έχει επιφέρει τη σπανιότητα της εδώδιμης για τον άνθρωπο χλωρίδας. Επιπλέον, τα γόνιμα εδάφη σπανίζουν, διότι τα ευεργετικά μεταλλεύματα και τα ορυκτά εξαντλούνται με γρήγορους ρυθμούς. Ας δούμε, στη συνέχεια ένα παραδοσιακό πιάτο από την Κολομβία:

ΣΥΝΤΑΓΗ ΓΙΑ ΣΟΥΠΑ AJIACO

1½ κιλό στήθος κοτόπουλου, 16 φλιτζάνια νερό, 1 κιλό πατάτες, ½ κιλό γιούκα (yuca)*, 1 κλαράκι κόλιανδρο, 3 φρέσκα κρεμμυδάκια, 4 σκ. σκόρδο, 4 φρέσκα καλαμπόκια ολόκληρα, 1 φλιτζάνι κάπαρη, 1½ φλιτζάνι κρέμα γάλακτος, 4 αβοκάντο, αλάτι.

Βράζουμε Χ45 λεπτά το κοτόπουλο, τις πατάτες, τη γιούκα, τον κόλιανδρο, το κρεμμύδι & το σκόρδο. Βράζουμε το καλαμπόκι ξεχωριστά & το προσθέτουμε στη σούπα. Πριν σερβίρουμε, προσθέτουμε κρέμα γάλακτος & κάπαρη & συνοδεύουμε με φέτες αβοκάντο.

  • Αυτή η συνταγή είναι λίγο απλοποιημένη, λόγω των δυσεύρετων υλικών της. Η γιούκα (yuca) είναι ένα είδος αμυλώδους βολβού, σαν την πατάτα, και τη βρίσκουμε στα λατινοαμερικάνικα, αφρικανικά & ασιατικά  καταστήματα της Αθήνας.

http://www.birminghamhippodrome.com/calendar/vincent-flavia/                  https://cocina-casera.com/empanada-criolla-argentina/

Το φαγητό και το ποτό έχουν τόσο βαθιά σημασία για την Ανθρωπότητα, ώστε συχνά συνδέονται με θέματα που δεν έχουν καμία σχέση με τη διατροφή.

 Στην Πάμπα (Pampa) -την τεράστια υγρή πεδιάδα της κεντρικής Αργεντινής- το ψήσιμο μοσχαρίσιου και αρνίσιου κρέατος υπονοεί γενναιοδωρία και αφθονία, ενώ το βράσιμο της τροφής, που συνηθίζεται στην Κεντρική Αμερική, είναι για τους Αργεντινούς δείγμα έλλειψης και λιτότητας. Στην Αργεντινή, το ψητό κρέας συμβολίζει την άμεση αφομοίωση της ζωτικότητας και της φύσης του ζώου.

 ΣΥΝΤΑΓΗ ΓΙΑ ΚΡΕΑΤΟΠΙΤΑ:

 Ζύμη: 500 γρ. αλεύρι σίτου, αλάτι, 100 γρ. βούτυρο, 250 γρ. νερό.

Γέμιση: 200 γρ. κιμάς, 2 κρεμμύδια, 2 σκ. σκόρδο, 2 αυγά + 1 για άλειμμα, 60 γρ. μαύρες ελιές, 100 ml. λευκό κρασί, αλάτι, πιπέρι, 1 κουταλιά σ. φρέσκο μαϊντανό, ½ κουταλιά γλ. κύμινο, ½ κουταλιά γλ. γλυκιά πιπεριά, (σταφίδες –προαιρετική Xιλιανή παραλλαγή).

Ζυμώνουμε το αλεύρι με το αλάτι, το βούτυρο & μετά, με το νερό. Αφήνουμε σκεπασμένο ½ ώρα & επαναλαμβάνουμε. Βράζουμε τα αυγά σφιχτά. Σοτάρουμε το κρεμμύδι, το σκόρδο, τον κιμά με το κύμινο, την πιπεριά & το αλατοπίπερο. Ραντίζουμε με το κρασί. Ψιλοκόβουμε τον μαϊντανό & τις ελιές, και αφαιρούμε το μείγμα από τη φωτιά. Γεμίζουμε τη ζύμη & ψήνουμε στον φούρνο (180º C) Χ½ ώρα.

http://weheartit.com/entry/group/15083794                           http://noticiaaldia.com/2015/01/un-riquisimo-pabellon-criollo-pal-almuerzo/

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι η βορειοαμερικανική κοινωνία παρουσιάζει ένα ατομικιστικό «πρότυπο γεύμα», όπου ο καθένας τρώει από τον προσωπικό του δίσκο στο fast food ή μπροστά στην τηλεόραση, ενώ η λατινοαμερικάνικη κουζίνα διαφέρει αισθητά, όντας σπιτική και παραδοσιακή –η οποία μας παραπέμπει στις θεμελιώδεις κοινωνικές σχέσεις που δίνουν νόημα στη ζωή μας.

Η Βενεζουέλα –που τ’ όνομά της σημαίνει «Μικρή Βενετία», όπως τη φαντάστηκε ο Ιταλός εξερευνητής Αμέρικο Βεσπούκιο (Americo Vespucchio), όταν πρωτοαντίκρυσε τη λιμνοθάλασσα του Mαρακάιμπο (Maracaibo) με τους πασσαλόπηκτους οικισμούς των ιθαγενών-, είναι η πατρίδα της μυστηριώδους φυλής των Γιανομάμι (Yanomami), οι οποίοι ζουν ακόμη στη λίθινη εποχή. Τα εκατό τεπούι (tepuy) –βραχώδεις σχηματισμοί ύψους 1.000 μέτρων πάνω από τη σαβάνα, φιλοξενούν σπάνια ενδημική χλωρίδα και τον ψηλότερο καταρράκτη του κόσμου, το Σάλτο Άνχελ (Salto Ángel).

 ΣΥΝΤΑΓΗ ΓΙΑ PABELLÓN CRIOLLO:

1 κιλό μοσχάρι, 2 πιπεριές κόκκινες γλυκιές, 5 πιπεριές καυτερές, 1 κρεμμύδι, 3 φύλλα πράσινου κρεμυδιού, 2 κλαδάκια κόλιανδρο, 1 κλαδάκι μαϊντανό, 8 σκ. σκόρδο, 3 κουταλιές σ. πελτέ ντομάτας, 1 κουταλ. γλ. κύμινο, 2 κουταλ. αλάτι, μαύρα (ή κόκκινα) φασόλια (όχι μαυρομάτικα), ρύζι, ½ μπανάνα «πλάτανο» (plátano/plantain).

Αλέθουμε στο μίξερ τις πιπεριές, τα κρεμμύδια, τον κόλιανδρο, το μαϊντανό & το σκόρδο, & τα σοτάρουμε με τον πελτέ. Προσθέτουμε το κύμινο, το αλάτι, το κρέας χωρισμένο σε ίνες & λίγο νερό, & το μαγειρεύουμε για ½ ώρα. Σερβίρουμε με τα μαύρα φασόλια, το ρύζι (βρασμένα) και την τηγανιτή μπανάνα «πλάτανο». (Βλ. Δομινικανή Δημοκρατία)

http://www.wsj.com/articles/SB10001424052702304526204579097092240499428         http://www.fotothing.com/Ometepe/photo/07b642d00dd41f21718bfdf9285581e7/

Κάθε κόκκος καλαμποκιού, κάθε κομματάκι καλαμποκόπιτας «τορτίγια» (tortilla), κάθε γουλιά «πινολίγιο» (pinolillo) –του παραδοσιακού ροφήματος από καλαμποκάλευρο- παρέχει αδιάσειστη απόδειξη ότι η θρέψη δεν είναι απλώς μία χημική και βιολογική διαδικασία, αλλά μία μορφή άμεσης επικοινωνίας με τους θεούς. Είναι το γευστικό κριτήριο του κεντροαμερικανού αγρότη.

Στις χώρες της Κεντρικής Αμερικής, ο άντρας αποκτά κοινωνική αναγνώριση όταν αρχίζει να καλλιεργεί το καλαμπόκι, ενώ η γυναίκα καταξιώνεται κοινωνικά μόλις μάθει να το μαγειρεύει στα πέντε χρώματά του: κίτρινο, κόκκινο, άσπρο μαύρο και πολύχρωμο –που αντιστοιχούν και στα είδη της μαγείας. Σήμερα, στη Νικαράγουα, όταν οι χωρικοί μαζεύονται τα βράδια στις αυλές των ξύλινων σπιτιών μες τη ζούγκλα, και διηγούνται ιστορίες για πολέμους και φαντάσματα στο φως της λάμπας πετρελαίου, συνοδεύουν το φαγητό τους, το carne en vaho con maduros (κρέας στον ατμό και τηγανιτή μπανάνα), με καλαμποκόπιτες «τορτίγιας» (tortillas), παραδοσιακές και χειροποίητες.

ΣΥΝΤΑΓΗ ΓΙΑ TORTILLAS & NACHOS:

Ζυμώνουμε αλεύρι καλαμποκιού* με νερό (λίγο-λίγο), μέχρι να γίνει ενιαίο & πλάθουμε μπαλάκια, τα οποία τοποθετούμε ανάμεσα σε 2 κομμάτια πλαστικής σακούλας πάνω στο τραπέζι & τα πατικώνουμε με τον εξωτερικό πάτο  ενός τηγανιού, μέχρι να γίνουν λεπτά, σαν χαρτόνι. (Στη Νικαράγουα τις πλάθουν μόνο με το χέρι!…) Τα τοποθετούμε έπειτα μέσα στο τηγάνι (με προσοχή, να μη θρυμματιστούν), το οποίο έχουμε πρώτα αλείψει με καλαμποκέλαιο & το έχουμε ζεστάνει αρκετά. Όταν ροδίσουν & από τις 2 πλευρές, είναι έτοιμες, ως συνοδευτικό του οποιουδήποτε φαγητού. Επίσης, μπορούμε να τις κόψουμε σε 4 τριγωνάκια, & να τα τηγανίσουμε σε αρκετό & καυτό λάδι με αλάτι, ώστε να φτιάξουμε «νάτσος» (nachos) για dip (guacamole), όπως κάνουν και στο Μεξικό (Βλ.  συνταγή nr. 1 σε αυτό το άρθρο.)

  • Το αλεύρι καλαμποκιού είναι διαφορετικό από το ελληνικό & βρίσκεται στα λατινοαμερικάνικα, αφρικανικά & ασιατικά καταστήματα της Αθήνας.

http://www.tlaxcala-int.org/article.asp?reference=9117   http://www.culturecookout.com/paraguayan-chipa-guazu/

Ο πολιτισμός καθορίζει τις τροφές και επιβάλλει διαιτητικά ταμπού, τα οποία -όταν παραστεί ανάγκη- χρησιμεύουν για να ξεχωρίζουν την κάθε κοινωνία από την έννοια του «΄Αλλου» που ζει στο «Αλλού», στο πέρας του χώρου.

«Κανένας άντρας δεν την είχε αγγίξει, όμως ένα παιδί μεγάλωνε στην κοιλιά τής κόρης του αρχηγού· το ονόμασαν Μάνι. Λίγες μέρες αφότου είχε γεννηθεί, έτρεχε και μιλούσε. Δεν είχε καμία αρρώστια, αλλά μόλις έκλεισε έναν χρόνο είπε: θα πεθάνω. Και πέθανε. Πέρασε καιρός, κι ένα περίεργο φυτό φύτρωσε στον τάφο –που η μητέρα του φρόντιζε καθημερινά. Κάποια μέρα, η γη όπου αναπαυόταν ο νεκρός Μάνι, άνοιξε! Ο αρχηγός έβαλε το χέρι του μέσα και τράβηξε μία μεγάλη ρίζα, όλο σάρκα. Την έξυσε με μία πέτρα, την έλιωσε, έβγαλε όλο της το χυμό και τη μαγείρεψε στη φωτιά. Την ονόμασε μανιόκα (manioca), που σημαίνει: σπίτι του Μάνι.» [yuca, casava ή casabe.] Οι σούπες στη σύγχρονη Λατινική Αμερική είναι γεμάτες από αυτήν την αμυλώδη ρίζα.

ΣΥΝΤΑΓΗ ΓΙΑ CHIPÁ GUAZÚ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΟΥΑΗ:

1 κιλό φρέσκο καλαμπόκι, 200 γρ. κρεμμύδι, 2 κουταλιές γλ. αλάτι, 200 γρ. μαγειρικό λίπος, 3 αυγά, 250 γρ. λευκό αλμυρό τυρί, 1 φλιτζάνι γάλα.

Αλέθουμε το ωμό καλαμπόκι στο μίξερ. Σοτάρουμε το αλατισμένο κρεμμύδι, στο μαγειρικό λίπος & το αφήνουμε να κρυώσει. Χτυπάμε τα αυγά με τα σοταρισμένα κρεμύδια, το θρυμματισμένο τυρί, το γάλα & το καλαμπόκι & ψήνουμε το μείγμα σε βουτυρωμένο & αλευρωμένο ταψί στο φούρνο Χ1 ώρα σε μέτρια θερμοκρασία.

http://www.livescience.com/24021-easter-island-rapa-nui.html   http://greatist.com/health/what-santa-eats-around-world-122413

Αν και η γεύση παραμένει κάτι το υποκειμενικό, εντυπώνεται από τη γέννηση του ατόμου με τη σφραγίδα ενός πολιτισμού. Έχει επισημανθεί ότι οι μετανάστες καταναλωτές εμπίπτουν σε δύο κατηγορίες: αυτούς που βλέπουν τη χρυσή εποχή στο παρελθόν της πατρίδας τους και υποστηρίζουν την παραδοσιακή κουζίνα, κι εκείνους που οραματίζονται τη χρυσή εποχή στο μέλλον της χώρας που τους φιλοξενεί, κι εμπιστεύονται τις επιστημονικά αποδεκτές θρεπτικές ουσίες.

Η Λατινική Αμερική βρίσκεται πέρα από την πρόσβαση του μέσου Ανθρώπου… Είναι το «βασίλειο» του μαγικού ρεαλισμού… «Ψωμί του Πάσχα» λέγεται το παραδοσιακό γλυκό των… Χριστουγέννων στη Χιλή! Και ο Άη-Βασίλης, λέγεται «Γέρο Πασχαλινός»… Πρόκειται για τις παραξενιές της ισπανικής –αυτής της επιφανειακά εύκολης γλώσσας!…

ΣΥΝΤΑΓΗ ΓΙΑ ΨΩΜΙ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ (ΓΛΥΚΟ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ ΑΠΟ ΤΗ ΧΙΛΗ):

1 φλιτζάνι σταφίδα, 1 φλιτζ. αποξηραμένα φρούτα,1 φλιτζ. ρούμι, 1 κιλό αλεύρι, 3 κουταλιές γλ. μπέϊκιν πάουντερ, 500 γρ. ζάχαρη μαύρη, 1 κουταλ. γλ. καφέ, 1 κουταλ. γλ. κανέλα, 1 πρέζα γαρύφαλλο, 1 πρ. κάρδαμο, 1 πρ. μοσχοκάρυδο, ξύσμα 1 λεμονιού, 500 γρ. βούτυρο, 1 φλιτζ. γάλα, 6 αυγά, 1 κουταλ. γλ. σόδα, 2 κουταλ. γλ. μέλι, 2 κουταλ. γλ. ξύδι, 1 φλιτζ. καρύδι, 1 φλιτζ. αμύγδαλο ξεφλουδισμένο.

Μουλιάζουμε σταφίδες & αποξηραμένα φρούτα στο ρούμι Χ1 νύχτα. Αναμειγνύουμε αλεύρι, μπέικιν πάουντερ, ζάχαρη, καφέ, κανέλα, γαρύφαλλο, κάρδαμο, μοσχοκάρυδο, ξύσμα λεμονιού, & χτυπάμε με βούτυρο & μετά γάλα. Προσθέτουμε 6 κρόκους. Προσθέτουμε τα υπόλοιπα υγρά συστατικά & προαιρετικά ½ φλιτζάνι νερό. Με τα ασπράδια φτιάχνουμε μαρέγκα & την προσθέτουμε. Προσθέτουμε τη σόδα διαλυμένη σε 3 κουταλ. σ. νερό. Προσθέτουμε μέλι. Όταν το μείγμα γίνει ενιαίο, βάζουμε ρούμι, ξύδι, & μετά, καρύδια, αμύγδαλα, σταφίδες & αποξηραμένα φρούτα. Ψήνουμε στο φούρνο, σε βουτυρωμένο & αλευρωμένο ταψί, Χ45 λεπτά, 180º C.

http://www.dishmaps.com/cuban-mojito/1891

Τα ιδεολογικά κίνητρα παίζουν σημαντικό ρόλο στην επιλογή των βασικών τροφών και των μεθόδων επεξεργασίας τους, επιτρέποντας τη δημιουργία μίας μαγειρικής παράδοσης, που αποτελεί πρωτίστως ένδειξη πολιτισμικής αναγνώρισης.

Λέει η αφροκουβανέζικη θρησκευτική μυθολογία, ότι κάποτε ο Ομπαταλά (Obatalá) αποφάσισε να παραδώσει τον Κόσμο στον Ορούνλα (Orunla), όμως εκείνος ήταν πολύ νέος για μια τόσο σημαντική αποστολή. Μία μέρα, λοιπόν, τον διέταξε να ετοιμάσει το καλύτερο γεύμα που μπορούσε να μαγειρέψει. Ο Ορούνλα αγόρασε μία γλώσσα ταύρου. Ο Ομπαταλά, ικανοποιημένος από τη γεύση, ρώτησε τον Ορούνλα γιατί η γλώσσα ήταν το καλύτερο έδεσμα. Εκείνος του απάντησε ότι η γλώσσα παρέχει το πνεύμα ατσέ (aché), με το οποίο εξισορροπούνται τα πάντα, προωθείται η αρετή, εξυψώνονται τα έργα και οι τρόποι του Ανθρώπου, ο οποίος με τη σειρά του εξυψώνεται κι αυτός. Κάποια άλλη μέρα, ο Ομπαταλά ζήτησε απ’ τον Ορούνλα το χειρότερο φαγητό που μπορούσε να σκεφτεί. Εκείνος τότε, του προσέφερε και πάλι γλώσσα, εξηγώντας του ότι μ’ αυτήν πουλιούνται οι λαοί, συκοφαντούνται οι άνθρωποι, και διαπράττονται τα χειρότερα εγκλήματα. Τότε ο Ομπαταλά, μαγεμένος από τη σοφία του Ορούνλα, του παρέδωσε τη διακυβέρνηση του Κόσμου.

ΣΥΝΤΑΓΗ ΓΙΑ ΠΟΤΟ MOJITO (ΚΟΥΒΑ):

60 ml ρούμι, 1/2 λάϊμ (lime), 2 κουταλάκια του γλυκού μαύρη ζάχαρη, 4 φύλλα δυόσμου, σόδα.

Σε ένα ψηλό ποτήρι του κοκτέιλ πατάμε με το γουδοχέρι το δυόσμο μέσα στο χυμό λάιμ με τη ζάχαρη. Γεμίζουμε το ποτήρι με τριμμένο πάγο. Προσθέτουμε το ρούμι και ανακατεύουμε. Προσθέτουμε τη σόδα και ανακατεύουμε ελαφρά. Γαρνίρουμε με ένα κλαράκι δυόσμο & ½ φέτα λάιμ.

Για περισσότερη συζήτηση γύρω από την ισπανική γλώσσα & τους πολιτισμούς της, επικοινωνήστε μαζί μας: Ηλίας Ταμπουράκης & Maricela Jiménez, ιδιαίτερα μαθήματα στον χώρο σας, κιν. 6951614346

Advertisements

2 responses to “Μία συνταγή-ένας ολόκληρος πολιτισμός!

  1. Pingback: Λατινική Αμερική: Ανεξαρτησία, σύγχρονη ζωή & λαϊκή παράδοση. | Ιδιαίτερα μαθήματα ξένων γλωσσών

  2. Pingback: Unesco: Οι 31 χώρες που υπάρχει λόγος να επισκεφτούμε! | Ιδιαίτερα μαθήματα ξένων γλωσσών

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s