Ταχυδρόμος του Πολιτισμού ! Παραγουάη, ένας άγνωστος κόσμος…

Paraguay, un mundo desconocido…

Παραγουάη, ένας άγνωστος κόσμος…

Un país bellísimo, tan lindo como lo es su nombre: Paraguay significa en la lengua de los indígenas guaraní: “el río que genera el mar”, ¡el padre del mar! Y han sido esos amerindios, la cuna de esta cultura: ellos se inspiraron en la naturaleza subtropical de América del Sur, para crear una de las mitologías más interesantes del mundo, una teología ecológica. Ywyrá ñe´e ry se llama su história mitológica, que los guaraníes han mantenido durante los milenios de su existencia en el Chaco paraguayo. Y eso significa: Fluye del árbol la palabra… Fluye, como lo  hace la sabia lengua  guaraní, la más melódica de todas las indígenas americanas. Esa lengua, al encontrarse con el harpa de los conquistadores españoles, ha compuesto la guarania, la música que hasta hoy expresa los sentimientos paraguayos: las emociones de un país multicultural, de una sociedad mestiza que va galopando entre dos culturas: ¡la india y la latina!

Vacation_Club_Paraguay

http://vacationclub.silverpoint.com/english/silverpoint/paraguay.aspx

Μια χώρα πανέμορφη, όπως και τ’ όνομά της: Παραγουάη, στη γλώσσα των ιθαγενών Γουαρανί σημαίνει: «Ο ποταμός που γεννά τον Ωκεανό», «Ο Πατέρας της θάλασσας». Και ήταν οι ινδιάνοι, αυτοί που πρωτοδημιούργησαν τον πολιτισμό της Παραγουάης: Εμπνεύστηκαν από την υποτροπική φύση της Νότιας Αμερικής, για να αφηγηθούν μία από τις πιο ενδιαφέρουσες μυθολογίες του κόσμου: μία οικολογική θεολογία της αρχαιότητας. «Ywyrá ñe´e ry – Ρέει απ’ τα δέντρα ο Λόγος» ονομάζεται ο μύθος της δημιουργίας των Γουαρανί, που για χιλιετίες διατηρούν με τη μελωδική τους γλώσσα, μέσα στα δάση τους, στο Τσάκο της Παραγουάης. Και «ρέει» ο μύθος, όπως και η σοφή τους γλώσσα, η πιο τραγουδιστή απ’ όλες τις ινδιάνικες της Αμερικής- η οποία, όταν συνάντησε την άρπα –το μουσικό όργανο του Ισπανού κατακτητή της, τότε συνέθεσε τη «γουαράνια», τη μουσική που μέχρι και σήμερα ακόμη εκφράζει τα συναισθήματα των Παραγουανών, αυτού του μιγαδικού λαού που καλπάζει ανάμεσα σε δύο  πολιτισμούς: τον ινδιάνικο και τον λατινικό, της Ιβηρικής!

arbol

https://anarkiaespiritual.files.wordpress.com/2013/04/arbol.jpg

Asunción se llama la capital porque fue fundada por los jesuitas españoles, y no por indígenas, pero por la otra orilla del Río Paraguay, queda todavía la memoria del indio: En el barrio de Lambaré –“el país de las sombras” de los guaraníes-, las mujeres indias, con su canasta de chipá siguen orgullosas su lucha de supervivencia, en contra de toda discriminación, enfrentando la falta de los bienes que disfruta el mundo “occidental”… Siempre fue así: El hombre llevaba el arco para cazar, y la mujer el cesto, para recolectar las frutas de su naturaleza tropical y sagrada… Y ha sido la mujer india poseedora de los himnos y de la música que cantan su historia. Y sigue esa misma mujer paraguaya cantando su tristalegría y luchando para una vida mejor; una vida más digna, sin el abandono y sin las heridas que le deja el hombre…

Asuncion-Paraguay-3

http://www.brendansadventures.com/wp-content/uploads/2011/09/Asuncion-Paraguay-3.jpg

Ασουνσιόν –δηλαδή «Ανάληψη της Παρθένου» λέγεται η πρωτεύουσα της Παραγουάης, κι αυτό, επειδή ιδρύθηκε από ισπανούς και μάλιστα Ιησουίτες, κι όχι από ιθαγενείς. Κι όμως οι μνήμες των ινδιάνων παραμένουν ζωντανές! Στην απέναντι όχθη του ποταμού, στη συνοικία Lambaré, οι ινδιάνες, οι σύγχρονες γυναίκες της Παραγουάης, με τις καλαμποκόπιτες σ’ ένα καλάθι, συνεχίζουν τον αγώνα τους για την επιβίωση, ενάντια σε κάθε διάκριση, αντιμετωπίζοντας ελείψεις αγαθών, που ο «δυτικός» κόσμος απολαμβάνει… Πάντα ήταν έτσι τα πράγματα: Ο άντρας κρατούσε τόξο για να κυνηγά, και η γυναίκα καλάθι για να συλλέγει καρπούς από το δάσος τους, το τροπικό και ιερό… Και υπήρξε πάντα η ινδιάνα γυναίκα αφέντρα των ύμνων και της μουσικής, που τραγουδά την ιστορία της. Κι εξακολουθεί αυτή η ίδια γυναίκα της Παραγουάης να αγωνίζεται τραγουδώντας τη χαρμολύπη της, για μία καλύτερη ζωή, μία ζωή με αξιοπρέπεια, κι όχι με εγκατάλειψη, κι όχι με τις πληγές που η αντρική συμπεριφορά αφήνει…

85605d41a16748fb6412a8fe9f731b33

https://www.pinterest.com/pin/159244536796189682/

Así eran las cosas en aquel paraíso guaraní, entre lapachos, pájaros chogüí y cataratas: Igualdad y abundancia de bienes, respeto a la naturaleza, música y mitos… Hasta que un día, el 15 de agosto del año 1537, el padre del mar, el río Paraguay, que forma las cataratas de Iguazú -las más grandes y bellas de las Américas- llevó de repente -junto a los palos y las piedras- unos seres extraños e igual de duros, que hablaban la lengua de la esclavitud: el castellano… Y entonces, el Kuarahy -el Sol- se apagó y entregó su existencia al Karaí-guazú, al dictador que por 500 años torturó este país. A pesar del oscurantismo de esa época, un lindo monumento surgió entre la hierba del Chaco: La iglesia de la Virgen de Caá cupé. Y esa hierba, era el mate, que tanto les agradaba a los monges jesuitas tomar su té… Ellos inventaron la leyenda de esa Virgen del té, para que los indios mb’y-á no pelearan entre sí, y para que los españoles se sintieran más seguros bajo su sagrada protección. Monumentos albiverdes, la selva y su iglesia…

caacupe1

http://enalgunrecovecodelmundo.blogspot.gr/2009/01/salto-chololo-piribebuy-paraguay.html

Έτσι ήταν τα πράγματα σ’ εκείνον τον παράδεισο των Γουαρανί, ανάμεσα στα δέντρα lapacho, jacarandá ή pau brasil (που έδωσαν το όνομά τους στη μετέπειτα Βραζιλία), στα τροπικά πουλιά chogüí (που λέει και το θρυλικό τραγούδι), κι ανάμεσα στους καταράκτες: Ισότητα και αφθονία αγαθών, σεβασμός στη φύση, μουσική και μύθοι… Μέχρι που μια μέρα, στις 15 Αυγούστου του 1537, ο «Πατέρας της Θάλασσας», ο ποταμός Παραγουάη, έσειρε –μαζί με τα ξύλα και τις πέτρες που παρασύρει από τη ζούγκλα- και κάποιους παράξενους και σκληρούς ανθρώπους, που μιλούσαν τη γλώσσα της σκλαβιάς: τα ισπανικά της Καστίλλης… Τότε, ο θεός Ήλιος, ο Kuarahy έσβησε, και τη θέση του πήρε ο Μεγάλος Κύριος και δικτάτορας της Παραγουάης, ο Karaí-guazú. Πολλοί δικτάτορες βασάνισαν από τότε τη χώρα μας για 500 χρόνια… Παρ’ όλον το σκοταδισμό εκείνης της εποχής, όμως, δημιουργήθηκε ένα όμορφο μνημείο ανάμεσα στα χόρτα του τροπικού Chaco: Η εκκλησία της Παναγίας Caá cupé. Κι ήταν εκείνα τα χόρτα, το τσάι «mate», που τόσο ευχαριστούσε τους Ιησουίτες μοναχούς να το πίνουν. Εκείνοι επινόησαν τον μύθο της Παναγίας του τσαγιού, για να σταματούσαν οι ινδιάνικες φυλές τις διενέξεις, και για να αισθανόταν και οι ίδιοι προστατευμένοι. Μνημεία, πράσινα και λευκά, η ζούγκλα και η εκκλησία της…

ACF10E3

http://enalgunrecovecodelmundo.blogspot.gr/2009/01/salto-chololo-piribebuy-paraguay.html

Hasta que llegó el momento que la  Independencia sonrió al Paraguay, el 14 de mayo de 1811. Pero la situación siguió por caminos difíciles: La muerte se llevó a José Gaspar Rodríguez de Francia, el primer dictador del país, y ese fallecimiento histórico causó el primer Congreso General, en 1841. Así se funda la primera República del Paraguay, con Don Carlos Antonio López en la Presidencia Constitucional. A pesar de su título funesto, Don Gaspar de Francia contemplaba crear un país utópico, basado en los principios del Contrato Social del pensador francés Jean Jaques Rousseau. Él redujo el poder de la Iglesia Católica, y con sus leyes acerca de los matrimonios mixtos, creó una sociedad mestiza, de color trigueño, entre blancos e indígenas, una raza de cobre… Pero cerró las puertas del país, interrumpiendo las relaciones internacionales del Paraguay con los demás países-hermanos de Sudamérica. A pesar de eso, Don Carlos Antonio López fue quien más tarde modernizó la República del Paraguay, abriendo nuevos caminos y horizontes comerciales y ¡construyó la mayor flota fluvial del mundo!

Dr_francia

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/5/5e/Dr_francia.JPG

Ώσπου έφτασε η στιγμή που η Παραγουάη απέκτησε την Ανεξαρτησία  της από το Ισπανικό Στέμμα, στις 14 Μαϊου του 1811. Όμως η ιστορική πορεία της χώρας αποδείχθηκε δύσβατη: Όταν ο θάνατος βρήκε τον José Gaspar Rodríguez de Francia, τον πρώτο δικτάτορα της Παραγουάης, τότε συνεδρίασε η πρώτη Εθνοσυνέλευση, το έτος 1841. Κι έτσι, ιδρύθηκε η πρώτη Συνταγματική Δημοκρατία της Παραγουάης, με τον Don Carlos Antonio López στην προεδρία. Παρ’ όλον τον απεχθή του τίτλο, όμως, ο Don Gaspar de Francia ονειρευόταν να δημιουργήσει μία ουτοπική χώρα, βασισμένη στο Κοινωνικό Συμβόλαιο του Γάλλου φιλοσόφου Jean Jaques Rousseau. Περιόρισε την ισχύ της Καθολικής Εκκλησίας, και με τη νομοθεσία του περί μεικτών γάμων, δημιούργησε μία κοινωνία μιγαδική, κόσμο όμορφο, σε χρώμα σταρένιο, μία «φυλή χάλκινη»… Έκλεισε, όμως, τις πόρτες της χώρας, διακόπτοντας τις διεθνείς σχέσεις της Παραγουάης με τα υπόλοιπα αδέλφια της Λατινικής Αμερικής. Αργότερα, ο Don Carlos Antonio López θα εκσυγχρόνιζε τη χώρα, ανοίγοντας νέους εμπορικούς δρόμους και ορίζοντες καινούριους, όπου έφτιαξε τον μεγαλύτερο ποτάμιο στόλο του κόσμου!

biografia-de-don-carlos-antonio-lopez-140577_300_464_1

http://www.abc.com.py/edicion-impresa/suplementos/escolar/biografia-de-don-carlos-antonio-lopez-156400.html

Y empiezan las guerras: La de la Triple Alianza, en 1865, en contra del Brasil, del Uruguay y de la Argentina. No acababa de descansar de esa derrota, Paraguay, cuando comienza la guerra del Chaco, en 1933, cuando el triunfo bélico paraguayo en contra de Bolivia, conlleva la autodestrucción económica del país. Paraguay queda devastado, aguantando la dictadura de Alfredo Stroessner, de descendencia alemana, quien convierte al país en acogedor de residuos humanos de la Alemania nazi. Daños históricos que el pueblo paraguayo trata todavía de sobrepasar… De esas dictaduras nos habla Augusto Roa Bastos, el literario nacional del Paraguay, en su libro: Yo, el Supremo.

71402_1_09

http://lapatriaenlinea.com/?nota=71402

 Κι αρχίζουν οι πόλεμοι: Της Τριπλής Συμμαχίας, στα 1865, εναντίον της Βραζιλίας, της Ουρουγουάης και της Αργεντινής. Και πριν προλάβει η Παραγουάη να αναρρώσει από την ήττα της, ξεκινά νέο πόλεμο, στα 1933, εναντίον της Βολιβίας. Εκείνος ο πολεμικός θρίαμβος, φέρνει ως αποτέλεσμα την οικονομική αυτοκαταστροφή της Παραγουάης. Η χώρα απομένει ερειπωμένη, και υπομένει τη δικτατορία του Alfredo Stroessner, γερμανικής καταγωγής στρατιωτικού, ο οποίος κατάντησε τη χώρα σε χωματερή ανθρώπινων λυμάτων από την πρώην ναζιστική Γερμανία. Ιστορικές ζημιές, που ο λαός ακόμη και σήμερα προσπαθεί να ξεπεράσει… Γι’ αυτές τις δικτατορίες, μας μιλάει ο εθνικός λογοτέχνης της Παραγουάης, ο Augusto Roa Bastos, στο βιβλίο του: Yo, el Supremo.

portada-yo-supremo_grande

http://www.alfaguara.com/es/libro/yo-el-supremo/

¡Llegó -por fin- nuestra era, y el año 1989! El Presidente Andrés Rodríguez firma el Tratado de Asunción y luego se funda Mercosur, el mercado común de los países sudamericanos. Y hoy, hemos visto el último informe del indicador del  Progreso Social que publica la Universidad de Harvard en los Estados Unidos, donde aparece que Paraguay en el año 2014 ¡mejoró 15 puntos! Pero las cifras económicas no siempre tienen efecto en el pueblo…

          Έφτασε, τελικά, η σύγχρονη εποχή, και συγκεκριμένα, το 1989, όταν ο Πρόεδρος της Παραγουάης Andrés Rodríguez, υπογράφει το Σύμφωνο της Ασουνσιόν και ιδρύεται αργότερα το Mercosur –η Κοινή Αγορά των Νοτιοαμερικανικών χωρών. Και σήμερα, πλέον, παρατηρούμε στις αναφορές του Πανεπιστημίου Harvard ότι η Παραγουάη αύξησε το 2014 την οικονομική της ανάπτυξη κατά 15 μονάδες! Όμως οι οικονομικοί αριθμοί δεν έχουν πάντα αντίκρυσμα στο λαό…

αρχείο λήψης

https://www.google.gr/search?q=asuncion+paraguay&rlz

Hay una canción griega, del estilo rembético, que se llama: “En una playa fina” y habla del Paraguay, a pesar de que este país no tiene mar. La compuso Vasilis Tsitsanis, en 1939, cuando la guerra del Chaco ya estaba terminando, y lo hizo para molestar a su profesor de geografía, que lo consideraba como su peor estudiante. Se trata de un acontecimiento que une a esos dos países culturalmente y de manera graciosa…

          Y hoy baila Paraguay sus galoperas, y canta en su lengua melódica y mestiza: Che esperanza poraité, ne rendápe koi najú… De su esperanza nos hablará, para un futuro mejor.

images

https://www.google.gr/search?q=baile+paraguay

Ας αναφέρουμε, με αυτήν την ευκαιρία, κι ένα χιουμοριστικό στοιχείο, που ενώνει πολιτιστικά την Παραγουάη με την Ελλάδα: Το λαϊκό-ρεμπέτικο τραγούδι του Βασίλη Τστσάνη «Σε φίνο ακρογιάλι», αναφέρεται στην Παραγουάη, παρ’ολο ότι αυτή η χώρα δεν έχει θάλασσα! Το έγραψε στα νιάτα του, για να πειράξει τον καθηγητή του της γεωγραφίας, που τον θεωρούσε κακό μαθητή…

τσιτ1

Και σήμερα χορεύει η Παραγουάη, και τραγουδάει στη μελωδική γλώσσα των μιγάδων της: Che esperanza poraité, ne rendápe koi najú… Για την ελπίδα της θα μας μιλήσει, για ένα μέλλον καλύτερο…

Για περισσότερη συζήτηση γύρω από την ισπανική γλώσσα & τους πολιτισμούς της, επικοινωνήστε μαζί μας: Ηλίας Ταμπουράκης & Maricela Jiménez, ιδιαίτερα μαθήματα στον χώρο σας, κιν. 6951614346

Advertisements

6 responses to “Ταχυδρόμος του Πολιτισμού ! Παραγουάη, ένας άγνωστος κόσμος…

  1. Pingback: Γέννηση ενός υβριδικού πολιτισμού | Ιδιαίτερα μαθήματα ξένων γλωσσών

  2. Pingback: Συγκριτική Μυθολογία: Ένα παραμύθι παγκόσμιο, αλλά όχι παγκοσμιοποιημένο. | Ιδιαίτερα μαθήματα ξένων γλωσσών

  3. Pingback: Γαστρονομικά προϊόντα-ιδρυτές πολιτισμών στη Λατινική Αμερική | Ιδιαίτερα μαθήματα ξένων γλωσσών

  4. Pingback: Ξέρατε ότι… ? Οι nikkei της Βραζιλίας… | Ιδιαίτερα μαθήματα ξένων γλωσσών

  5. Pingback: Unesco-gr: Ταξίδι στις γλώσσες των πολιτισμών… | Ιδιαίτερα μαθήματα ξένων γλωσσών

  6. Pingback: Ταχυδρόμος του Πολιτισμού ! Ταξίδι στις γλώσσες των πολιτισμών… | Ιδιαίτερα μαθήματα ξένων γλωσσών

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s